Teatr absurdu

Natomiast pisarze utożsamiani z teatrem absurdu nie zastanawiają się nad niedorzecznością samego istnienia człowieka, jak to miało miejsce wcześniej, lecz ukazują absurdalność ludzkiej wędrówki przez życie w sposób, w jaki ona się jawi - świadomie łamiąc przyjęte konwencje, nie dbając o spójność akćji swoich dramatów, wkładając w usta swoich bohaterów wypowiedzi pozbawione sensu.

ABSURD

self-contradiction , absurd, absurdity, absurdness, meaninglessness; fr. W logice tradycyjnej znane jest —> dowo­dzenie nie wprost, polegające na sprowa­dzaniu do absurdu, gdzie absurd to tyle co -> sprzeczność wewnętrzna lub jawny fałsz.

Człowiek w świecie absurdu. Jaki stosunek do świata ma bohater „Procesu” Franza Kafki?

] Absurd rodzi się z tej konfrontacji: ludzkie wołanie i bezsensowne milczenie swiata”. Czy to nie absurd?

Heroiczne tworzenie siebie w świecie grozy i absurdu treścią „Dżumy” - powieści parabolicznej Alberta Camusa

Człowiek żyje w świecie grozy i absurdu, czuje się bezsilny, bezradny wobec cierpień, dręczy go poczucie straszliwej samotności.

PURE NONSENS (ang. czysty absurd), odmiana dowcipu

czysty absurd), odmiana dowcipu, w której komiczny efekt rodzi się z jawnej niedorzeczności - ze Skojarzenia pojęć lub obrazów zaskakująco nielogicznego, pozbawionego motywacji, uderzającego w poczucie zdrowego rozsądku, bezinteresownie absurdalnego; np.

ABSURD

Z tradycji scholastycznej wywodzi się aksjomat: Ab absurdo sequitur quod-libet („Z absurdu można wywniosko­wać cokolwiek bądź"). (le sentiment de l'absurde) ujawnia, iż egzys­tencja ludzka jest egzystencją czło­wieka absurdalnego (l'homme absurde).

ISTOTA BOGA. ABSURD CZY TAJEMNICA?

Jednak akcentowanie przez niektó-rych absurdalności i bezsensowności istnienia (zwłaszcza ludzkiego) ma swoje uzasadnienie nie tylko w nastrojach i słabości intelektu ludzkiego: istotnie, byt przygodny, niekonieczny, rozpatrywany w izolacji od bytu absolutnego, ko-niecznego, jest czymś absurdalnym - jako pozbawiony racji samego siebie.

ABSURD

Z tego względu zdaniom absurdalnym, jako analitycznie fałszywym, i nazwom absurdalnym, jako pustym, przysłu­guje sensowność (w odróżnieniu od -> nonsensu), czyli dorzeczność. (le senti-ment de 1'absurde) ujawnia, iż egzys­tencja ludzka jest egzystencją czło­wieka absurdalnego (homme absurde).

ABSURD

kwadratowe koło, sąd absurdalny kryje w sobie wyraźne niekonsekwencje, założenie absurdalne prowadzi do wniosków prawdziwych lub fałszywych w myśl zasady „z a.