Ocena brak

Wiąz górski (brzost)

Autor /Apolinary Dodano /02.02.2012

 

Wygląd: Drzewo liściaste zrzucające liście na zimę, wysokie do 40 m, z koroną wysoką, często nawet wielodzietną, w zarysie odwrotnie jajowatą, u drzew wolno stojących bardzo szeroko rozłożystą.

Pień widoczny prawie aż do środka korony, ale już na nieznacznej wysokości rozwidlony na liczne, bardzo grube i masywne, często skręcone konary.

Gałęzie początkowo wznoszą się, polem łukowato zwieszają 1 częściowo sięgają aż do ziemi. Tylko gałęzie górnej strefy korony odchodzą promieniście w górę. Kora także na starszych drzewach uderzająco gładka i równa, słabo tylko podzielona bruzdami na płaty, matowoszara lub ciemnoszara, Pędy dość grube, brunatnoczerwone, ze sztywnym, krótkim owłosieniem.

Liście odwrotnie jajowate, podłużnie owalne lub okrągławe. mają około 10-16 cm długości, z długim, smukłym wierzchołkiem, wyglądającym jak nasadzony, a u podstawy uderzająco krzywe, nierównomiernie, podwójnie piłkowa-ne, z ząbkami skierowanymi ku przodowi, Górna powierzchnia liścia matowa i ciemnozielona, w dotyku bardzo szorstka. DoJna - jaśniejsza, na większych nerwach delikatnie na biało owłosiona. Ogonek liściowy krótki a mocny. Owoce - 1,5-2.0 cm szerokości, z szerokim, z przodu nieco wyciętym, błoniastym skrzydełkiem - juz przed rozwinięciem liści są w znacznym stopniu rozwinięte, Nasienie jest umieszczone w środku skrzydlaka.

Siedlisko: Wiąz górski preferuje chłodne i wilgotne położenia i rośnie chętnie na luźnych, żyznych, przemywnych glebach.

Występowanie: Szeroko rozpowszechniony w lasach obfitujących w cenne gatunki drzew od Europy Północnej po Azję Zachodnią, spotykany szczególnie w cienistych lasach na zboczach górskich do wysokości mniej więcej 1300 m n.p.m. (w Alpach); w Tatrach maksymalnie do 1135 m n.p.m. Na niżu na ogól jest nieco rzadszy, choć na przykład w Polsce występuje powszechnie na całym obszarze.

Okres kwitnienia: Od lutego do marca.

Uwagj ogólne: Wiązy górskie mogą być dość stare. Okazy liczące sobie 400 lat i mające średnicę pnia około 3 m były niejednokrotnie spotykane. Wiązy górskie są bardziej odporne na zarazę wywołaną chorobą infekcyjną niż inne krajowe gatunki , ale i ich drzewostany poniosły ciężkie straty. Kwiaty ukazują się przed rozwojem liści. Jeszcze przed całkowitym rozwinięciem się listowia rozrastają się charakterystyczne oskrzydlone orzeszki i nie tylko wyglądają jak małe listki, ale także podejmują fotosyntezę. Dojrzałe nasiona są zdolne do kiełkowania tylko przez niewiele dni.

Gatunek pokrewny: Rosnący w Anglii UlmuS procera ma niezwykle małe, jak na lak rosłe drzewo, okrąglawo-owalne liście.Pierwotnie występował tylko na Wyspach Brytyjskich, Często sadzony jako drzewo uliczne, zagrożony przez chorobę wiązów. Jest to najwyzszy. ze wszystkich gatunków wiązu.

Podobne prace

Do góry