Ocena brak

WZROST DROBNOUSTROJÓW NA PODŁOŻACH - Wzrost i charakterystyka mikroorganizmów na podłożach stałych

Autor /Otomar444 Dodano /20.08.2013

Ma zastosowanie w diagnostyce, przy otrzymywaniu czystych kultur oraz w analizach ilościowych.

Charakterystyka wzrostu kolonii bakterii na płytce Petriego

Kolonia to skupisko bakterii widoczne gołym okiem, wyrosłe najczęściej z jednej komórki. W standardowych warunkach środowiska kolonie charakteryzują się stałymi cechami, uwzględnianymi w diagnostyce. Obserwacje koloni przeprowadza się przy pomocy lupy lub binokularu biorąc pod uwagę:

  • wielkość (Æ w milimetrach) oraz kształt koloni, np. okrągły, nieregularny, rozgałęziony, nitkowaty.

Niektóre bakterie mogą nie tworzyć pojedynczych kolonii, lecz zarastać całe podłoże, dając wzrost mgławicowy, rozlany (Proteus), inne tworzą kolonie rozpełzające się po powierzchni podłoża (Bacillus).

  • brzeg koloni: gładki, falisty regularny lub nieregularny, płatowaty regularny lub nieregularny, ząbkowany regularny lub nieregularny, nitkowaty.

  • powierzchnia koloni: gładka i pomarszczona; może być lśniąca lub matowa.

  • barwa koloni i jej przejrzystość: przeźroczysta, mętna, opalizująca, nieprzeźroczysta oraz zdolność do wytwarzania pigmentu zabarwiającego otoczenie koloni: zabarwione, niezabarwione.

Na przykład Sarcina lutea i Pseudomonas herbicola – tworzą kolonie żółte, Staphylococcus aureus – pomarańczowo-złote; Serratia marcescens – krwisto-czerwone; Azotobacter – ciemno brązowe, Pseudomonas fluorescens – seledynowe fluoryzujące. Ponadto wytwarzane przez pseudomonady barwniki dyfundują do podłoża zmieniając kolor na zielonkawy, niebieskawy, fioletowy, niekiedy fluoryzujący;

  • konsystencja: struktura: zwarta, drobnoziarnista, gruboziarnista, luźna;

  • profil koloni ponad powierzchnię pożywki: płaski; wyniosły; soczewkowaty niski, soczewkowaty wysoki; pępkowaty.

Z praktycznego punktu widzenia rozróżnia się następujące typy kolonii powierzchniowych:

  • S” (smooth – gładki) – o gładkim brzegu, powierzchni wypukłej bez wzniesień i wgłębień. Jest to cecha charakterystyczna dla kolonii młodych i prowadzonych na agarze odżywczym, a także zjadliwych form bakterii chorobotwórczych,

  • R” (rought – szorstki) – o brzegu nierównym, płatowatym lub nitkowatym i szorstkiej powierzchni. Bakterie tworzące takie kolonie układają się w długie nici lub łańcuszki. Kolonie takie tworzą niezjadliwe formy bakterii, chociaż te same bakterie wytwarzające kolonie gładkie, są chorobotwórcze

  • G” (gonidial – gonidialny) – kolonie bardzo drobne o średnicy 1 mm tworzone przez drobne bakterie

  • M” (mucoid – śluzowaty) – kolonie gładkie o powierzchni śluzowatej, błyszczącej, wytwarzane przez bakterie ze śluzową otoczką

  • L” (L-formy) – powstają spontanicznie lub w niesprzyjających warunkach środowiskowych. Kolonia taka składa się z komórek bardzo drobnych – przesączalnych, poprzez formy ziarniste i pałeczkowate, do form olbrzymich o średnicy dochodzącej do 10 µm.

Nieco odmienne kolonie wytwarzają promieniowceActinomycetales, które będąc bakteriami morfologicznie przypominają grzyby strzępkowe. Na podłożach stałych tworzą grzybnię zbudowaną ze strzępek, tzw. pseudomycelium, które może ulegać fragmentacji. U niektórych promieniowców końce pseudomycelium przekształcają się w konidia powietrzne, które są formami przetrwalnymi.

Grzyby Fungi, których plecha ma budowę nitkowatą, złożona z mniej lub bardziej rozgałęzionych, jedno- (komórczak) lub wielokomórkowych, jedno- lub wielojądrowych strzępek. Wytwarzają grzybnię dwóch rodzajów:

  • grzybnię wrastającą w podłoże i służącą do pobierania pokarmu;

  • puszystą, zwartą lub luźną grzybnię powietrzną, zbudowaną ze strzępek z różnymi formami owocowania, na ogół wegetatywnego. Początkowo jest ona bezbarwna lub biała. W miarę wzrostu i w zależności od wytwarzanego barwnika (koloru zarodników konidialnych) kolonia przybiera różną barwę;

Drożdże – rosnąc na powierzchni podłoży stałych tworzą pojedyncze kolonie, które można sklasyfikować tak jak u bakterii (S – gładkie; R- pomarszczone; M- śluzowate) bądź tworzą jednolity nalot. Powierzchnia koloni może być gładka, gładka z wyniesieniem na środku, pomarszczona, lśniąca lub matowa. Wewnątrz podłoża tworzą charakterystyczne kolonie o kształcie soczewkowatym. W podłożach płynnych drożdże rosnąc tworzą na powierzchni błonkę lub na dnie osad.

Wzrost i charakterystyka hodowli na skosie agarowym.

Przy posiewie na skosie bakterie najczęściej nie tworzą wyodrębnionych koloni, jednak sposób wzrostu jest również ważną cechą diagnostyczną. Wzrost bakterii na skosie opisujemy uwzględniając następujące cechy:

  • charakter wzrostu: jednolity (w postaci zwartego nalotu komórek); perlisty (tworzą się oddzielne, niezlewające ze sobą kolonie) o brzegach gładkich, ząbkowanych, kolczastych, ziarnistych; krzewiasty, nieregularny, itp.;

  • powierzchnia rysy: lśniąca, matowa, czasem cienka, sucha błonka;

  • struktura: gładka, ziarnista, pofałdowana;

  • barwa i przeźroczystość.

Wzrost drobnoustrojów na słupku w hodowli kłutej opisujemy uwzględniając następujące cechy:

  • ruchliwość

  • upłynnianie żelatyny (w przypadku bakterii proteolitycznych), a także charakter upłynnienia wzdłuż nakłucia.

  • zależność bakterii od zapotrzebowania na tlen. Określenie stosunku bakterii do wolnego tlenu polega na badaniu wzrostu na słupku agarowym zaszczepionym igłą do dna probówki. bezwzględne tlenowce rosną tylko na powierzchni pożywki; bezwzględne beztlenowce rosną tylko w dolnych partiach pożywki; względne beztlenowce rosną na całej wysokości słupka; mikroaerofile rosną tuż pod powierzchnią pożywki.

Podobne prace

Do góry