Ocena brak

Wilk grzywiasty

Autor /Danysz Dodano /31.01.2012

Wilk grzywiasty, wyglądający jak wysoki, długonogi lis rudy Jest rzadkim przedstawicielem rodziny psowatych. Nie należy on do wil­ków właściwych. Występuje tylko w Ameryce Południowej i spośród wszystkich ssaków drapieżnych ma najdłuższe nogi w stosunku do wielkości ciała.
Wilk grzywiasty zawdzięcza swą nazwę-posiadaniu smugi czarnych włosów cią­gnących się na szyi. Włosy te wilk mo­że stroszyć, co sprawia, że wydaje się większy niż jest w istocie. Ma to szczególne znaczenie w chwi­lach zagrożenia. Reszta długiej, miękkiej sierści zwierzęcia jest rudobrązowa, z wyjątkiem gardła i końca ogona, które są białe. Niezwykle długie nogi są w dolnych częściach czarne.
Materiał kopalny dotyczący wilka grzywiastego jest dość ubogi, toteż początki tego gatunku są właściwie nieznane. Uważa się jednak, że jest on potomkiem małego prymitywnego psowatego, który opanował Amerykę Południową od północy mniej więcej dwa miliony lat temu.

Pole obserwacji
Jako mieszkaniec terenów trawiastych i podmok­łych ciągnących się na obszarze od północno-wschodniej Brazylii do północnej Argentyny wilk grzywiasty ma niezmiernie długie kończyny. Uwa­ża się to za przystosowanie, które umożliwia zwie­rzęciu obserwację otoczenia ponad wierzchołka­mi traw, a nie adaptację do szybkiego biegu. Para kończyn przednich jest nieco krótsza od kończyn tylnych, co powoduje, że wilk grzywiasty spraw­nie porusza się pod górę, a niezdarnie, gdy schodzi w dół.
Chociaż wilk grzywiasty poluje na małe ssaki, takie jak króliki, aguti i pancerniki, zwykle czyni to z zasadzki i skacze na nie tak jak lis, a nie goni. Goniąc za zdobyczą, co czyni rzadko i tylko na krótkim dystansie, wykonuje szybkie skoki.

Zwyczaje pokarmowe
Wilk grzywiasty jest zaliczany do ssaków drapież­nych, jednak jego dieta jest bardzo różnorodna. Zaledwie połowa masy pobieranego pokarmu to małe ssaki, ptaki, gady i owady; pozostałą część stanowią owoce i inna materia roślinna. Wilki grzywiaste z ogrodu zoologicznego w Antwerpii były karmione dziennie dwoma gołębiami i dwoma kilo­gramami bananów.
Wilk grzywiasty zwykle spędza dzień odpo­czywając w kryjówce sporządzonej w wysokich trawach lub zaroślach. Czasami, w rzadko odwiedzanych przez człowieka rejonach, zwierzę poszu­kuje pokarmu w ciągu dnia, jednakże okres jego największej aktywności przypada na świt i godzi­ny nocne. Zwykle poluje samotnie, czasami poko­nując w ciągu jednej nocy do 30 km.

Wyznaczanie terytorium
Wilki grzywiaste są monogamiczne. Samiec i sami­ca mogą dzielić ten sam areał osobniczy, mający około 30 km2, jednak zwykle łączą się w pary tylko w okresie rozrodczym. Obserwowano jak wilki grzywiaste składały swoje odchody w stałych miej­scach wzdłuż głównych ścieżek w obrębie posia­danego areału osobniczego i okresowo je odna­wiały. Nie wiadomo, czy zwierzęta przejawiają zachowania terytorialne w stanie dzikim, ale w nie­woli wilki grzywiaste tej samej płci walczą ze sobą, jeśli zostaną umieszczone razem. Trwa to dopóki nie wytworzy się między nimi układ hierarchicz­ny. W obliczu potencjalnie agresywnego przeciw­nika zwierzęta okrążają się, wyginając łukowato grzbiety, strosząc grzywy i zwracając głowy na bok, tak aby dobrze były widoczne białe oznacze­nia na gardle. Wszystko to ma sprawić wrażenie, że są one większe i groźniejsze.

Rozród
Cieczka u samic pojawia się w okresie od kwietnia do czerwca. Po 62-66 dniowej ciąży samice rodzą w dobrze zamaskowanym w gęstej roślinności gnieździe od dwóch do czterech szczeniąt. Młode są okryte czarną sierścią - koniec ogona jest biały - i w dniu urodzin mają masę około 350 gramów. Otwierają oczy po ośmiu lub dziewięciu dniach. Zaczynają zjadać zwracany z żołądka rodziców pokarm po ukończeniu miesiąca życia - w niewoli obserwowano samce przynoszące w swoich żo­łądkach pokarm dla młodych i uważa się, że iden­tycznie zachowują się one na wolności. Młode przestają ssać matkę w wieku piętnastu tygodni. Osiągają wielkość osobnika dorosłego po ukończe­niu roku, w tym samym czasie dojrzewają płcio­wo, jednak zazwyczaj nie rozmnażają się, dopóki nie skończą dwóch lat.

Ochrona
Wilk grzywiasty rzadko kiedy bywa obiektem polo­wań, jednak jest ssakiem prześladowanym z innych powodów. Jednym z nich jest całkowicie nieuza­sadniony pogląd, że zabija on zwierzęta domowe - w szczególności kury. Ponadto zwierzę to chwy­tano na sprzedaż do ogrodów zoologicznych. Jed­nakże największym zagrożeniem dla bytu wilka grzywiastego w naturze jest zanik jego naturalne­go środowiska, wynikły głównie z poszerzania się obszarów rolniczych i corocznego wypalania tere­nów trawiastych. Wilk grzywiasty pada także ofia­rą wielu chorób i pasożytów - najczęstszymi z nich są parwowiroza, cystinuria (dziedziczona choroba metaboliczna mogąca mieć skutki śmiertelne) oraz różnego rodzaju robaczyce.
Wilk grzywiasty wyginął w Urugwaju w dzie­więtnastym stuleciu, jednak wydaje się, że zasięg występowania tego gatunku powiększył się o wy­lesioną strefę centralnej Brazylii. W Argentynie i Brazylii ssak ten jest objęty ochroną prawną, jed­nak jego byt jest wciąż narażony na niebezpie­czeństwo. Aby zapewnić mu lepszą ochronę, Świa­towy Fundusz na Rzecz Ochrony Dzikich Zwierząt - WWF- od 1978 roku finansuje badania nad tym gatunkiem i jest nadzieja, że wilk grzywiasty będzie chroniony bardziej efektywnie.
W Ameryce Południowej z wilkiem grzywia­sty m związanych jest wiele przesądów. Kiedy ssak ten wydaje w nocy głos, ma to oznaczać zmianę pogody. Jeden z bardziej makabrycznych zabobo­nów w Brazylii głosi, że lewe oko usunięte z głowy żywego wilka grzywiastego przynosi szczęście. Poza tym herbata z dodatkiem proszku z kości tego ssaka ułatwia rzekomo poród.

■ Wilk grzywiasty wydaje trzy rodzaje; głosu: głębokie, wydłużone, pojedyncze szczeknięcia powtarzane w odstępach mniej więcej co siedem sekund i słyszane głównie w nocy; wysokotonowe skomle­nie i głębokie pomruki wydawane w obec­ności innego wilka.
■ Ulubionym owocem wilka grzywiastego jest gatunek z rodziny psiankowatych Sola­num lycocarpum, zwany pod nazwą fruta do lobo - wilczy owoc. Uważa się, że prze­ciwdziała on rozwojowi pasożytów.
■ W przeciwieństwie do sierści wielu in­nych psowatych, sierść wilka grzywiaste­go pozbawiona jest wełnistej podściółki. Ssak ten jest także niezwykły z tego powo­du, że do kopania używa głównie swoich zębów, a nie pazurów.

Wilk grzywiasty (Chrysocyon brachyurus) należy do rzędu Carnivora i rodziny Canidae.
Wysokość w kłębie: 75-85 cm
Długość od nosa do nasady ogona: 105-120 cm
Długość ogona: 30-40 cm
Masa: 20-25 kg

Podobne prace

Do góry