Ocena brak

WALKA O „DOMINIUM MUNDI" - LIGA LOMBARDZKA

Autor /Irwin Dodano /04.05.2012

 

Natomiast w Lombardii walka nie ustawała. Wprawdzie przewodzący opozycji antycesarskiej Mediolan musiał w marcu 1162 r. kapitulować, ale barbarzyńskie zburzenie tego miasta tytułem represji nie tylko nie doprowadziło do zakończenia działań wojennych, lecz je nawet zintensyfikowało. Ten stan rzeczy zmusił cesarza, po paromiesięcznym pobycie w Rzeszy i nieudanych próbach przeciągnięcia na stronę Wiktora monarchów Francji i Anglii, do powrotu na Półwysep.

Brak odpowiednich sił przemawiał raczej za podjęciem próby rokowań. Niestety sytuacja we Włoszech zaczynała się w tym czasie coraz bardziej komplikować. W 1164 r. zmarł bowiem antypapież Wiktor IV, a na życzenie cesarza został zastąpiony przez nowego elekta Paschalisa III. Dla dopilnowania jego intronizacji, Fryderyk udał się do Rzymu. Rychło jednak, na skutek panującej tam epidemii, musiał nie tylko opuścić miasto, ale i Półwysep.

W czasie zaś jego nieobecności powrócił do Rzymu Aleksander III, a wrogie cesarzowi miasta zawiązały dla obrony swych praw Ligą Lombardzką, która połączyła się przymierzem z Papiestwem królem Normańsko-Sycylijskim.

Klątwa rzucona przed paru laty przez Aleksandra III na Fryderyka, zaczęła wywierać również swe skutki. Zwiększyło się więc grono przeciwników cesarza, wśród których znaleźli się pretendenci do korony, jakiej chciał go pozbawić papież. Byli nimi Henryk II król Anglii (por. s. 204) oraz Manuel Komnen — cesarz Bizancjum.

Przeciągająca się wojna wymagała ze strony Fryderyka coraz większych wysiłków we Włoszech. Wobec narastania nastrojów opozycyjnych w Rzeszy, nie było łatwo na nie się zdobyć.

Nie przyniosła więc oczekiwanych skutków czwarta wyprawa cesarza na Półwysep w r. 1166, a piąta — podjęta w r. 1174 — zakończyła się nawet klęską wojsk cesarskich w bitwie stoczonej z Ligą Lombardzką 29 maja i 176 r. pod Legnano.

Podobne prace

Do góry