Ocena brak

Wpływ długości mięśnia na przebieg skurczu

Autor /gruszka Dodano /20.05.2014

Długość mięśnia jest jednym z czynników wpływających na przebieg skurczu. W znacznej części zakresu, w jakim zmienia się długość mięśnia, wraz ze wzrostem długości, aż do uzyskania optymalnej długości, zwiększa się także siła skurczu (pojedynczego, tężcowego zupełnego i niezupełnego). Po przekroczeniu tej długości, przy silnym rozciągnięciu mięśnia, jego siła skurczu się zmniejsza. Czasy skurczu i rozkurczu, w miarę wzrostu długości mięśnia, ulegają wydłużaniu. Wydłużenie tych czasów w rozciągniętych mięśniach poprawia sumowanie się skurczów przy określonej częstotliwości pobudzania. Dlatego siła skurczów tężcowych niezupełnych zwiększa się w większym stopniu niż siła skurczów pojedynczych i tężcowych zupełnych. Ocenia się, że długość mięśni w czasie typowej aktywności (np. mięśni kończyn w tej fazie kroczenia, w której są czynne) jest bliska optymalnej dla osiągnięcia najwyższej siły skurczu. W większości mięśni najwyższą siłę skurczu można osiągnąć wtedy, gdy są one dość znacznie rozciągnięte.

Jednostek ruchowych u człowieka nie można badać w takich warunkach, jakie stwarza się w doświadczeniach prowadzonych na zwierzętach. Z tych powodów dane o cechach skurczu jednostek człowieka są nieliczne, a uzyskiwane wyniki nie zawsze są porównywalne.

Skurcz włókien mięśniowych jednostki ruchowej u człowieka można wywołać dzięki stymulacji aksonu motoneuronu cienką elektrodą wkłuwaną do nerwu. Inna metoda śródmięśniowej stymulacji polega na wkłuwaniu do mięśnia elektrody drażniącej, która pobudza odgałęzienie aksonu. Pobudzenie biegnie wzdłuż odgałęzienia w kierunku włókien mięśniowych unerwianych przez to odgałęzienie aksonu, ałe także antydromowo (wstecznie) dochodzi do głównego pnia aksonu i następnie dociera do włólden mięśniowych unerwionych przez pozostałe gałązki. Czujniki siły przykłada się do powierzchni zewnętrznej np. palców. Tymi metodami zwykle badano mięśnie dłoni.

W tabeli 2.4 przedstawiono cechy jednostek ruchowych mięśni kłębu kciuka. W jednostkach tego mięśnia nie występuje objaw ugięcia. Nie obserwuje się też jednostek, których wskaźniki zmęczenia mają wartość poniżej 0,25. W tych warunkach podział badanych jednostek na 3 typy bazuje na sile skurczu, czasie skurczu, czasie połowicznej relaksacji i wskaźniku zmęczenia. W tabeli 2.5 przedstawione są cechy jednostek ruchowych pierwszego mięśnia między -kostnego grzbietowego dłoni. Wyniki te uzyskano, rejestrując skurcze wywołane w następstwie drażnienia śródmięśniowego gałązki aksonu. Wyniki badań wy-konywanych na człowieku są znacznie mniej dokładne niż eksperymenty prowadzone na zwierzętach. Ponadto uwidaczniają pewne różnice międzygatunkowe. Na przykład jednostki ruchowe mięśni dłoni człowieka, w porównaniu z jednostkami ruchowymi u takich zwierząt, jak kot, mysz albo szczur, są znacznie wolniejsze. Podobnie szybkość przewodzenia w aksonach jednostek ruchowych mięśni ręki człowieka jest niższa. Rozważając cechy skurczu jednostek ruchowych mięśni dłoni, trzeba pamiętać, że są one przystosowane do realizacji szczególnego typu zadań motorycznych.

 

Podobne prace

Do góry