Ocena brak

Zasady wyzwalania kompleksów motorycznych odruchowej lokomocji

Autor /kredka Dodano /24.04.2014

Metoda terapii odruchową lokomocją opiera się na wyzwalaniu kompleksów ruchowych pod wpływem stymulacji wybranych miejsc na ciele pacjenta. U dzieci z zaburzoną ośrodkową koordynacją nerwową nie ma prawidłowego sterowania postawą, brak jest prawidłowych mechanizmów podporowo-wy-prostnych i utrudnione są ruchy fazowe, a zamiast wzorców idealnej motoryki pojawiają się wzorce zastępcze. Vojta odkrył sposób odblokowywania niedostępnego dla pacjenta, istniejącego w jego matrycy ontogenezy wzorca ruchu poprzez stymulowanie kilku stref na ciele dziecka, ułożonego w tzw. pozycji aktywującej. Według hipotezy postawionej przez Vojtę stymulacja odpowiedniej strefy wyzwala odpowiedź różnych części ciała jednocześnie. Można więc mówić o polirefleksach - wieloelementowych kompleksach odruchowych, jednoczasowych odpowiedziach wieloodruchowych. Interesujące jest, że elementy tych odpowiedzi, tzw. wzorce częściowe, są identyczne z wzorcami naturalnej, spontanicznej motoryki zdrowego dziecka. Wielokrotne ich wywoływanie podczas ćwiczeń z dzieckiem o zaburzonym funkcjonowaniu oun otwiera drogę do użycia ich w dowolnej motoryce spontanicznej przez torowanie połączeń w sieci neuronalnej kory mózgowej.

Torowanie prawidłowego ruchu bazuje na genetycznie zakodowanej matrycy rozwoju posturalnego i motorycznego w oun. Wykorzystanie zjawiska plastyczności oun niemowlęcia i jego niezakończonego rozwoju prowadzi do uaktywnienia neuronów rezerwowych, połączeń międzyneuronal-nych oraz nadawania kierunku wzrostu namnażającym się dendrytom w sieci komórek nerwowych.

W świetle badań Grillnera (1996) nad lokomocją kręgowców należy mieć na uwadze rolę ośrodków aktywności ruchowej w tworzeniu sieci neuronal-nych w rdzeniu kręgowym - zwanych generatorami wzorców ruchowych. Jak wspomniano wcześniej, aby wykonany został ruch, musi zaistnieć ideacja, czyli wyobrażenie ruchu, a następnie automatyczne wykonanie, które zależy od osobowości i temperamentu, środowiska i doświadczeń osobistych.

Torowane bodźce stymulują procesy naprawcze w przebiegu zaburzonej ośrodkowej koordynacji nerwowej, dzięki integrującej funkcji kory mózgowej i jej plastyczności. Bodziec proprioreceptywny o określonej sile i kierunku działania na dziecko, będącego w pozycji wyjściowej, stymuluje mózg, w wyniku czego dochodzi do wyzwolenia odpowiedzi obwodowej w postaci idealnego wzorca ruchowego dającego się opisać jako odruchowy obrót z pleców na brzuch oraz kompleks motoryczny przypominający pełzanie - odruchową lokomocję w pozycji na brzuchu.

Odpowiedź w postaci globalnego wzorca ruchowego warunkuje pojawienie się fizjologicznej pozycji kręgosłupa w wyproście, ustawienie i centrowanie głów kości ramieniowych w stawach barkowych i głów kości udowych w stawach biodrowych, a także fizjologiczne pozycje pozostałych stawów kończyn oraz zróżnicowaną pracę mięśni powstającą nieświadomie, ale aktywnie.

 

Podobne prace

Do góry