Ocena brak

Władysław Stanisław Reymont (1867 — 1925)

Autor /Albinos Dodano /04.06.2013

Jego właściwe nazwisko brzmiało Rejment. Urodził się na wsi, w Kobielach Wielkich koło Radomska. Był synem organisty. Zdobył jedynie wykształcenie podstawowe. Życie miał dość burzliwe. Próbował różnych zawodów — był wędrownym aktorem, robotnikiem, kupcem, terminował u krawca, pracował na kolei, odbywał nowicjat zakonny, interesował się spirytyzmem, poznał świetnie środowisko lumpenproletariackie. Na kolei uległ wypadkowi.

Otrzymawszy odszkodowanie, odbył podróż po Włoszech, Francji, Niemczech. Po powrocie mieszkał w Warszawie i w Zakopanem. Następnie (1919 r.) wyjechał na rok do Stanów Zjednoczonych. Wróciwszy do kraju, nabył folwark Kołaczkowo pod Wrześnią. W roku 1924, dzięki staraniom jednego z krytyków szwedzkich, otrzymał za powieść Chłopi nagrodę Nobla. Zmarł w rok później w Warszawie.

Debiutował w r. 1893 w prasie nowelą Śmierć. Pisał powieści, nowele, opowiadania, reportaże. Twórczość jego jest bardzo obszerna. Zasadniczo ^kłania się w kierunku naturalizmu, choć niektóre utwory noszą silne piętno symbolizmu. W takich powieściach, jak Komediantka (1896) i Ferment ty (1897), główny nacisk pada na psychologię bohaterów i uwarunkowania obyczajowe, w Ziemi Obiecanej (1899) — na realistyczny, przejaskrawiony nawet obraz wielkiego miasta, które niszczy człowieka. Największym osiągnięciem Reymonta są Chłopi (1902—1909).

Cenną pozycję w jego dorobku stanowi trylogia historyczna Rok 1794, na którą składają się powieści: Ostat~ ni sejm Rzeczypospolitej (1913), Nil desperandum (1916) i — najciekawsza — Insurekcja (1918). Bardzo ważne miejsce zajmuje również obszerna twórczość nowelistyczna, mająca — choć nie beż: wyjątków — charakter naturalistyczny.

Do góry