Ocena brak

Zatoka strzałkowa górna

Autor /alyssa Dodano /02.02.2012

 Zatoka strzałkowa górna (sinus sagi Hal is superior), nieparzysta, biegnie wzdłuż przyczepu sierpa mózgu w bruździe zatoki strzałkowej górnej od otworu ślepego do guzowatości potylicznej wewnętrznej. Zatoka ta uchodzi do spływu zatok położonego na tejże guzowatości. W swym przebiegu, zwłaszcza na kości ciemieniowej, wytwarza ona zachyłki zwane rozstępami bocznymi (lacunae la terałeś); mogą się one układać w odpowiednich dołkach kostnych. Po obu stronach zatoki znajdują się obfite skupienia drobnych, kalafiorowatych wypukleń pajęczynówki — ziarnistości pajęczynówki, które wnikają częściowo bezpośrednio do światła zatoki, częściowo do rozstępów bocznych i dokoła są oplu kiwane krwią żylną.

Pojemność zatoki wzrasta od przodu do tyłu i średnica jej dochodzi do i cm. Razem z rozstępami bocznymi szerokość wynosi około 2 cm. Strefa niebezpieczna przy trepanacji w linii pośrodkowej nie może więc być mniejsza od tej liczby.

Zatoka strzałkowa górna dopływy swe otrzymuje z górnych żył mózgu, z kilku żył opony twardej oraz śródkościa, a z żyłami zcwnątrzczaszkowymi łączą ją zż. wypustowe ciemieniowe i potyliczne.

Mniej więcej w polowie przypadków zatoka strzałkowa górna odchyla sic w rtronę prawą, rzadziej w lewą od guzowatości potylicznej wewnętrznej i przedłuża się w odpowiednią zatokę poprzeczną.

Podobne prace

Do góry