Ocena brak

Wsparcie oddechowe

Autor /demetrio Dodano /12.06.2014

Po wykonaniu wstępnych procedur (osuszenie, delikatna stymulacja, udrożnienie dróg oddechowych) ocenia się wydolność oddechowąnoworodka. Noworodkowi, który podejmuje spontaniczną i regularną aktywność oddechową i jego skóra jest różowa, zapewnia się jedynie ciepło i regularną ocenę stanu ogólnego.

Przedłużająca się sinica centralna, pomimo obecności własnej spontanicznej aktywności oddechowej i prawidłowej czynności serca, jest wskazaniem do podaży tlenu (tłenoterapia bierna - 5 L/min).

Jeśli natomiast oddech spontaniczny jest niewydolny lub brak jest oddechu spontanicznego, utrzymują się sinica centralna pomimo podaży 100% tlenu i(lub) bradykardia poniżej 100 uderzeń/min, sprawą zasadniczą staje się upo-wietrznienie płuc i zapewnienie wydolnego oddechu. W przypadku noworodka donoszonego, który nie oddycha lub jego oddech jest niewydolny, należy wykonać kilka oddechów z użyciem szczytowego ciśnienia końcowowydechowego rzędu 30^40 cmH,0, trwających 2-3 s każdy (przez maseczkę lub po zaintu-bowaniu przez rurkę intubacyjną). Najlepszym wskaźnikiem prawidłowej wentylacji jest szybki wzrost częstości pracy serca lub utrzymywanie się czynności serca na poziomie powyżej 100 uderzeń/min. Ponadto skuteczna wentylacja powoduje ruch klatki piersiowej. W przypadku wentylacji za pomocą maski należy dobrać jej prawidłowy rozmiar zależnie od masy ciała noworodka. Za mała maseczka nie obejmuje szczelnie jamy ustnej i nozdrzy i nie zapewnia prawidłowej wentylacji, za duża - zachodzi na gałki oczne i może je uszkodzić. Przy przedłużającej się wentylacji za pomocą maski należy założyć zgłębnik dożołądkowy.

W razie braku reakcji ze strony serca na wstępną wentylację należy ocenić ruchy klatki piersiowej, poprawić drożność dróg oddechowych (odessanie górnych dróg oddechowych, wysunięcie żuchwy, założenie rurki ustno-gardłowej) lub skorygować położenie rurki intubacyjnej w przypadku dzieci zaintubowa-nych. Jeśli klatka piersiowa unosi się prawidłowo, należy kontynuować wentylację z częstością 40-60 odclechów/min, aż do uzyskania i utrzymania czynności serca powyżej 100 uderzeń/min. Obecnie standardowym postępowaniem jest użycie 100% tlenu czasie resuscytacji noworodka. Dopuszczalne jest jednak użycie stężenia tlenu mniejszego niż 100%. Niektórzy klinicyści rekomendują nawet używanie w resuscytacji noworodka tlenu atmosferycznego, wskazując na możliwość spadku przepływu mózgowego u wcześniaków (przed 33. tyg. ciąży) poddawanych tłenoterpii (FiO, 0,8). Kontrowersje wokół zaleceń dotyczących stężenia tlenu używanego w resuscytacji wynikają z obaw przed działaniem ubocznym 100% tlenu na układ oddechowy, krążenie mózgowe, a także z obaw przed możliwym uszkodzeniem tkanek przez wolne rodniki tlenowe. Wątpliwości wynikają również ze sprzecznych wyników badań oceniających ciśnienie tętnicze krwi, krążenie mózgowe i parametry biochemiczne uszkodzenia komórek podczas resuscytacji zużyciem tlenu 100% w porównaniu z 21%.

 

Podobne prace

Do góry