Ocena brak

Władysław Broniewski (1897 — 1962)

Autor /Albinos Dodano /04.06.2013

Urodził się w Płocku. Dzieciństwo i młodość spędził w rodzinnym mieście. Wybuch I wojny światowej spowodował, iż niespełna osiemnastoletni Broniewski opuścił VII klasę gimnazjum i wstąpił do Legionów. Pozostawał w wojsku do roku 1921, gdzie doszedł do rangi kapitana. Po eksternistycznie zdanej - maturze zapisał się na filozofię na Uniwersytecie Warszawskim.

W tym czasie krystalizowały się jego przekonania ideowe i artystyczne. Wstąpił do lewicowej organizacji młodzieży akademickiej ZNMS—„Życie”, nawiązał kontakt z działaczami KPP oraz rozpoczął pracę w piśmie społeczno--literackim „Nowa Kultura”. W roku 1925 wydał swój pierwszy ton?uk Wiatraki i wspólnie z S. R. Standem i W. Wandurskim Trzy salwyl Biuletyn poetycki. Przed drugą wojną światową wyszły cztery tomiki wiedzy Broniewskiego oraz poemat Komuna paryska (skonfiskowany przez cenzurę w 1929 r.). W roku 1931 poeta został aresztowany wraz z redakcją komunistycznego „Miesięcznika Literackiego”.

Lata wojny spędził Broniewski początkowo w ZSRR, gdzie na skutek prowokacji znalazł się w więzieniu, a następnie wraz z armią gen. Andersa opuścił Związek Radziecki i przebywał w Syrii i Palestynie. Pod koniec wojny wyjechał do Anglii. W tym czasie poeta wydał dwa tomiki wierszy: Bagnet na broń (1943) i Drzeivo rozpaczające (1945).

W roku 1945 Broniewski wrócił do Polski. Jego twórczość związała się ściśle z przemianami zachodzącymi w Polsce Ludowej. Otrzymalawukrotnie nagrodę państwową oraz Order Budowniczego Polski Ludowej. Wydał zbiór wierszy Nadzieja (1951) oraz przejmujący cykl utworów poświęcony tragicz-l nie zmarłej córce {Anka, 1956). Szereg później napisanych utworów znalazłeś się w wydaniach zbiorowych, ogłoszonych już po śmierci poety. 

Do góry