Ocena brak

WOLSKI WŁODZIMIERZ

Autor /dynamitka001 Dodano /05.04.2012

WOLSKI WŁODZIMIERZ, ur. 9 X 1824 w Pułtusku, zm. 29 VII 1882 w Brukseli, poeta, powieściopisarz. Osierocony wcześnie przez; rodziców, wychowywał się w Warszawie; jako uczeń 1833-41 gimn. przesłuchiwany był 1841 w związku z patriot. konspiracją (należał do grupy K. Levittoux). Od 1842 (1841?) zamieszczał wiersze i prozę w czasopismach warsz., gł. w „Przeglądzie Nauk." oraz w organach —> Cyganerii warsz., później —> Cechu Głupców, których był członkiem; w l. pięćdziesiątych obracał się w kręgu cyganerii malarskiej. Popularność w środowisku demokr. młodzieży zjednał mu żarliwy radykalizm społ. i akcenty rewol. niektórych liryków (Zapał, Liszt), a zwł. poematu —> Ojciec Hilary (1843); w obronie godności ludzkiej chłopa występował też w poemacie —> Halka (nie wyd. w wyniku cięć cenzury) i w libretcie do opery —> Halka S. Moniuszki (1846). Jeden z najzdolniejszych przedstawicieli swojej generacji, zapowiadał się, mimo epigońskiej zależności od romantyzmu przedlistopadowego, na poetę większego formatu, ale duszna atmosfera „nocy paskiewiczowskiej" po ruinie nadziei wiązanych z Wiosną Ludów i słabość charakteru, w której wyniku piewca rewolucji przekształcił się w cynicznego hulakę i pieczeniarza, nie pozwoliły mu na pełny rozwój talentu.

Po 1848 przeszedł na pozycje organicznikowskiego solidaryzmu; taką wymowę ma m. in. nowe oprac. motywu Halki w poemacie Połośka (powst. 1857, ogł. w t. 2 Poezji 1859). Wśród kilku powieści obyczajowych W. wyróżnia się —> Domek przy ulicy Głębokiej (1859), w nowelistyce - La kaczucza i Czarna wstążka (motyw konfliktu artysty z filistrem), obie w serii I Opowiadań i powieści, w liryce tego okresu - utwory związane z muz. zainteresowaniami poety: ciekawa próba transpozycji treści muz. na poet. w fantazji Fryderyk Szopen (1849) i udatne stylizacje lud. (Krakowiaki, Oberek), do których melodie komponowali Moniuszko i I.F. Dobrzyński. W 1852-59 wydał 2 serie Opowiadań i powieści, 1859 - 2 t. Poezji Patriotyczne struny poruszyły w jego poezji wydarzenia 1860-63, których był uczestnikiem; powstały wówczas wiersze wyd. w zbiorach Śpiewy powstańcze (Paryż 1863; być może tajny druk warsz.) i Promyki (Bruksela 1869), m. in. Marsz żuawów („Nie masz to wiary, jak w naszym znaku"), W górach („Myśmy wtedy szli do chat"). Po klęsce powstania W. osiadł w Brukseli, gdzie utrzymywał się z wyrobnictwa lit.; 1878-79 drukował w „Kurierze Warsz." (pod pseud. Paterkul) wierszowane Listy z Belgii. Był ponadto autorem libretta do opery Hrabina Moniuszki (1860), dwu fraszek scen. i przekł. fragmentu Fausta Goethego (1848).

Utwory wybrane, oprac. T. Jodełka, wstęp K. Leśniewska [Sierocka], W. 1955. OLP m 2 (S. Burkot); K. KAMIŃSKI Materiały do życia i twórczości W. W., „Pam. lit." 1974 z. 1.

Podobne prace

Do góry