Ocena brak

Zniekształcenia aparatu ruchowego

Autor /mirona Dodano /14.01.2013

zniekształcenia aparatu ruchowego; są zwykle następstwem wad wrodzonych i nabytych. Wady nabyte są wynikiem zmian pourazowych, przewlekłych chorób narządu ruchu takich, jak: gościec stawowy przewlekle zniekształcający, gruźlica kości, gruźlica płuc, porażeń nerwowych (uniemożliwiających wykonywanie ruchów) lub innych zmian mięśniowych oraz zaburzeń statyki. Zmiany w prawidłowej budowie kręgosłupa bądź w ustawieniu i kształcie kończyn dolnych pochodzenia statycznego mogą być wywołane nie tylko przez czynniki chorobowe, lecz także rozwijać się u osób zdrowych. Wiele zniekształceń a. r. powstaje wskutek ograniczeń lub zniesienia ruchów w poszczególnych stawach (-> ocena właściwości dynamicznych narządów ruchu).

Przykurcz (contractura); trwałe ograniczenie ruchów w stawie. Gdy ograniczeniu ulega ruch prostowania stawu (staw jest ustawiony w zgięciu), występuje przykurcz zgięciowy. Rozróżnia się przykurcze w przy wiedzeniu lub w odwiedzeniu, w nawracaniu lub odwracaniu, w skręceniu na zewnątrz lub do wewnątrz. Występują także postacie mieszane, w skład których mogą wchodzić wyżej wymienione rodzaje przykurczów. Wielkość przykurczu oznaczana jest w stopniach kąta (np. przykurcz zgięciowy kolana 30°) albo przez określenie zakresu ruchów w przykurczonym stawie.

Zesztywnienie stawu (ankylosis); jest przeważnie następstwem zrostów włóknistych w stawie i w jego najbliższym otoczeniu (ankylosis fibrosa) lub zrostu kostnego między powierzchniami stawu (ankylosis ossea). W postaci włóknistej zesztywnienia stawu może występować minimalny ruch określany jako sprężynowanie. Zesztywnienie może nastąpić w poprawnym ustawieniu stawu lub w ustawieniu wadliwym, a więc w zgięciu, przywiedzeniu itd. Ustawienie kończyny lub jej odcinka określa się w stopniach kąta, np. ustawienie zgięciowe w biodrze 30°.

Zniekształcenia statyczne narządu ruchu; w układzie statycznym aparatu ruchu (->ocena zmian statycznych narządów ruchu i ich stanu czynnościowo-funkcjonalnego) zniekształcenia powstają szczególnie łatwo wtedy, kiedy wzmożony wysiłek fizyczny zadziała na ustrój rosnący lub gdy fizjologiczna wytrzymałość układu kostnego ulegnie obniżeniu na skutek różnych dystrofii szkieletu. Cechą charakterystyczną wad statycznych jest ich skłonność do stopniowego pogłębiania się w miarę wzrostu dziecka. U osób dorosłych spotyka się zazwyczaj wady utrwalone, którym towarzyszą wtórne zmiany (przeważnie o charakterze zwyrodnieniowym). Niefizjologiczne wygięcia poszczególnych odcinków narządu ruchu mogą występować w płaszczyźnie czołowej i strzałkowej ciała. W płaszczyźnie czołowej w obrębie kończyn spotyka się: koślawość (valgus), kiedy to długie osie poszczególnych odcinków układu kostnego tworzą kąt otwarty na zewnątrz (np. kolano koślawe — genu valgum), oraz szpotawość (varus), tj. ustawienie osi długich poszczególnych odcinków układu kostnego pod kątem rozwartym do wewnątrz (np. łokieć szpotawy — cubitus varus). Odchylenie od osi pionowej kręgosłupa nazywa się skrzywieniem bocznym kręgosłupa (scoliosis) — (->skolioza). W płaszczyźnie strzałkowej ciała najczęściej występują zagięcia, osi kości długich kończyn ku przodowi (anteflexio) i ku tyłowi (retroflexio), np. przódozgięcie uda. Zagięcie osi długiej kości ku tyłowi nazywa się także wykrzywieniem ku tyłowi (recurvatio). Do stosunkowo często występujących zniekształceń w płaszczyźnie strzałkowej kręgosłupa należą również wady postawy (-> postawa ciała prawidłowa, wady postawy, -> garb).

Podobne prace

Do góry