Ocena brak

Wady wrodzone kończyny górnej

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Problematyka wad wrodzonych kończyny gómej i ich leczenie nabrały w ostatnich dziesiątkach lat szczególnego znaczenia. Częstość występowania tych wad szacowana jest według ośrodków niemieckich na l na 3000 porodów, a według badaczy amerykańskich nawet na na 2700 i obserwuje się tendencje zwyżkowe.

Przyczyny powstawania wad wrodzonych omówiono poprzednio. Zdecydowana większość wad powstaje do 7. tygodnia życia wewnątrzmacicznego, gdyż w tym okresie ręka występuje już jako narząd zróżnicowany. Działanie czynników szkodliwych po tym terminie powoduje wady w postaci powiększenia lub zmniejszenia długości i wielkości poszczególnych części lub tzw. przewężeń owodniowych. Tak jak w innych częściach narządu ruchu, wady wrodzone ręki rzadko występują w postaci pojedynczej. Zwykle są to zaburzenia skojarzone, tworzące zespoły wad lub zespoły narządowe.

Dla zrozumienia rodzaju i odmian wad wrodzonych konieczna jest znajomość rozwoju ręki w okresie zarodkowym, gdyż istnieje ścisła zależność między okresem rozwoju a powstawaniem wady. Orientacyjny rozwój zarodkowy kończyny gómej oraz powstawanie wad przedstawia tabela 13.2. Różnorodność występowania wad wrodzonych kończyny gómej powodowała, że występowały duże rozbieżności w klasyfikacji. Stosowano m.in. podziały Pat-tersona, Kanavela i Barsky’ego. W roku 1976 Swan-son zaproponował swoją klasyfikację wad wrodzonych. Klasyfikacja ta, obejmująca siedem grup, została przyjęta początkowo przez Amerykańskie Towarzystwo Chirurgii Ręki, a następnie wielokrotnie modyfikowana; w ostatnich modyfikacjach Dobyn-sa, Entina i Flatta dążono do uproszczenia podziału Swansona. W tabeli 13.3 podajemy uproszczoną klasyfikację, opartą na podziale Swansona, uwzględniającą jednak intencje pozostałych autorów. 

Prawidłowe stosunki pomiędzy kością (k.) udową a k. miedniczną, poprzez kontakt powierzchni stawowych głowy k. udowej i panewki, są najistotniejszymi czynnikami odpowiedzialnymi za prawidłowy rozwój stawu biodrowego. Jeżeli z jakiegoś powodu rozwój ten zostanie zaburzony, to powstaną nieprawidłowe, patologiczne relacje pomiędzy głową k. udowej a panewką stawu biodrowego, a także w ich obrębie, które określamy mianem dys-plazji stawu biodrowego. Może się to stać przyczyną trzech grup czynników, których efekty działania nakładają się na siebie. Są to czynniki mechaniczne, hormonalne i genetyczne. Dysplazja jest wadą sta-•vu biodrowego powstałą na skutek zaburzenia rozwoju w okresie płodowym, okołoporodowym oraz również noworodkowym i niemowlęcym. Wada ta może przyjąć różnorakie formy - od dysplazji panewki, przez podwichnięcie do całkowitego zwichnięcia stawu. Obraz kliniczny i radiologiczny zniekształcenia zależy od liczby i ekspresji czynników, v'.óre to zniekształcenie wywołały, czasu ich działania i od wieku w chwili postawienia rozpoznania.


Podobne prace

Do góry