Ocena brak

Wrodzone przywiedzenie przodostopia

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Wrodzone przy wiedzenia przodostopia jest wadą, w której przednia część stopy jest przywiedziona w stawie stępowo-śródstopnym (Lisfranca). Wada występuje u 1 na 1000 żywo urodzonych dzieci, przy czym u ponad połowy obustronnie. Zdarza się występowanie rodzinne. U około 10% dzieci z wrodzonym przywiedzeniem przodostopia występuje rozwojowa dysplazja stawu biodrowego. Zniekształcenie nie zawsze jest rozpoznawane bezpośrednio po urodzeniu się dziecka, najczęściej jednak w pierwszych 3 miesiącach życia.

Spośród różnych czynników dobre znaczenie ro-kownicze ma fakt rozpoczęcia leczenia opatrunkami gipsowymi przed 8. miesiącem życia.

Etiologia wady nie jest znana. Pewną rolę, zwłaszcza w postaciach łagodnych, odgrywa zaburzenie bilansu mięśniowego.

Obraz kliniczny. Widoczne jest przywiedzenie przodostopia, które cechuje się różnym stopniem ko-rektywności. Na tę ostatnią wpływa m.in. wiotkość stawowa. Stęp ustawiony jest w pozycji prawidłowej. Widoczne jest uwypuklenie bocznego brzegu stopy, a szczególnie okolicy podstawy V k. śródstopia. Paluch z reguły ustawiony jest szpotawo, co powoduje zwiększenie przestrzeni pomiędzy nim a palcem II. Obecność szpotawości przodostopia lub koślawości stępu powinna skłaniać do wykonania radiogramu w celu wykluczenia rozpoznania stopy serpentynowej.

Obraz radiologiczny. Na radiogramie a-p widoczne jest przywiedzeniowe ustawienie kości śródstopia w stawie Lisfranca (stępowo-śródstopnym). Kąt I promienia (patrz rozdział 26.5) jest mniejszy od 70°, natomiast kąt skokowo-piętowy jest prawidłowy.

Dobrym i tanim sposobem oceny kształtu podeszwy stopy jest ocena odbitek kserograficznych stóp dziecka.

Leczenie. Powinno się ono rozpocząć od ćwiczeń redresyjnych natychmiast po rozpoznaniu wady, a korekcja powinna zostać utrwalona opatrunkiem gip-

sowym stopowo-goleniowym. Podczas ćwiczeń re-dresyjnych i zakładania unieruchomienia należy zwrócić uwagę na utrzymanie stępu w pozycji pośredniej. Czas stosowania opatrunków gipsowych z reguły nie przekracza 6-8 tygodni, jednak niekiedy zachodzi konieczność ponownego ich zakładania w wieku 6-9 miesięcy przez podobny okres. Po rozpoczęciu chodzenia obserwuje się często w pozycji stojącej ustawienie palucha w przywiedzeniu, które koryguje się czynnie w pozycji swobodnej podczas drażnienia zewnętrznego brzegu stopy. W przeważającej liczbie przypadków leczenie nieoperacyjne jest skuteczne. W przypadku przetrwałego zniekształcenia wadę koryguje się operacyjnie, niekiedy wcześniej, już od 2. roku życia (kapsulotomia łódkowo-klinowa i kli-nowo-śródstopne I z niewielką transpozycją ścięgna m. piszczelowego przedniego) lub później około 4. roku życia (osteotomią kości klinowatej przyśrodkowej z rozpórką).

 

Podobne prace

Do góry