Ocena brak

Wkłady koronowo-korzeniowe

Autor /zenon80 Dodano /03.02.2014

Wkłady koronowo-korzeniowe mogą być wykonywane z metalu metodą odlewniczą lub z materiałów ceramicznych i syntetyków bez udziału metalu z zastosowaniem nowoczesnych technik komputerowych.

Wskazania. Stosowanie wkładów koronowo-korzeniowych jest wskazane w przypadkach znacznego lub całkowitego uszkodzenia zrębu koronowego zębów po uprzednim leczeniu endodontycznym. Wkłady koronowo-korzeniowe są stałymi uzupełnieniami protetycznymi stosowanymi w przypadkach znacznej destrukcji części koronowej zęba przy zachowanych korzeniach, bez patologicznych zmian okołowierzchołkowych i w tkankach przyzębia. Wkład taki jest protezą składającą się z części koronowej i części kanałowej, tkwiącej w odpowiednio uformowanym kanale (lub kanałach) korzeniowym zęba. Stosuje się go najczęściej jako wzmocnienie zniszczonej korony klinicznej przewidzianej jako podbudowa pod koronę protetyczną - rzadko jako uzupełnienie samodzielne odbudowujące znacznie zniszczoną koronę zęba. Do zębów jednokorzeniowych stosuje się wkłady jednoczęściowe (ryc. 60), a do zębów wielokorzeniowych ze względu na rozbieżny przebieg kanałów - wykonuje się wkłady składane, najczęściej z dwu elementów łączonych w części koronowej (ryc.61).

Przeciwwskazania do stosowania wkładów koronowo-korzeniowych stanowią m.in.: korzenie złamane, gdy linia złamania przebiega wzdłuż korzenia, korzenie zbyt krótkie z natury lub skrócone w wyniku resekcji -kiedy nie ma możliwości uzyskania proporcjonalnej długości części korzeniowej w stosunku do części koronowej oraz korzenie objęte zaawansowanym "procesem chorobowym tkanek przyzębia.

Kliniczne przygotowanie tkanek zęba pod wkład koronowo-korze-niowy rozpoczyna opracowanie jego części koronowej lub - jeśli ząb jest pozbawiony zrębu koronowego - odpowiednie przygotowanie powierzchni nośnej zęba, po czym następuje preparowanie kanału korzeniowego.

Preparacja powierzchni nośnej i kanału korzeniowego

W przypadku zachowanej części korony zęba należy w jej wnętrzu uformować komorę o ścianach nieco zbieżnych w stosunku do dna, które przy 'przejściu w przewód korzeniowy winno miec kształt lejka. Przy zbyt cienkich ścianach pozostałych tkanek korony, lepiej zeszlifować je do poziomu dziąsła. Całkowite ścięcie korony stosuje się także w przypadkach zębów nieprawidłowo ustawionych w łuku zębowym. W przypadku konieczności odbudowy zębów pozbawionych zrębu koronowego, należy przygotować powierzchnię nośną zęba przez nadanie jej kształtu daszka zeszlifo-wując ją od strony wargowej nieco poddziąsłowo (ze względów estetycznych), a od strony podniebiennej dodziąsłowo lub naddziąsłowo. Załamanie powierzchni nośnej powinno przypadać na środku ujścia kanału korzeniowego zęba. Dopuszczalne są również inne formy ukształtowania powierzchni nośnej - zależnie od warunków indywidualnych.

Po opracowaniu części koronowej i powierzchninośnej, przystępuje się do preparowania kanału jako miejsca dla części korzenioweL wkładu. Ponieważ część korzeniowa stanowi utrzymanie wkładu, jej długość powinna być co najmniej równa wysokości korony protetycznej. W przypadku kiedy część koronowa wkładu stanowi kikut pod koronę protetyczną, jej długość winna wynosić 1/3 długości części korzeniowej.

Kształt części korzeniowej wkładu powinien być tak uformowany, aby w czasie aktu żucia nie dochodziło do rozklinowania korzenia i rotacyjnych ruchów wkładu. W tym celu - po odpowiednim poszerzeniu i pogłębieniu kanału - nadaje mu się_kształt o przekroju owalnym, co zapobiega ruchom obrotowym wkładu. Aby jednak wkład taki nie działał na zasadzie klina, preparując ściany boczne kanału, należy wykonać odpowiednie stopnie odbierające pionowe siły okluzyjne. Siły te są także odbierane przez powierzchnię nośną zęba, a w przypadku istnienia zrębu koronowego również przez część koronową. W przypadkach korzeni o małej średnicy (np. siekacze dolne, boczne siekacze górne), w których istnieje niebezpieczeństwo perforacji, rezygnuje się z wykonania stopni wewnątrz kanału. Pionowe obciążenia zwarciowe odbierane będą wówczas przez powierzchnię nośną zrębu korzeniowego zęba. Wnętrze kanału opracowuje się wier-tłami (szczelinowe, pogłębiacze), zwracając uwagę na to, aby ściany miały powierzchnie gładkie, bez zachyłków i podcięć.

Modelowanie. Wkłady koronowo-korzeniowe można modelować metodą bezpośrednią, pośrednią lub łączoną. W metodzie bezpośredniej wkład modeluje się bezpośrednio w jamie ustnej. Kanał po izolowaniu wodą lub parafiną wypełnia się rozmiękczonym woskiem odlewowym (granatowy, zielony) lub przeznaczonym do tego celu tworzywem szybkopolimeryzującym (np. Duralay). Następnie modeluje się część koronową wkładu.

Uwaga: Przy wkładach samodzielnych - wykonywanych jako tzw. korona sztyftowa - już w trakcie modelowania uwzględnia się budowę anatomiczną odtwarzanej korony zęba, warunki zwarcia i artykulacji oraz odtworzenie miejsc stycznych z zębami sąsiednimi. Jeżeli zaś wkład ma służyć jako podbudowa korony protetycznej jego część koronową formuje się wg zasad przygotowania zęba filarowego do osadzenia określonego rodzaju korony.

 

Do góry