Ocena brak

WENUS

Autor /EdekZgredek Dodano /20.04.2012

Venus, Wenera, staroitalska bogini wiosny i ogrodów; gdy, nie później niż w III w. pne., utożsamiono ją z grecką Afrodytą i zhellenizowano jej kult, z bogini ogrodów stała się boginią miłości. Szczególny jej kult rozwinęli politycy I w. pne., jak Sulla, Pompejusz, Cezar i Oktawian August. Bez Cerery i Bachusa Wenus pozostąje zimna, łac. sine Cerere et Libero jriget Venus, z Dziewczyny z AndroSy 4, 5, 6, Terencjusza. I tego Wenus niepomału łechce, kto ma twarz szpetną, a miłosne serce przysł. Mars i Wenus zob. Mars.

Venusberg zob. Venus(berg). Venus Genetrix łac., 'Rodzicielka', matka Eneasza, babka Askaniusza, czyli Iulusa, rzekomego protoplasty rodu julijskiego, gens Iulia, a więc i Cezara, który w r. 46 pne. kazał zbudować jej świątynię na Forum Iulium.

Venus Verticordia łac., 'kierująca sercami*. Zbudowano jej 1 IV 114 pne. świątynię w Rzymie jako odkupienie utraty dziewictwa przez 3 dziewice westalskie. W rocznicę otwarcia świątyni Rzymianki obchodziły Veneralia, święto Venus Verticordia, która strzegła je przed miłością występną.

Venus Victrix, jako bogini Zwycięstwa, wyobrażana jest na wielu monetach rzymskich. Venus Vulgivaga łac., 'włócząca się tu i ówdzie*, jeden z przydomków Wenery jako opiekunki nierządnic. Wenus znana w starożytności, druga wg oddalenia od Słońca planeta Układu Słonecznego.

Wenus i Adonis zob. Adonis. Wenus paleolityczna związane z matriarchatem i z kultem płodności figurki nagich kobiet, często o karykaturalnie wyeksponowanych cechach kobiecych, pochodzące z okresu oryniackiego (górny paleolit, 2. stadium ostatniego zlodowacenia), występujące w Europie i na Syberii. Np. słynna Wenus z Willendorju, Wiedeń, Naturhistorisches Mus.

Wenus Medycejska rzeźba, imitacja stylu Praksytelesa, prawdop. z czasów Augusta a. wcześniejsza, słynna jako kanon budowy ciała kobiecego, wykopana w XVII w. w wilłi Hadriana (zob. Hadrian) w 11 kawałkach. Stała w Villa Medici (stąd nazwa) w Rzymie do czasu, aż Cosimo III zabrał ją do Florencji. Od 1860 w Uffizi.

Wenus z Milo, Afrodyta z Melos, jeden z najsłynniejszych posągów marmurowych świata, harmonijny twór klasycyzmu z ok. 100 pne. Głowa na wzór końca V w., nagość z IV w., a spiralna figura, przeznaczona do oglądania ze wszystkich stron, na modłę okresu hellenistycznego. Dzieło nieznanego artysty, znalezione w 1820 na Milos na M. Egejskim i przewiezione do Luwru w Paryżu, ale pokazane publiczności po przeszło 60-letnim namyśle. Zapewne przedstawia jakąś inną boginię, prawdop. bóstwo lokalne.

Narodziny Wenus obraz (ok. 1480) Botticelłego, Florencja, Uffizi. Obraz (1614-16) Rubensa, Sanssouci. Obraz (ok. 1630) Rubensa, Londyn, Nat. Gall. Wenus i Amor obraz (ok. 1530) L. Cranacha St., Staatl. Museen, Berlin. Obraz (ok. 1622) Rembrandta, Paryż, Luwr.

Wenus obraz (1509) L. Cranacha St., Leningrad, Ermitaż. Obraz L. Cranacha St. (1532), Frankfurt n/M., Mus. Stadeł. Kunstinstitut. Śpiąca Wenus obraz (ok. 1508-10) Giorgiona z pejzażem Tycjana, Gal. Drezdeńska.

Wenus odpoczywająca obraz (ok. 1517) Palmy Vecchio, Gal. Drezdeńska. Święto Wenus obraz (1518) Tycjana, Madryt, Prado. Obraz (ok. 1632) Rubensa, Wiedeń, Kunsthist. Mus.

Wenus Anadyomene por. Afrodyta; obraz (po 1530) Tycjana, Londyn, Bridgewater-Gall. Obraz (I - 1869,11-1873) Bocklina. Wenus z Urbino obraz (1538-39) Tycjana, Florencja, Uffizi. Wenus z perliczką obraz (ok. 1545) Tycjana, Florencja, Uffizi.

Wenus i Wulkan zob. Wulkan. Wenus z lustrem obraz (ok. 1615-18) Rubensa. Toaleta Wenus, Wenus z lustrem, Wenus i Kup ido, The Rokeby Venus, obraz (ok. 1651) Velazqueza, Londyn, Nat. Gall., wyjątkowy w owym okresie malarstwa hiszp. akt kobiecy; obraz pocięty w 1914 przez sufrażystkę, później zrekonstruowany.

Wenus brąz (1740) R. Donnera, Wiedeń, Muzeum Baroku. Rzeźba (1748) J. B. Pigalle'a, Berlin. Rzeźba (1827) J. Pradiera, Orleans, Muzeum. Triumf Wenery obraz F. Bouchera, Sztokholm, Muzeum Naród. Wenus z winogronami rzeźba J. Ph. Ołliviera, Bruksela, Muzeum. Wenus z naszyjnikiem brąz A. Maillola, St. Louis, Muzeum.

Podobne prace

Do góry