Ocena brak

ZATRZYMANIE KRĄŻENIA

Autor /niezapominajka Dodano /18.02.2013

Zatrzymanie krążenia występuje z powodu:

1)    zatrzymania serca,

2)    migotania komór,

3)    zbyt słabych skurczów serca.

Różnicowanie wymienionych trzech przyczyń jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy zatrzymanie krążenia wystąpi w czasie monitorowania elekrokardiograficznego lub w czasie operacji klatki piersiowej.

W przypadkach zatrzymania serca ustają skurcze przedsionków i komór, albo też za-5 hamowanie obejmuje wyłącznie komory, pod-?I czas gdy skurcze przedsionków odbywają się nadal. Efekt hemodynamiczny migotania komór jest taki sam, jak zatrzymania komór, ponieważ rzut skurczowy serca spada do zera, a rozwijające się niedotlenienie tkanek prowadzi do śmierci. Istnieje również postać ustania krążenia spowodowana niezwykle słabą kurczliwością komór, chociaż ich skurcz jest elektrycznie skoordynowany.

Pierwszym narządem, w którym następują nieodwracalne zmiany wskutek niedotlenienia, jest mózg. Granicą tolerancji jest okres  4 min. Po tym czasie trudno przywrócić ży-j cie, a jeśli nawet to się uda, chorzy przeżyć mogą krótkie okresy, niekiedy tygodnie, z objawami odkorowania.

Poza' salą operacyjną zatrzymanie krążenia pojawia się wskutek porażenia prądem elektrycznym, utonięcia, uduszenia, zatrucia, w przebiegu samoistnych zaburzeń rytmu, jak częstoskurcz komorowy lub blok serca. Zatrzymanie krążenia powstaje często w czasie zabiegów lekarskich, jak endoskopia, cewnikowanie serca, dożylne wstrzykiwanie nie-H których leków.

Objawy kliniczne. Klinicznym objawem za-; trzymania krążenia jest zniknięcie tonów serca i tętnienia tętnic, utrata przytomności, bezdech, niekiedy łapanie oddechu i drgaws ki. Utrata przytomności pojawia się w 8 —20 s, natomiast bezdech i drgawki w około 40 s od zatrzymania krążenia. Objawem głębokiego niedotlenienia mózgu jest rozszerzenie. źrenic, które pojawia się w 30 s do 1 min od zatrzymania serca. Póki nie ustanie oddychanie, oddech jest niekiedy chrapliwy lub typu Cheyne-Stokesa. Twarz chorego początkowo blada, z upływem sekund staje się si-nicza.

W przebiegu całkowitego bloku serca u niektórych chorych pojawiają się okresy zatrzymania krążenia wskutek zarówno asystolii, jak i migotania komór. Napady te znane są pod nazwą zéspolu Morgagni—Adams—Sto-kesa i ustępują zazwyczaj samoistnie. W tych odwracalnych napadach okres przerwy krążenia nie przekracza zwykle 60 s. Od-wracalność napadów jest dowodem, że zatrzymanie krążenia i oddychania nie jest równoznaczne ze śmiercią kliniczną. Nie mamy metody, która by pozwalała przewidzieć, czy krążenie samoistnie powróci.

Leczenie. Przywrócenie krążenia jest postępowaniem niezwykle trudnym i minuty decydują o jego powodzeniu. Przed rozpoczęciem zabiegów ożywiania serca należy mieć pewność co do następujących punktów:

1.    Czy nie upłynęły jeszcze 4 min od zatrzymania serca?

2.    Czy stan narządów chorego usprawiedliwia zabieg ożywiania? Np. ożywianie pacjenta w krańcowym okresie rozwoju raka mija się z celem.

3.    Czy lekarz umie wykonywać zabiegi o-żywienia i ma zapewnioną współpracę personelu oraz środki do rozpoczęcia masażu serca i kontrolowanego oddychania oraz pomyślnego przeprowadzenia tego zabiegu do końca? Byłoby tragiczne przywrócenie świadomości choremu, aby potem pozwolić mu jeszcze raz umierać z powodu braków technicznych.

Ożywianie serca składa się z trzech etapów:

1.    Postępowanie nagłe, zmierzające do jak najszybszego przywrócenia utlenienia mózgu.

2.    Przywrócenie samoistnej akcji serca.

3. „Długofalowe” ożywianie, mające na ce-łu przeciwdziałanie skutkom niedokrwienia mózgu i innych narządów oraz usunięcie podstawowej przyczyny zatrzymania krążenia. Do takich zabiegów należą: hipotermia, tracheostomia, długotrwałe mechaniczne oddychanie.

Najbardziej decydujące o życiu chorego jest postępowanie w pierwszej fazie. Należy tu zapewnić:

a)    drożność dróg oddechowych,

b)    sztuczną wentylację,

c)    sztuczne krążenie.

Dla uzyskania drożności dróg oddechowych zazwyczaj wystarcza przechylenie głowy do tyłu; jeśli to nie wystarcza, należy podciągnąć żuchwę do przodu lub intubować tchawicę. Po zabezpieczeniu drożności dróg oddechowych należy rozpocząć sztuczną wentylację metodą usta-usta lub nos-usta. Można tu użyć improwizowanej rurki, zabezpieczając przy nadmuchiwaniu szczelność ust i nosa chorego. W warunkach szpitalnych używa się aparatu Ambu do nadmuchiwania płuc. Dowodem prawidłowości wentylacji jest unoszenie się klatki piersiowej i jej opadanie przy biernym wydechu. Skuteczność wentylacji należy sprawdzić choćby raz w trakcie tej fazy ożywiania.

Równocześnie ze sztuczną wentylacją wzbudza się sztucznie krążenie. Zastosować należy masaż serca przez klatkę piersiową. Serce znajduje się między dwiema bliskimi strukturami kostnymi — trzonami kręgowymi i mostkiem. Ucisk mostka do wewnątrz w rytmie 60—80/min pcwoduje ściśnięcie serca i doprowadza do wyciśnięcia krwi z serca do naczyń i osiągnięcia około 50% prawidłowego rzutu serca. Ucisk należy wywierać dłonią na dolną część mostka, lecz cała dłoń powinna leżeć powyżej wyrostka mieczykowatego.

Masaż serca i sztuczną wentylację najłatwiej wykonywać dwóm osobom. Na 4 naciśnięcia serca powinno wypadać jedno nadmuchiwanie płuc. Jeśli masaż serca wykonywać co sekundę, osiąga się sytuację porównywalną do 60 skurczów serca i 15 oddechów na minutę.

Masaż serca wykonywany przez niewprawne ręce jest zabiegiem nie pozbawionym ryzyka. Najczęstszym powikłaniem, sięgającym 50% przypadków, są złamania żeber. Spotyka się złamanie mostka, pęknięcie wątroby lub śledziony. Zatory tłuszczowe (ze szpiku) występują w więcej niż połowie przypadków.

Dalsze fazy ożywiania należy wykonywać w warunkach szpitalnych. Podczas transportu do szpitala należy kontynuować zarówno masaż serca, jak i wentylację, o ile samoistnie nie powróciła czynność serca.

Jeśli zabiegi doraźnie nie przywrócą samoistnej akcji serca, należy w warunkach szpitalnych ustalić mechanizm zatrzymania krążenia zá pomocą badania elektrokardiograficznego i wszcząć, w zależności od rodzaju niemiarowości, stymulację lub defibrylację elektryczną.

Do przerwania migotania komór używa się elektrycznego „przeciwwstrząsu”, wyzwalanego przez defibrylator. Aparat ten wyzwala krótki impuls elektryczny o wysokim napięciu, trwający kilka tysięcznych sekundy. Jeśli przyczyną zatrzymania krążenia jest zatrzymanie serca, w razie braku samoistnego powrotu akcji serca jedyną metodą jest użycie stymulatora elektrycznego, pobudzającego serce za pomocą elektrody wprowadzonej cewnikiem przez żyłę do prawej komory serca.

Druga faza ożywiania, to jest przywrócenie samoistnego rytmu serca, może być trudna lub nieosiągalna w razie braku stymulatora i defibrylatora.

Zatrzymanie krążenia wywołuje kwasicę metaboliczną, której zwalczenie jest istotne dla powodzenia reanimacji. Na początku i później co 10 min akcji reanimacyjnej wskazane jest podanie Natrium bicarbonicum dożylnie, 50 ml 7,5% roztworu, zawierającego 3,75 g, czyli 44,6 mmol. Przywrócenie równowagi kwasowo-zasadowej przeprowadza się pod nadzorem badań pH krwi tętniczej.



 

Podobne prace

Do góry