Ocena brak

Włochy w latach 1849 - 1865

Autor /Zefiryn Dodano /10.05.2012

 

Północne Włochy weszły po 1849 na drogę rozwoju kapitalistycznego. Zaczęto stosować maszyny na dużą skalę, co spowodowało rozwój przemysłu jedwabniczego, bawełnianego i metalurgicznego. Środkowe i południowe Włochy nadal jednak pozostały krajami przeważnie rolniczymi.

Liberalna burżuazja po 1849 wysuwała hasło federacji państw włoskich. Tylko mazziniści wysuwali plan utworzenia Włoch na drodze rewolucji.

Sprawę włoską zaczął popierać Napoleon III, chciał on w ten sposób ostatecznie przekreślić postanowienia kongresu wiedeńskiego i upokorzyć Austrię. Zaprosił on do Plombieres w 1858 Cavoura, aby omówić plan postępowania we Włoszech. Cavour chciał dołączyć do Piemontu tylko Lombardię i Wenecję, co jeszcze bardziej było na rękę Napoleonowi III. Francja w zamian za poparcie Piemontu miała otrzymać Sabaudię i Niceę. Cavour wziął na siebie sprowokowanie wojny z Austrią. Wcześniej jednak zapewnił też sobie neutralność Rosji.

Austria sama wysłała w 1859 ultimatum w kierunku Sardynii o zaprzestaniu zbrojeń, po jej odrzuceniu Austria rozpoczyna wojnę.

Przebieg wojny: + wojskami austriackimi dowodzi generał Gyulai + sytuacja Austriaków pogorszyła się gdy do Włoch wkroczyły wojska francuskie pod dowództwem Napoleona III + Austriacy przegrali starcia pod Montebello i Magentą (4 czerwca 1859) oraz pod Solferino + bitwa pod Solferino natchnęła Jana Dunanta, aby założyć międzynarodową organizację pomocy rannym żołnierzom, co zrealizował w 1863 w postaci Czerwonego Krzyża + nieoczekiwanie Napoleon III zaproponował zawieszenie broni, co nastąpiło 12 lipca 1859 w Villafranca.

Powody zawarcia rozejmu w Villafranca: + we Włoszech zaczęto usuwać władców i proklamować przyłączenie do Piemontu, co nie było na rękę Francji + postawa Prus, które czuły się zagrożone + Rosja bała się rewolucji we Włoszech, co pociągnęłoby także rewolucję na jej ziemiach.

Warunki rozejmu w Villafranca: + Austria zrzeka się na rzecz Francji Lombardii (która została przekazana dalej Piemontowi) + do Toskanii, Parmy i Modeny mieli wrócić prawowici władcy.

10 listopada 1859 – ostateczny pokój w Zurychu, zgodzono się, że sprawę władców włoskich rozstrzygnie przyszły kongres pokojowy, jednak do jego zwołania nie doszło.

We środkowych Włoszech przeprowadzono w 1860 plebiscyt, w którym większość opowiedziała się za przyłączeniem do Piemontu. W ten sposób przyłączono Toskanię, Modenę, Parmę i Romanię do Królestwa Sardynii. Po przeprowadzeniu plebiscytu w Sabaudii i Nicei zostały one przyłączone do Francji.

Do Piemontu nie zostało przyłączone tylko Królestwo Obojga Sycylii. Jednak i tam wybuchały zamieszki. Mazziniści postanowili poprzeć ten ruch i wysłał wyprawę na czele z Garibaldim. 11 maja 1860 Garibaldi w tzw. wyprawie tysiąca wylądował na Sycylii. Szybko zdobył całą Sycylię i wkroczył do Neapolu. Powodzenie Garibaldiego tłumaczy się tym, że głosił rozdanie chłopom ziem królewskich i zniesienie uciążliwych przywilejów arystokracji i kleru.

Garibaldi podporządkował się jednak królowi sardyńskiemu i nie poparł mazzinistów chcących republiki demokratycznej. Jeszcze w 1860 przyłączono Królestwo Obojga Sycylii do Piemontu.

18 luty 1861 – w Turynie zbiera się pierwszy ogólno-włoski parlament, na mocy jego uchwały Wiktor Emanuel II przyjmuje tytuł króla Włoch

Poza Włochami pozostała Wenecja i Rzym, gdzie papież Pius IX nie chciał zgodzić się na żadne zmiany. W 1862 nieudaną próbę zdobycia Rzymu podjął Garibaldi. W 1864 wojsko francuskie opuściło Rzym, ale Włochy zgodziły się go nie atakować. W 1865 przeniesiono stolicę z Turynu do Florencji.

Podobne prace

Do góry