Ocena brak

W jakim celu hoduje się owce?

Autor /Timur Dodano /31.01.2012

Owce, kiedy już ich okrywa włosowa osiągnie peł­ną długość, strzyże się, a uzyskany w ten sposób surowiec nosi nazwę runa. Wełna owcza może się znacznie różnić właściwościami. Na przykład gru­ba, mocna wełna odpowiednia na tweedy, dywany i do wyrobu koców otrzymywana jest z odmiany blackface highland lub z północnoamerykańskiej rasy navaho. Długie włókna, bez których trudno wyobrazić sobie dobrą wełnę, charakterystyczne są dla ras cotswold, lincoln i wensleydale. Mery­nosy, stanowiące około połowy światowego pogło­wia owiec, również hodowane są dla dobrej jakości wełny. Jeden merynos daje co roku od 4,5 do 7 kg wysokiej jakości surowca. Owce o krótkim wło­sie, takie jak southdown i suffolk, hodowane są raczej dla mięsa niż wełny.
Z zachodniego Turkiestanu pochodzą znane na całym świecie karakuły. Ze skóry ich jagniąt wyra­bia się cenne futra, z wełny dorosłych osobników zaś, piękne dywany. Dla skór hoduje się też, po­pularne w Rosji, owce romanowskie, o charakterystycznej popielatoniebieskawej maści z białymi plamami na czarnej głowie, nogach i końcu ogona.
Drugą grupą owiec są te, które hoduje się dla mięsa. Najbardziej jaskrawym przykładem różnic, jakie mogą występować między rasami, jest połud­niowoafrykańska rasa owcy perskiej czarnogłowej, o użytkowości mięsnej, która jest zupełnie poz­bawiona wełny.
Spośród ras hodowanych dla mleka najbardziej znane są owce fryzyjskie, roquefort i stara zagora. Mleko owcze produkowane jest przede wszystkim w Bułgarii, Francji i Niemczech.
Człowiek hoduje owce nie tylko dla ich wełny, mięsa i mleka. Wykorzystuje się również skóry, tłuszcz z wełny oraz łój. Z jelit wytwarza się osłon­ki na kiełbasy oraz struny do skrzypiec. W Polsce hoduje się głównie merynosy polskie, długowełniste owce polskie i spokrewnione z owcami fry­zyjskimi górskie owce polskie, które są źródłem zarówno wełny, jak i mięsa.

Do góry