Ocena brak

Witamina B2

Autor /mirela Dodano /05.05.2014

W roztworach wodnych rybofławina jest względnie odporna na temperaturę, gdy jest zabezpieczona przed dostępem światła, natomiast w środowisku kwaśnym i alkalicznym ulega rozkładowi. Rybofławina jest stosunkowo mało podatna na działanie środków utleniających i kwasów mineralnych, niszczą ją natomiast promienie ultrafioletowe. Pod wpływem działania światła powstaje lumichrom (pozbawiony rybitolu) lub lumiflawina (ma w pozycji 9 grupę C(i3zamiast rybitolu), co związane jest z utratą biologicznej aktywności. W mleku w przezroczystym opakowaniu, wystawionym na działanie światła przez dłuższy czasu może ulegać zniszczeniu do 85% wyjściowej zawartości ryboflawiny. Stosowane techniki przetwarzania i przechowywania żywności także mogą prowadzić do dużych strat; zwłaszcza gdy produkty żywnościowe są gotowane w dużej ilości wody, co jest związane z 'dobrą jej rozpuszczalnością.

W latach 1973-1986 dzienne spożycie ryboflawiny w kraju, ustalone na podstawie badań analitycznych odtworzonych racji pokarmowych, wynosiło 1,51 mg (0,63 mg/1000 kcal), w roku 1990 zaś obniżyło się do 0,96 mg. Podstawowym źródłem ryboflawiny było mleko i przetwory mleczne, które dostarczały 44% tej witaminy, oraz mięso, ryby i przetwory (23%). Dzienne spożycie ryboflawiny przez dorosłych mężczyzn w Wielkiej Brytanii wynosiło 1,35 mg, a przez kobiety — 0,95 mg.

Rola i przemiany w organizmie. Niedobory i toksyczność. Podstawowymi koenzymami ryboflawiny są: 5-monofosforan ryboflawiny (FMN) oraz difos-foran ryboflawiny '(FAD). Wchodzą one w skład enzymatycznie czynnych związków zwanych flawoproteidami, które biorą udział w wielu procesach oksydoredukcyjnych, w przemianach węglowodanów, tłuszczów i białek oraz w wytwarzaniu energii w łańcuchu oddechowym. Koenzymy te katalizują reakcję utleniania glukozy do kwasu glukoronowego, a-aminokwasów do ketokwasów, uczestniczą w przemianach retinolu do kwasu retinowego, witaminy B(, i kwasu foliowego do form koenzymatycznych oraz w degradacji i syntezie kwasów tłuszczowych.

Z produktów żywnościowych rybofławina jest wchłaniana aktywnie w górnym odcinku jelita cienkiego z udziałem soli żółciowych. Maksimum wchłaniania ryboflawiny ma miejsce w dawkach nie przekraczających 25 mg. Z większych dawek wchłania się tylko olcolo 50% ryboflawiny. W komórkach błony śluzowej jelit jest ona przekształcana do mononukleotydu fla-winowego (FMN), a w wątrobie do dinukleotydu flawinoadeninowego (FAD) i łączona ze specyficznymi białkami. Około 1/3 ogólnoustrojowych zapasów ryboflawiny jest gromadzona w wątrobie. Jak wynika z wielu badań, wchłanianie, metabolizm i wydalanie ryboflawiny znajdują się pod kontrolą hor-monqw tarczycy. Hormony te zwiększają przemianę ryboflawiny w formy koenzymatyczne, zaś niedobór ryboflawiny hamuje ich syntezę.

Witamina B2 jest wydalana w postaci nie zmienionej, głównie z moczem, a w niedużych ilościach także z żółcią i potem. Półokres biologiczny rybo-flawińy wynosi 16 dni. Podczas laktacji około 10% wchłoniętej ryboflawiny jest Wydzielane z mlekiem. W biochemicznych badaniach nad oceną stanu odżywienia ryboflawiną stosowane są różne wskaźniki, m.in. oznaczanie ilości wydalanej z moczem, oznaczanie zawartości w czerwonych krwinkach lub całej krwi oraz oznaczanie współczynnika aktywacji reduktazy glutationowej w erytrocytach. Współczynniki aktywacji reduktazy glutationowej erytrocytów wynoszące 0,8-1,2 wskazują na prawidłowy stan odżywienia witaminą B2, poniżej 1,2 na jej niedobór. Zdrowe, dorosłe i dobrze odżywione osoby wydalają w ciągu doby około 200 |ig (0,53 ftmol) ryboflawiny, w stanach niedoboru dobowe wydalanie zmniejsza się o 40-70 [ig (0,11—0,19 jamo!). Za wskaźnik niedoboru witaminy B2 przyjmuje się jej wydalanie mniejsze niż 27 |ig (0,07 |.imol) na 1 g kreatyniny.

Niedobór ryboflawiny stanowi problem zdrowotny na całym świecie, przy czym jest on szczególnie widoczny w krajach rozwijających się. W krajach uprzemysłowionych bowiem biochemiczne niedobory tej witaminy występują jedynie w niektórych grupach ludności, będących w gorszych warunkach socjoekonomicznych. Niską zawartość ryboflawiny we krwi stwierdza się u alkoholików, kobiet w ciąży, nastolatek, dzieci i młodzieży oraz ludzi w wieku podeszłym i diabetyków. Objawy niedoboru ryboflawiny nie są swoiste, a zalicza się do nich: łuszczenie się i pękanie warg, zmiany zapalne języka, ogniska zapalne skóry, zmiany w narządzie wzroku i układzie nerwowym oraz niedokrwistość normocytarną.

Zagrożenie pokarmowymi nadmiarami ryboflawiny, jak i z przedawkowania suplementu, jest niskie w związku z ograniczoną możliwością przewodu pokarmowego do jej wchłaniania. Nie obserwowano szkodliwego działania nawet przy stosowaniu przez 10 miesięcy dawek sięgających 120 mg dziennie.

Zapotrzebowanie organizmu. W ustalaniu norm spożycia na ryboflawinę najczęściej brany jest pod uwagę współczynnik aktywności reduktazy glutationowej erytrocytów. Zapotrzebowanie na ryboflawinę zaleca się wyrażać w stosunku do energii lub białka. W zaleceniach proponowanych w Stanach Zjednoczonych przyjmuje się, że spożycie 0,6 mg/1000 Iceal jest wystarczające do pokrycia potrzeb ludzi zdrowych. Zwiększone zapotrzebowanie na ryboflawinę występuje w okresie: intensywnego wzrostu, ciąży, laktacji oraz przy dużym wysiłku fizycznym i w stresach. W tabeli 4.5.8 przedstawiono najnowsze krajowe zalecenia dziennego spożycia ryboflawiny.

 

Podobne prace

Do góry