Ocena brak

Żyrandol

Autor /Kwiryna Dodano /13.11.2012

1) stojący świecznik kryształowy rozpowszechniony
od 2 poł. XVII w., o kształcie piramidy,
okrągły lub w 3/4 okrągły - ustawiany na gerydonie,
półokrągły - przy lustrze; składa się z podstawy,
trzonu oraz ramion zazwyczaj z brązu, dekorowany
wisiorkami z kryształu górskiego, od 1690 również z
kryształów ołowiowych, zawieszonych na ramionach;

2) wiszący świecznik podsufitowy o stelażu zazwyczaj
z brązu, z ozdobami z kryształu górskiego, od 1690 również z kryształów ołowiowych; rozmieszczenie,
wielkość, formy kryształów zależne od typu
ż. (np. kryształy w kształcie rombów, margerytek, liści
dębu; sterczynki w postaci obelisków, wieżyczek;
ferydrony, tj. zawieszane od spodu ozdoby o formach
kul, gruszek, winogron itp.).

Pierwsze ż. ozdobione
zawieszkami kryształowymi pojawiły się w
poł. XVI w.

Rozpowszechnione w XVII w. ż. posiadają
elementy konstrukcyjne z brązu, czasem w części
cenrr. kule jedna pod drugą, kryształy bez powierzchniowego
szlifu; ustępują one szlifowanym w XVIII w.,
a same ż. uzyskują mniejsze wymiary.

W 1 poł. XVIII w.
popularny staje się gruszkowaty w kształcie tzw.
świecznik Marii Teresy o konstrukcji w formie
3-częściowego stelażu przykrytego niemal całkowicie
dekoracją z kryształów; pojawia się też typ ż.
w kształcie piramidy z trzonem wiążącym konstrukcję.

W okresie Cesarstwa przeważają ż. o sznurach
niewielkich kryształów spływających od górnego do
poziomej obręczy, z kopulastym zamknięciem od dołu.
Ż. wiszące oraz stojące, a także —> apliki kryształowe
często tworzyły zespoły, zwł. w pomieszczeniach
reprezentacyjnych.

(franc. girandole, z wł. girandoła, zdr. od giranda 'snop
ognisty')

Podobne prace

Do góry