Ocena brak

W jaki sposób w przepisach ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 1996 Nr 67, poz.329 z późn. Zm.); realizowane są przesłanki pojęcia „dobro dziecka niepełnosprawnego”. Opisz organizację edukacji i opieki

Autor /accepleScorge Dodano /28.05.2007

W systemie prawa polskiego uregulowane są w sposób specjalny prawa dziecka niepełnosprawnego do:
1.wsparcia i szczególnej pomocy jego rodzinie
2.opieki medycznej, rehabilitacji, usamodzielnienia
3.oświaty i wykształcenia
Ad.1 Najlepszym środowiskiem dla rozwoju dziecka jest rodzina. Rodzinom dzieci niepełnosprawnych przysługują pewne dodatkowe uprawnienia dla polepszenia ich, zwykle gorszego, statusu ekonomicznego, a także w celu umożliwienia rodzicom wychowania swojego dziecka. Te przywileje to: dodatkowy urlop wychowawczy i większy zasiłek wychowawczy, prawo do wcześniejszej emerytury, ulgi i odpisy podatkowe, a także zasiłek rodzinny, zasiłek pielęgnacyjny oraz świadczenia z pomocy społecznej w postaci stałych i okresowych zasiłków.
Ad.2 prawo do specjalistycznej opieki medycznej dzieci niepełnosprawnych, choć zapewnione ogólnie przez przepisy wielu ustaw (m. in. ustawy o zakresie organizacji oraz formach opieki zdrowotnej nad uczniami, ustawy o zasadach odpłatności za leki i artykuły sanitarne czy ustawy o bezpłatnym leczeniu uzdrowiskowym i sanatoryjnym), jest istotnie ograniczone, zwłaszcza w części dotyczącej rehabilitacji dzieci. Przy niedostatku środków budżetowych, a także
szczupłości prywatnych zasobów, istotną niedogodnością jest brak decyzji co do pełnego objęcia możliwością dofinansowania z Państwowego Funduszu Rehabilitacyjnego Osób Niepełnosprawnych działań na rzecz rehabilitacji i reintegracji dzieci do lat 15.
Ad.3 zgodnie z obowiązująca od 1 stycznia 1996 nowelizacją ustawy o systemie oświaty:
- za spełnienie obowiązku szkolnego uważa się uczęszczanie do szkoły podstawowej, w tym specjalnej
- za spełnienie obowiązku szkolnego uznaje się również udział dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim w zajęciach rewalidacyjno wychowawczych, organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami.
Tym samym nieaktualne są zarzuty, iż dzieci upośledzone w stopniu głębokim nie są objęte ustawą o systemie oświaty. Obowiązki wobec nich, które na siebie nałożyło państwo z chwilą ratyfikowania Konwencji Praw Dziecka nie SA jednak jeszcze w pełni przestrzegane
Sytuacja dzieci niepełnosprawnych jest tak specyficzna, że ich prawa wymagają zwiększonej ochrony polegającej nie, jak się niekiedy twierdzi na przeciwdziałaniu, dyskryminacji ( bo to za mało), ale na sforsowaniu zasady wyrównywania szans.
Ustawa o systemie oświaty zobowiązuje także ministra edukacji narodowej do określania zasad organizowania opieki nad uczniami niepełnosprawnymi, kształcenia tych uczniów w ogólnodostępnych i integracyjnych szkołach i placówkach, oraz zasad organizacji kształcenia specjalnego (art. 22, ust. 9). Jest to konsekwencja w art. 1, ust.

Do góry