Ocena brak

Wojna flandryjska, sprawa templariuszy. Następcy Filipa IV

Autor /Hygin696 Dodano /02.05.2012

 

  • Nie wszędzie szczęście sprzyjało Filipowi. Korzystając z pretekstu, jakiego dostarczyło przymierze hrabiego Flandrii Gwidona Dampierre z Edwardem I, król francuski uwięził swojego lennika i postanowił wcielić bogate hrabstwo do domeny.

  • W 1301 r. Flandria została opanowana, załogi francuskie wprowadzone do miast, gdzie Filip oparł się na patrycjacie, tworzącym stronnictwo leliaerts (tj. przyjaciół lilii- herbu Francji).

  • Przeciw Francuzom wystąpili jednak w tymże roku rzemieślnicy: powstańcy wymordowali załogi francuskie w Brugii („jutrznia flamandzka”) i Gandawie, a odwetowa wyprawa rycerstwa francuskiego została rozgromiona przez mieszczańską piechotę flamandzką pod Courtai w lipcu 1302 r. W bitwie tej, zwanej „bitwą ostróg” (odpinanym poległym rycerzom francuskim) umocniła się niezależność Flandrii.

Filip musiał zadowolić się zachowaniem Flandrii Francuskiej, zamieszkałej przez ludność mówiącą po francusku, z miastami Lille i Douai. Pokój zawarto zresztą dopiero w 1320 r.

  • Działania wojenne Filipa we Flandrii i wojna z Anglią o Gujennę spowodowały opłakany stan finansów królewskich. Poprawy nie przyniósł ani ucisk podatkowy, ani sięgające niebywałych rozmiarów operacje mennicze króla, psucie monety.

Środkiem uzdrowienia finansów miała być kasata Zakonu Templariuszy.

  • W 1307 r. Filip IV oskarżył Templariuszy o herezję, niemoralność, sojusz z Saracenami, sodomię i mnóstwo innych niegodziwości. Aresztował ich u skonfiskował ich dobra. Sobór w Vienne, zwołany w 1312 r. przez posłusznego Filipowi Klemensa V, zalegalizował to wystąpienie, znosząc zakon. W 1314 r. zginął na stosie w Paryżu ostatni wielki mistrz templariuszy, Jakub de Molay, zaprzeczając oszczerstwom i wzywając przed sąd boży swych prześladowców. Dzięki epidemii panującej w 1314 r. życzeniu jego stało się zadość: jeden za drugim zmarli Klemens V, Nogaret i Filip IV.

  • Skutki zbytniego wytężenia sił Francji i ucisku podatkowego dały znać za czasów kolejno panujących trzech synów Filipa IV w formie zaburzeń społecznych, ogarniających szerokie warstwy społeczeństwa.

  • Nacisk ze strony baronów zorganizowanych w „ligę” zmusił Ludwika X do ustępstw, m.in. do usunięcia lub stracenia kilku niepopularnych legistów. Ale główne niebezpieczeństwo dla przyszłości wyłoniło się w związku ze sprawą sukcesji.

Sukcesja we Francji do śmierci Ludwika X i Jana I

  • Od Hugona Kapeta do Jana I, pogrobowego syna Ludwika X, korona przechodziła z ojca na syna. Z chwilą śmierci Jana I w 1316 r. wyłonił się problem sukcesji:

  • w linii żeńskiej, dotyczący osoby siostry Jana I a córki Ludwika X- Joanny

  • w linii męskiej, dotyczący osoby brata Ludwika X- Filipa.

  • W rezultacie Filip V objął rządy, a Stany Generalne w 1317 r. odrzuciły sukcesję kobiet, uznając „prawo salickie”, przewidujące dziedziczenie tylko w linii męskiej, po mieczu.

  • Ponieważ Filip V Długi pozostawił również tylko córki, koronę odziedziczył po nim brat, Karol IV Piękny.

  • Wraz ze śmiercią Karola IV Pięknego w 1328 r. wygasła główna linia Kapetyngów.

  • W myśl uchwały z 1317 r. tron przeszedł na filipa VI hr Valois (Walezjusza), bratanka Filipa Pięknego.

  • Edward III, król angielski, wnuk Filipa Pięknego po jego córce Izabeli, nie zakwestionował na razie praw Filipa VI, a nawet złożył mu hołd ze swych posiadłości francuskich. Dopiero później sprawy miały się skomplikować.

Podobne prace

Do góry