Ocena brak

Wrodzone zwichnięcie stawu kolanowego

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Wrodzone zwichnięcie stawu kolanowego zostało opisane po raz pierwszy w roku 1822 przez Chate-laine.

Częstość występowania wady szacuje się jako

przypadek na 100 000 żywo urodzonych, czyli 80 razy rzadziej aniżeli wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego. Większość przypadków to wada sporadyczna, rzadko występująca rodzinnie, aczkolwiek zdarza się przekazywanie genetyczne wraz ze zmianami w obrębie kości twarzy i kręgosłupa.

Etiologią nie została wyjaśniona i prawdopodobnie jest złożona. Składają się na nią czynniki zewnętrzne i wewnętrzne. Defekt genetyczny został również potwierdzony przez rodzinne występowanie zniekształcenia. Wieloośrodkowe badania wykazały jednak występowanie u większości chorych zmian kostnych

o charakterze dysplastycznym bez uwarunkowań genetycznych. Bardzo często występuje u nich rozwojowe zwichnięcie stawu biodrowego oraz zniekształcenia stóp, np. wrodzona stopa końsko-szpotawa. W etiologii wady pewną rolę odgrywa nieprawidłowe ustawienie kolan w przeproście podczas ułożenia pośladkowego płodu wewnątrz macicy, aczkolwiek wiadomo, że samo ustawienie pośladkowe nie jest związane z wrodzonym zwichnięciem kolan.

W patologii zniekształcenia podstawowe znaczenie ma zwłóknienie mięśnia czworogłowego uda, notowane we wszystkich przypadkach chirurgicznej eksploracji. To ono jest przyczyną przeprostu w stawie kolanowym oraz wtórnych zaburzeń kostnych. Nakłada się na nie występująca już w życiu płodowym wiotkość tkanek. Wpływ wiotkości nie jest do końca jasny, ale często występuje u tych chorych zespół Larsena. Inne objawy patologiczne to: wydłużenie i osłabienie więzadła krzyżowego przedniego, przemieszczenie do przodu zginaczy stawu kolanowego i pasma biodrowo-piszczelowego oraz wtórne zaburzenia budowy kostnej.

Objawy są charakterystyczne. Staw kolanowy jest ustawiony w przeproście. Na jego przedniej powierzchni, tuż ponad rzepką, widoczne jest wciągnięcie tkanek. Zginanie jest w różnym stopniu ograniczone. Skutkiem rozciągnięcia więzadła krzyżowego przedniego oraz wiotkości jest dodatni objaw szufladkowy.

Z omawianą wadą często łącznie występują wrodzone stopy końsko-szpotawe i rozwojowe zwichnięcie stawu biodrowego.

Na podstawie bocznego radiogramu wykonanego przed rozpoczęciem leczenia można ocenić stopień przemieszczenia, a przede wszystkim zorientować się natychmiast, czy mamy do czynienia z przeprostem, czy też z prawdziwym zwichnięciem.

Zniekształcenie zostało podzielone przez Leveufa na trzy stopnie: I - duży przeprost w stawie kolanowym, II - podwichnięcie, III - całkowite zwichnięcie.

Późniejsza klasyfikacja Findera dzieli zniekształcenia przeprostne w obrębie stawu kolanowego na 5 typów. Typ 1 - to fizjologiczny przeprost do 20°, który zazwyczaj zanika około 8. roku życia. Typ 2 -to zwykły przeprost będący kontynuacją typu 1, ale utrzymujący się aż do wieku dojrzałego. Typ 3 - to przednie podwichnięcie z przeprostem stawu kolanowego do 90° i zgięcie ograniczone najczęściej do pozycji pośredniej. Typ 4 - to przemieszczenie kolana, w którym piszczel wędruje ku górze i do przodu. Typ 5 obejmuje różne warianty występujące w schorzeniach o charakterze złożonym, takich jak zespół Eh-lersa-Danlosa i artrogrypoza.


 

Podobne prace

Do góry