Ocena brak

Zasłonak anyżkowy

Autor /Atanazy Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: średnica mięsistego, mocnego kapelusza może dojść do 10 (12) cm. Z podłoża wysuwa się wypukły, następnie wyciąga się coraz bardziej do góry, staje się płaski i wreszcie lejkowaty i nieco wygięty. Brzeg długo pozostaje podwinięty. Wilgotna skórka kapelusza jest kleiście śluzowata, sucha połyskująca, daje się ściągać.

W środku znajduje się miedziano zabarwione centrum, podczas gdy ku brzegowi przybiera odcień coraz bardziej zielonkawy, zielonkawoszary, żółtooliwkowy a nawet fioletowawy. Z czasem kapelusz staje się jednolicie czerwonobrunatny. Blaszkiścisie ustawione i bardzo regularne, mniej lub bardziej zatokowo wycięte, mają zabarwienie żółtawe lub zielonkawe przechodzące później w oliwkowobrązowe.  

Trzon osiąga wysokość 5-8 cm, grubość 1-2 cm, w bulwie do 3,5 cm. Zawsze jest pełny i mięsisty. Skóra barwy bladożółtawej lub zielonkawej jest silnie włók-niście-włosowato obwieszona, przy czym osłona (velum) wkrótce zostaje zabarwiona na brązowawo przez spadające zarodniki. Bulwa ma wyraźne obrzeżenie. Po przekrojeniu pokazuje się ścisły, żółtozielony miąższ, pachnący silnie anyżkiem i łagodny w smaku.

Wysyp zarodników: czerwonawobrunatny.

Występowanie: zwykle grupami, na glebach wapiennych i krzemionkowych porośniętych drzewami iglastymi. Spotykany w górach. Rzadki. Wfyrasta od lata do późnej jesieni.

Możliwość popełnienia pomyłki: z daleka podobny do nie opisywanego tu bliżej zasłonaka mosiądzowatego C. orichaleus lub do również nie przedstawianego C. fulvus. Najpewniejszą cechą odróżniającą jest bardzo intensywny zapach anyżku.

Zastosowanie: grzyb jest jadalny, lecz ze względu na silny zapach anyżku nie wszystkim odpowiada.

Uwagi ogólne: odorifer znaczy „pachnący".

Podobne prace

Do góry