Ocena brak

Zasady leczenia cukrzycy u osób starszych

Autor /demetrio Dodano /13.06.2014

Współczesne metody leczenia cukrzycy oparte są na kompleksowej terapii obejmującej leczenie dietetyczne, działania fizjoterapeutyczne oraz farmakoterapię. Leczenie dietetyczne jest to racjonalne żywienie oparte na: ograniczeniu spożycia cukrów prostych (dżemy, słodycze, soki owocowe, cukier) przez zastąpienie ich cukrami złożonymi (warzywa, ryż), spożywaniu większej ilości błonnika, ograniczeniu soli, tłuszczów zwierzęcych i alkoholu, spożywaniu 5-6 posiłków w ciągu dnia.

Dieta powinna uwzględniać wszystkie składniki pokarmowe w następujących proporcjach:

■+ węglowodany - 50-60% (kasza gruboziarnista, ciemne pieczywo, ryż, nasiona strączkowe, płatki zbożowe);

-* białka - 10-15% (ryby morskie, chudy drób, cielęcina, odtłuszczone przetwory mleczne, chude wędliny);

•+ tłuszcze pochodzenia roślinnego - 30% (oleje, oliwa z oliwek);

owoce (z wykluczeniem bananów, winogron, śliwek);

-> warzywa (z wyj ątkiem kukurydzy, groszku konserwowanego, ziemniaków).

Leczenie ruchem ma bardzo korzystny wpływ na leczenie upośledzonej tolerancji glukozy, jak również cukrzycy niezależnej od insuliny. Dostosowany wysiłek fizyczny zwiększa zużycie glukozy przez mięśnie, obniża stężenie cukru we krwi, likwiduje nadwagę, obniża stężenie lipidów we krwi. U pacjentów z cukrzycą wyrównaną metabolicznie systematyczne ćwiczenia

o umiarkowanej intensywności, spacer, pływanie, jazda na rowerze poprawiają samopoczucie oraz jakość życia. Przeciwwskazaniem są ćwiczenia statyczne, jak podnoszenie ciężarów oraz przeciąganie liny (dochodzi do zwyżki ciśnienia krwi, a także zmian wahań stężenia cukru we krwi powyżej 250 mg% lub poniżej 70 mg%). Każdy rodzaj wysiłku musi być dostosowany do wieku, ogólnego stanu zdrowia, stopnia zaawansowania cukrzycy. Racjonalne odżywianie się oraz dostosowana aktywność fizyczna pozwalają uniknąć nadmiernych wahań stężenia glukozy we krwi w ciągu doby oraz pozwalają utrzymać zdrowie i dobre samopoczucie osób z cukrzycą.

Leczenie farmakologiczne obejmuje przyjmowanie leków hipoglikemi-zujących. Najczęściej są to pochodne sulfonylomocznika, które stymulują trzustkę do zwiększenia produkcji insuliny. Inną grupę stanowią pochodne biguanidyny poprawiające wchłanianie glukozy przez komórki. Stosowanie leków doustnych przynosi korzystne efekty, dopóki trzustka jest zdolna wytwarzać odpowiednią ilość insuliny. Gdy pojawiają się z tym problemy, wdrażana jest insulinoterapia jako działanie wspomagające lub zastępcze.

Nieodzownym działaniem w leczeniu cukrzycy jest edukacja pacjenta oraosób sprawujących nad nim opiekę. Zakres edukacji, sposób nauki oraz kontroli zależą od możliwości poznawczych osoby chorej, jak również ogólnego stanu jej zdrowia wynikającego ze współistniejących schorzeń. Działania podejmowane przez zespół edukacyjny, składający się z lekarza, pielęgniarki, dietetyka i fizjoterapeuty, mają wzbudzić w pacjencie poczucie odpowiedzialności za poprawę jakości życia.

Podczas edukacji pacjenta i jego rodziny należy zainteresowanych zapoznać z zaleceniami i sprawdzić, czy zostały one zrozumiane. Proces edukacji pacjenta z cukrzycą jest długofalowy, opiera się na przekazywaniu prostych, jasnych komunikatów, które pacjent powinien zrozumieć i które są poszerzane o następne treści na kolejnym spotkaniu. Przede wszystkim musi być jednak dostosowany do potrzeb chorego.

 

Podobne prace

Do góry