Ocena brak

Zwierzęta pustynne

Autor /Wala Dodano /31.01.2012

Powierzchnia piasku na pustyni może czasami nagrzać się do temperatury 87°C. Można więc sobie wyobrazić, z jakimi problemami spotykają się zwierzęta poruszające się po piasku. Muszą one wykształcić więc jakieś efektywne sposoby loko­mocji. Niektóre jaszczurki, kiedy odpoczywają, kolejno unoszą w górę swoje kończyny (na przy­kład jaszczurka z pustyni Namib Meroles anchietae), a węże, takie jak afrykański Bitis peringuey, unoszą łukowato ciało ponad podłoże i w ten spo­sób ich korpus w minimalnym stopniu styka się z gorącym piaskiem. Wiele innych zwierząt, a wśród nich północnoamerykańskie grzechotniki, ssaki i bezkręgowce, kryje się przed gorącem w norach. Legwan pustynny (Sauromalus obesus) jest typową jaszczurką pustyń Sonora i Mohave. Wystawiając ciało do słońca, ogrzewa je do tem­peratury 38°C, a potem wyrusza na żer.
Kaktusy służą jako miejsce schronienia i żero­wania wielu gatunkom zwierząt. Sowy zakładają gniazda w dziuplach kaktusów, a kolibry spijają nektar z ich kwiatów. Latające w nocy nietoperze również piją nektar i czyniąc to, zapylają kwitną­ce w nocy kaktusy cereusy z Ameryki Północnej. W nocy stada pekari lub świń pustynnych (zwa­nych także javelinas) ryją pod kaktusami i przewra­cają je, kiedy poszukują pokarmu w postaci korze­ni, larw, robaków i innych małych bezkręgowców.
Do innych mieszkańców pustyń południowego zachodu Ameryki Północnej zaliczają się króliki, na które polują kojoty i rysie rude. Ofiarami tych drapieżników są też gryzonie, jaszczurki, węże i ptaki.
W ciągu dnia spośród typowych mieszkańców pustyń można zobaczyć pustynne populacje owcy kanadyjskiej, lisy z gatunku Vulpes macrotis i dzi­wacznego ptaka zwanego kukawką (Geococcyx californianus), który zakłada gniazda w osłonie kaktusów. Innym bardzo niezwykłym ptakiem pustyni jest lelek zimnodrętw (Phalaenoptilus nuttallii), który jest jednym z niewielu gatunków pta­ków zapadających w stan hibernacji.

Być może najbardziej zadziwiająca opowieść o pta­kach gniazdujących na pustyniach dotyczy fla­mingów czerwonaków (Phoenicopterus ruber ro­seus) z pustyni Namib u zachodnich wybrzeży południowej Afryki. Pustynia rozciąga się z głębi lądu do wybrzeża, a jej morski brzeg jest nazywa­ny Brzegiem Szkieletów i ma długość 1600 km. Kiedy na pustyni pada deszcz, z bardziej umiarko­wanych obszarów przybywają dorosłe ptaki i przy­stępują do lęgów. Jednak woda szybko paruje i przez to ich miejsca lęgowe po pewnym czasie znajdą się w środku suchej pustyni. W wyniku tego dorosłe ptaki muszą odbywać regularne wędrów­ki po pokarm dla piskląt, pokonując nawet i 100 km. Młode, gdy podrosną, opuszczają na piechotę pustynię pokonując nawet 80 km, 3 km w ciągu dnia. Widok z powietrza 12000 maszerujących po pustyni piskląt, za którymi podążają liczne drapież­ne ptaki i ssaki, jest prawie nie do opisania.

Pustynne owady.
Owady prostoskrzydłe, a szczególnie szarańczaki, występują na terenie wszystkich pustyń (i przyle­głych do nich terenów). Wielkie chmary szarań­czy pustynnej potrafią jednorazowo ogołocić z liści wszystkie rośliny na terenie wielu kilometrów kwadratowych. W 1987 roku osobniki z wielkiego stada szarańczy, które odleciało z Afryki, zostały po kilku tygodniach zaobserwowane na Karaibach.
Na pustyni Namib niektóre żuki w sprytny spo­sób pozyskują wodę pitną. Stając na grzbiecie wydmy piaskowej, wystawiają w górę swe koń­czyny, na których skrapla się para wodna z mgieł. Kiedy utworzy się kropla wody, zwierzęta mogą zaspokoić swoje pragnienie.

Podobne prace

Do góry