Ocena brak

ZNISZCZENIA I ODBUDOWY (1914 – 1958)

Autor /BolekII Dodano /30.04.2013

Dwie wojny światowe (1914-1918, 1939-1945) spowodowały śmierć, kalectwo, sieroctwo i zniszczenieżycia rodzinnego milionów ludzi, obok niełatwych do ustalenia strat materialnych, w tym ogromnej liczbydóbr kulturalnych. Kościół także doznał wielu bolesnych strat i ran w swej organizacji i działalności.Najboleśniejsze były one w życiu religijnym i moralnym niejednego człowieka, choć u bardzo wielu wojenneprzeżycia, nawet w więzieniach i obozach koncentracyjnych, wzmogły religijność.

Papieże Benedykt XV, Pius XI, Pius XII pełnili godnie niełatwe zadanie orędowników pokoju w świecie,a zwłaszcza trudne posłannictwo przewodzenia Kościołowi oraz dokonywania odbudowy i rozwoju życia religijnego i społecznego na fundamencie zasad Chrystusowych.

Kościół przeciwstawiał się wojnom i ich tragicznym skutkom, czynił starania o pokój, ale sam spokojunie zaznał. W obronie religii i swego własnego istnienia musiał stale walczyć z zagrożeniem politycznymi ideologicznym ze strony rewolucji, rządów totalitarnych i wojującego komunizmu, który po drugiejwojnie, pod rządami Związku Radzieckiego, ukształtował obóz państw nazwanych krajami demokracjiludowej.

Papieże z wewnętrznych racji religijnych, ale także na skutek zagrożenia przez ateizm podjęli tym usilniejszestarania o jedność samego Kościoła i jedność całego chrześcijaństwa. Nowy kształt przyjęły stosunkimiędzy papiestwem, prawosławiem i protestantyzmem, co miało wpływ na odnoszenie się katolikówdo innych wyznań chrześcijańskich.

Sytuacja Kościoła w Europie już po pierwszej wojnie światowej nie była jednolita. Po drugiej wojnieświatowej, z racji politycznych dzielono ją na Europę Zachodnią i Wschodnią. W pewnym stopniu odpowiadałoto podziałowi samorzutnemu po 1918 roku na kraje, które zachowały swą państwowość (starepaństwa europejskie), i kraje, które wówczas ją zyskały (nowe państwa europejskie).

Kościół w Ameryce Północnej i Centralne j, a także w Ameryce Południowej, w Australii i Oceaniinadal musiał działać w dwóch kulturalnie różnych światach: anglosaskim i latyńskim. Warunki jego życiai działania zmieniały się szczególnie w krajach Ameryki Łacińskiej.

Dla dobra misji Pius XI starał się chronić Kościół przed utożsamianiem go z Europą Zachodnią. MłodeKościoły krajowe Azji i Afryki rozwijały się, choć dla ich działalności nadal utrudnieniem były pozostałościkolonializrnu, nacjonalizm i komunizm.

W kształtowaniu życia Kościoła zasadniczym ideałem pozostał uniformizm Piusa X z poprzedniego okresu,wszakże problemy teologiczne i kulturalne tylko częściowo były wspólne dla Europy i Ameryki.Najwięcej jednomyślności okazali katolicy w rozumieniu społecznego i apostolskiego działania Kościoła.

We wszystkich krajach przyjęto Akcję Katolicką za najodpowiedniejszą formę apostolstwa laikatu.

Rozwój życia zakonnego i należyta formacja duchowieństwa stanowiły ważne źródło religijności katolików,którzy w wielu krajach zdołali przeciwstawić się wojującemu ateizmowi. Nowe zadania Kościoławymagały rozbudowy form duszpasterstwa, z dostosowaniem ich do warunków życia, zmieniających sięszybko przez 4 lata pierwszej wojny światowej, 20 lat okresu międzywojennego, 6 lat drugiej wojnyświatowej i 14 lat zimnej wojny.

Do góry