Ocena brak

ZATOKI OPONY TWARDEJ

Autor /alyssa Dodano /02.02.2012

Zatoki opony twardej (sinus durae matris) są głównymi przewodami, które przyjmują krew żylną z mózgowia, znacznej części oczodołu oraz błędnika, jak również z opony twardej i kości czaszki. Do nich uchodzą wiec żż. mózgowia, żż. oczne, żż. błędnika, żż. opony twardej mózgowia oraz żż. śródkościa.

Zatoki opony twardej położone są na powierzchni wewnętrznej czaszki i zawarte między obu blaszkami opony twardej, z których powstają.

Pierwotnie żyły mózgowia jak również i rdzenia) prowadzą do układu żylnego położonego w jamie nadtwardówkowej między blaszką wewnętrzną opony twardej a jej blaszką zewnętrzną stanowiącą tu okostną wewnętrzną czaszki.

O ile w kanale kręgowym między obu tymi blaszkami zachowuje się obszerna przestrzeń, jama nadtwardówkowa (cavum epidurale), o tyle w obrębie czaszki obie blaszki, opona twarda i okostna, wtórnie zlewają się z sobą w jednolitą warstwę, przy czym żyły zewnątrzoponowe przekształcają się w zatoki opony twardej.

Zatoki opony twardej są więc przewodami zbudowanymi z włóknistej tkanki łącznej opony twardej, wysłane śródbłonkiem i pozbawione mic-śniówki. Ściany ich są sztywne i odporne na ucisk, wskutek czego są prawie niezależne od każdorazowego stanu wypełnienia jamy czaszki, który jest zmienny nawet w warunkach fizjologicznych.

Poza tym mózgowie leży w sztywnym, nicrozciągliwym pudle kostnym i nawet nieznaczne zaburzenia jego głównego odpływu żylnego mogłoby wywołać zatkanie czy poszerzenie mniejszych żył i naczyń włosowatych, co ze swej strony wpływałoby ujemnie na wydzielanie płynu mózgowo-rdzeniowego.

Na ogół prąd krwi w zatokacłi żylnych kieruje się od przodu i góry ku tyłowi i do dołu; tylko część drogi prowadzi z tylnej ściany czaszki do przodu. Główny odpływ zatok jednej strony prowadzi przez otwór szyjny do ż. szyjnej wewnętrznej: zatoki razem ze swymi dopływami są więc jak gdyby korzeniami ż. szyjnej wewnętrznej.

Pomimo jednokierunkowego odpływu zatok odprowadzenie krwi nie jest lak całkowicie zamknięte jak doprowadzenie tętnicze, ponieważ zatoki, jakeśmyjące przez otwory na podstawie czaszki (plcxus lenosus foraminis oralis, plexus uenosus caroticus internus, plexus renosus canalis hypoglossi); c) zespolenia splotu podstawnego przez otwór wielki ze splotem żylnym kręgowym wewnętrznym: wreszcie d) drobna żyła, która u zarodka i dziecka przenika przez otwór ślepy i łączy zatokę strzałkową górną 7 żyłami błony śluzowej jamy nosowej; żyła ta później zanika.

Wszystkie te połączenia należy uważać za zabezpieczenie odpływu krwi żylnej / wewnątrz czaszki. Prąd krwi żylnej mózgowia zdobywa przez to poboczne ujścia, uzależnia się jednak od stosunków krążenia panu jących w żyłach na powierzchni czaszki.

Największe zatoki żylne biegną wzdłuż linii przyczepu sierpa mózgu oraz namiotu móżdżku i wnikają w płytkie, szerokie rowki na powierzchni wewnętrznej kości czaszki, tak że przebieg zatoki widoczri\ jest również na kości wymacerowanej.

Ograniczone napiętymi włóknistymi ścianami zatoki są stale otwarte, nie mogą się jednak zwężać. Z położenia wzdłuż rowków kostnych wynika ich nieco spłaszczony lub trójkątny przekrój poprzeczny. Urządzenia zastawkowe zupełnie w nich nic występują.

Układ zatok opony twardej daje sic podzielić na dwie główne grupy, jedną górną i drugą dolną. Każda z nich ma swój punkt zbiorczy, któr\ przyjmuje krew z kilku zatok lub żył i odprowadza do otworu szyjnego. Punktem zbiorczym grupy górnej jest spływ zatok (corijlucns sinuum>. który przyjmuje krew z większej części mózgowia oraz pudła czaszki i odprow adza do otworu szyjnego drogą przez zatokę poprzeczną. Punktem zbiorczym grupy dolnej jest zatoka jamista, która swe dopływy otrzymuje głównie z żż. ocznych i drogą przez zatoki skaliste odprowadza do zatoki esowatej oraz ż. szyjnej wewnętrznej.

Wszystkie zatoki tworzą jednak jeden łączący się z sobą ukłacl, wskutek czego zamknięcie światła jednych może być wyrównane, a połączenia z żyłami zcwnątrzczaszkowymi stwarzają dodatkowe zabezpieczenie..

Podobne prace

Do góry