Ocena brak

Wczesne osadnictwo

Autor /Zecer Dodano /31.01.2012

Pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, kiedy zakończył się proces formowania współczesnego kształtu świata, zaczęła się wielka wędrówka plemion.
W ciągu pierwszych dziewięćdziesięciu tysięcy lat historii ludzkości, od około 100000 do 10000 lat temu, struktury społeczeństw zmieniały się w bardzo niewielkim stopniu. W owym czasie, a więc przez większą część naszych dziejów, ludzie skupiali się w nie­wielkich, rodzinnych grupkach z rzadka rozsianych po Starym Świecie. Niemniej jednak nieliczne naj­bardziej aktywne grupy zaczęły osiedlać się rów­nież w innych rejonach świata, rozpoczynając pro­ces kształtowania się ras ludzkich. Określenie ,"rasy" wskazuje w tym przypadku raczej na podzia­ły geograficzne niż różnice biologiczne.
Wczesne osadnictwo, czy też kolonizacja, stało się możliwe w dużej mierze właśnie dzięki zlodo­waceniom, które ustąpiły dopiero około 10 tysięcy lat temu. Zanim to nastąpiło, większą część dzi­siejszej Kanady i północną część Eurazji pokry­wały kilkusetmetrowej grubości lodowce. Ogromne ilości wody uwięzione w tych lodowych czapach sprawiły, że poziom mórz był o około 100 metrów niższy niż obecnie. Dzięki temu ludzie mogli docie­rać do miejsc, które dziś są otoczone morzem. Na przykład w Europie można było „suchą nogą" przejść z terenów dzisiejszej Francji do Anglii; we wschodniej Azji z lądem połączone były wyspy japońskie i Jawa, istniało też przejście lądowe z Syberii na Alaskę. Dzięki takiemu lądowemu połączeniu mogły zostać zasiedlone wyspy dzi­siejszej Indonezji. Wraz z końcem epoki lodowco­wej nastąpiło podniesienie się poziomu mórz i oce­anów i niektóre regiony, takie jak Australia czy obie Ameryki, zostały odizolowane od Eurazji. W wyniku tego ci osadnicy, którzy zdążyli dotrzeć do odległych zakątków świata i zostali odcięci przez wodę, długie tysiąclecia pozostawali w izo­lacji, tworząc niezależne kultury i społeczności.

Podobne prace

Do góry