Ocena brak

Wydry morskie

Autor /Danysz Dodano /31.01.2012

Wydry morskie są doskonale przy­stosowane do życia w nadbrzeż­nych wodach mórz i są najsilniej ze wszystkich gatunków wydr związane z wodą. Rzadko wychodzą na ląd i, co jest niezwykłe dla ssaków morskich, używają narzędzia kiedy rozbijają twarde skorupy morskich bezkręgowców, będących ich podstawowym pokarmem.
Skutkiem polowań na wydry morskie jest zniknięcie populacji tych ssaków na więk­szości obszaru ich naturalnego zasięgu, który kiedyś obejmował prawie całe wybrzeże północ­nego Pacyfiku od Japonii po Kalifornię. Obecnie ssaki te żyją u wybrzeży Aleutów, w Zatoce Alas-kańskiej i u wybrzeży Kalifornii. Ostatnio reintro-dukowano je u pacyficznych wybrzeży Ameryki Północnej i Rosji. Chociaż wydra większą część życia spędza w morzu - zwykle nawet młode osobniki rodzą się w wodzie - rzadko zapuszcza się w morze dalej niż na 1 km od brzegu.
Wydra morska różni się tym od pozostałych ssa­ków morskich, że nie posiada pod skórą grubej, izolacyjnej warstwy tkanki tłuszczowej. Zamiast tego może utrzymać ciepłotę ciała dzięki powie­trzu, które zalega pomiędzy gęstymi, długimi i miękkimi włosami futra o barwie od rudobrązowej aż do prawie czarnej.
Prawie tak duża i często cięższa od wydry ol­brzymiej - ariranii, wydra morska, zwana też wydrozwierzem lub kałanem, ma dużą głowę, krótką, grubą szyję, nieco walcowaty tułów i dość krótki ogon, który jest od góry spłaszczony. Wszystkie kończyny są bardzo krótkie; tylne opatrzone są bło­nami pławnymi i przypominają płetwy, co jest przystosowaniem do wodnego trybu życia. Oczy są bardzo małe, a małżowiny uszne krótkie i spicza­ste. Laik, któremu zdarzy się obserwować wydrę na lądzie (co jest dość rzadkim widokiem) może nawet pomylić ją z foką.

Zwyczaje
Wydra morska jest o wiele mniej towarzyska niż inne gatunki wydr. Mimo to często widuje się ją w dość dużych grupach. Grupy te to najczęściej stada osobników jednej płci, samce i samice zwy­kle przebywają razem tylko w okresie kopulacji. Samce posiadają ściśle określone terytoria, których granic strzegą. Jednakże, nawet w wypadkach przekroczenia granic terytorium przez obcego samca, do walk pomiędzy osobnikami dochodzi rzadko.
W ciągu dnia wydra morska spędza większość czasu na poszukiwaniu pokarmu. Ma wielki apetyt, gdyż musi zjeść w ciągu doby masę pokarmu równą jednej czwartej masy swego ciała. Jako ssak wy­łącznie mięsożerny zjada ryby, jednak głównym rodzajem pokarmu są morskie bezkręgowce: je­żowce, kraby, ślimaki i małże. Wydra morska pole­ga na swym dobrze rozwiniętym zmyśle dotyku -sztywne, dotykowe wąsy czuciowe (wibryssy) usta­wione po obu stronach pyska są wrażliwe na ruchy wody. Wielka zręczność zwierzęcia pozwala mu na łatwe znajdowanie i chwytanie ofiar. Na bez­kręgowce morskie wydra poluje najczęściej nur­kując do dna i kiedy zachodzi taka konieczność, odrywa je od skał przednimi łapami, wynosi na powierzchnię wody i tam zjada. Zęby wydry mor­skiej są dobrze przystosowane do takiej diety. Duże, zaokrąglone trzonowce, szerokie i płaskie, są doskonałym narzędziem do rozłupywania twar­dych skorup. .
W nocy wydra śpi, unosząc się na powierzch­ni. Aby prądy i fale nie wynosiły jej na pełne morze, wydra owija swe ciało długimi morskimi glonami.

Rozmnażanie
Wydra morska może rozmnażać się przez cały rok, chociaż na różnych obszarach zasięgu występo­wania gatunku młode rodzą się w różnych porach roku. Samce dojrzewają płciowo w wieku około sześciu lat, jednak zwykle do rozrodu przystępują nieco później. Samice osiągają dojrzałość płciową mając cztery lata i są zdolne do rodzenia młodych co roku, chociaż zazwyczaj przerwa między kolej­nymi miotami jest dłuższa niż 12 miesięcy. Ciąża trwa od sześciu do prawie dziewięciu miesięcy. Sądzi się, że u wydry morskiej występuje tzw. ciąża przedłużona, czyli opóźnione zagnieżdżenie się zapłodnionego jaja w macicy. Zwykle samica rodzi tylko jedno młode, czasami dwa, jednak jest w sta­nie wychowywać tylko jednego potomka.
Kiedy samica opiekuje się młodym i czyści jego futerko, pływa na grzbiecie, a młode siedzi na jej brzuchu. Młode zaczyna zjadać pokarm stały bar­dzo wcześnie, jednak nie nurkuje po niego, dopó­ki nie ukończy miesiąca lub dwóch. Jest zależne od matki przez sześć do ośmiu miesięcy, po tym czasie jest już prawie w pełni rozwinięte.

Niekontrolowane polowania
Polowania na wydry morskie zaczęły się w XVII stuleciu i pozostawały poza wszelką kontrolą przez cały wiek osiemnasty. Na początku XIX wieku poczyniono pewne próby ograniczenia polowań, jednak bezskutecznie. W 1911 roku oszacowano, że na całym świecie żyje zaledwie od 1000 do 2000 osobników. Uważano, że południowy podgatunek, którego zasięg obejmuje wody od Zatoki Kalifor­nijskiej po południową Alaskę, wyginął całkowi­cie w 1920 r. Jednakże mała populacja przeżyła i jak inne populacje wydr morskich, zwiększyła swą liczebność od czasu, kiedy cały gatunek został objęty ścisłą ochroną.
Obecnie największym wrogiem naturalnym wydr morskich są orki, natomiast zanieczyszczenie morza ropą naftową, niszczącą ich futra - jest naj­większym zagrożeniem wynikającym z działalno­ści człowieka.

■ Wydra morska jest jedynym ssakiem z rzędu drapieżnych, który posiada cztery siekacze w szczęce dolnej. Wystają one do przodu i są wykorzystywane do kruszenia skorup małych zwierząt i wyjadania z nich miękkich tkanek.
■ Wydry morskie nurkują zwykle do głębo­kości 40 metrów, a udokumentowany re­kord wynosi 97 metrów. Wydra przebywa pod wodą zwykle nie dłużej niż przez 90 sekund, jednak zarejestrowany najdłuższy czas nurkowania wydry wyniósł 4 minuty i 25 sekund.
■ Wydra morska ma najgęstsze futro spo­śród wszystkich ssaków. Długość włosów podściółki jej futra wynosi 25 mm.
■ Wydra morska bardzo różni się od pozo­stałych przedstawicieli rodziny łasicowatych, gdyż nie posiada ona zapachowych gruczołów analnych. Wydzielina tych gru­czołów nadaje innym gatunkom wydr cha­rakterystyczny piżmowy zapach.

SPRAWNOŚĆ MANUALNA WYDRY MORSKIEJ
Wydra morska różni się od pozostałych ssaków morskich tym, że wykorzystuje kamienie jako narzędzia pomagające w zdobywaniu pokarmu. Po zanurkowa­niu do dna oceanu bierze w przednie łapki kamień i za jego pomocą odrywa dużą zdobycz, na przykład mięczaka (z lewej), od skalnego podłoża. Następnie wynosi na powierzchnię i kamień, i zdobycz. Ka­mień umieszcza w fałdzie skóry pod pa­chą, a małża trzyma w przednich łapkach. Płynąc na grzbiecie kładzie kamień na piersi i uderza o niego mięczakiem, aby rozbić jego muszlę (poniżej). Wymaga to 2-20 uderzeń.

Wydra morska (Enhydra lutris) należy do rodziny Mustelidae w rzędzie Carnivora (do rodzaju należy tylko jeden gatunek).
Długość: Głowa i tułów, 1 -1,2 m
Masa: Samce do 45 kg. Samice do 32 kg

Podobne prace

Do góry