Ocena brak

ZNIEKSZTAŁCENIA STÓP - Przepuklina oponowo-rdzeniowa

Autor /ferdziu Dodano /21.12.2012

Zniekształcenia stóp u dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową powstają podobnie jak deformacje w innych stawach. Zależne są one albo od pozycji, albo od nierównowagi mięśniowej zespołów dynamicznych, lub też od działania obu tych czynników łącznie.

Zniekształcenia porażenne stóp przyjmują najbardziej różne formy i kształty oraz mieszczą się w nazewnictwie klasycznych deformacji wrodzonych lub nabytych spotykanych w stopach.

Leczenie wszelkich zniekształceń stóp powinno u dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową rozpoczynać się jak najwcześniej od ćwiczeń, łagodnych redresji ręcznych, które wymagają ogromnego wyczucia i doświadczenia w ustalaniu uzyskanych pozycji korekcyjnych w szynach, łuskach gipsowych w dążeniu do uzyskania stopniowej poprawy. Pomocne w tych działaniach mogą być zabiegi fizykoterapeutyczne, np. okłady parafinowe (ostrożnie! ze względu na zaburzenia czucia).

Większość porażeńnych zniekształceń stóp charakteryzuje się nie tylko twardością, ale i opornością na podejmowane leczenie i nosi często cechy zbliżone do spotykanych w artrogrypozie.

Dlatego też w ogromnej większości przypadków nie jest możliwe uzyskanie pełnej korekcji zniekształcenia i wtedy, kiedy dziecko ma realną szansę na spionizowanie, a zwłaszcza chodzenie, zniekształcenia stóp trzeba usunąć na drodze operacyjnej.

Porażennc zniekształcenia stóp wymagają bardziej rozległego i radykalnego postępowania chirurgicznego. Wszystkie komponenty deformacji muszą podczas operacji zostać usunięte w sposób radykalny. Nie można bowiem liczyć na to, że nawet bardzo aktywna rehabilitacja pooperacyjna poprawi pozostałe resztkowe zniekształcenia. Raczej doprowadzi do szybkiego nawrotu zniekształcenia.

W leczeniu operacyjnym porażennych zniekształceń stóp należy kierować się zasadą: więcej, bardziej radykalnie i rozlegle, tak aby nie pozostały najmniejsze możliwości nawrotu zniekształcenia.

Astragaiektomia — operacja wprowadzona bardzo dawno do leczenia wrodzonych stóp końsko-szpotawych — zyskała sobie prawo do jej stosowania w leczeniu szczególnie opornych, twardych stóp końsko-szpotawych porażennych u dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową i w artrogrypozie.

Jeżeli bilans mięśniowy pozwala na wykorzystanie czynnych mięśni do przeniesienia ich w miejsce porażonych i przez to doprowadzenie do wytworzenia nawet względnej równowagi dynamicznej, przeszczepienia czynnych mięśni są bardzo wskazane. Ocena siły i wartości czynnych mięśni wymaga jednak czasu, cierpliwości i na pewno podejmowania działań dla ich wzmocnienia przed przeszczepieniem.

Operacje typu resekcji kostnych lub usztywnień stawów stopy powinny być odkładane na drugą dekadę życia.

 

Podobne prace

Do góry