Ocena brak

Uszkodzenia wewnętrzne stawu kolanowego

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Ze względu na lokalizację w obrębie kończyny dolnej pomiędzy dwiema długimi dźwigniami (udo i podudzie), swoją złożoną budowę anatomiczną i rolę pełnioną przez staw kolanowy jest on często narażony na urazy bezpośrednie i pośrednie, a w konsekwencji na uszkodzenia w obrębie końców kostnych i tkanek miękkich około- i śródstawowych. Częstość tych urazów rośnie w ostatnich dekadach z kilku powodów, do których zaliczyć należy rozwój motoryzacji, stopniowy wzrost popularności czynnego sposobu ^pędzania wolnego czasu i uprawiania sportu, a w tym sportów ekstremalnych. To, że wzrost ten nie jest bardzo znaczny, po części można tłumaczyć szeroko rozumianą profilaktyką, od coraz doskonalszych metod treningowych, przez stopniowo coraz bardziej bezpieczny sprzęt sportowy, do wysiłków służących poprawie bezpieczeństwa czynnego i biernego w miej-'cach pracy i środkach transportu.

Publikowane dane epidemiologiczne dotyczące ogólnej populacji wskazują, że 1-2 pacjentów na 1000mieszkańców zgłasza się w ciągu roku do lekarza z powodu ostrego uszkodzenia w obrębie stawu v . łanowego. Przeważają w tej grupie mężczyźni (54% bec 46% kobiet), u nich też częściej istnieje bezpośredni związek między uprawianiem sportu a urazami. Połowa z tych chorych (49%) nie wymaga ponownej wizyty lekarskiej, 37% chorych kieruje :ę do ortopedy, a 12% wymaga leczenia operacyjne-z Więcej danych znajdujemy w doniesieniach uszkodzeniach stawu kolanowego w populacjach szczególnie na nie narażonych, najczęściej w związuj z uprawianiem konkretnej dyscypliny sportowej. Piłka nożna, narciarstwo, koszykówka, sporty walki, rzgby. futbol amerykański, lekkoatletyka - te dyscy-r :nv wiążą się ze szczególnie dużym ryzykiem po-

* stania urazów stawu kolanowego. I tak, w narciarstwie. mimo trendu spadkowego w ostatnich 20 latach w procentowym udziale urazów kończyny dolnej, częstość urazów kolana relatywnie rośnie, według różnych autorów od 25 do 40% wszystkich urazów związanych z uprawianiem tego sportu. Prawdopodobieństwo urazu stawu kolanowego jest podobne dla uprawiających piłkę nożną, ale całkowita liczba urazów związanych z tym sportem jest nieco wyższa niż dla narciarzy.

Najczęściej uszkadzany jest aparat więzadłowy kolana, w następującej kolejności: uszkodzenie wię-zadła pobocznego piszczelowego, krzyżowego przedniego i pobocznego piszczelowego, izolowane uszkodzenia krzyżowego przedniego, pobocznego strzałkowego, krzyżowego przedniego i pobocznego strzałkowego, krzyżowego tylnego, całkowite zwichnięcie. Izolowane uszkodzenie więzadła pobocznego piszczelowego stanowi około 30% uszkodzeń więzadłowych. Uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego są często izolowane, a uszkodzenia towarzyszące struktur takich, jak łąkotki czy aparat torebkowo-więza-dłowy, są najczęściej wtórne i powstają podczas powtarzających się incydentów niestabilności. Pozostałe więzadła ulegają uszkodzeniu znacznie rzadziej.

Następnymi w kolejności częstości występowania są uszkodzenia chrząstki stawowej (rzepki, kłykcia przyśrodkowego uda, kłykcia bocznego uda, plateau piszczeli) i łąkotek (stosunek uszkodzeń łąkotki przyśrodkowej do bocznej ma się jak 4:1). Uszkodzenia te w ogólnej populacji tylko w 30% związane są z uprawianiem sportu, w 40% z innymi urazami, a w prawie 30% nie udaje się zidentyfikować istotnego urazu. Dalej należy wymienić uszkodzenie trocz-ków rzepki (z reguły przyśrodkowych), towarzyszące bocznemu podwichnięciu lub zwichnięciu rzepki.

Urazowemu uszkodzeniu w rzadkich przypadkach mogą ulec: ciało Hoffy lub fałdy maziowe (uszkodzenie fałdu podrzepkowego bardzo często towarzyszy uszkodzeniu więzadła krzyżowego przedniego).

Uważa się, że przypisywanie wartości procentowych częstości uszkodzeń poszczególnych struktur jest trudne, gdyż zależy od bardzo wielu zmiennych (rodzaj dyscypliny sportowej, poziom sportowy, grupa wiekowa, płeć).

W czasie badania artroskopowego stawu kolanowego, które pozostaje najbardziej wiarygodną metodą ustalenia precyzyjnego rozpoznania, najczęstsze uszkodzenia to w kolejności:

-    uszkodzenia chrząstki stawowej,

-    uszkodzenia łąkotek, częściej przyśrodkowej,

-    uszkodzenia więzadeł krzyżowych, głównie przedniego,

-    uszkodzenia torebki stawowej,

-    uszkodzenia błony i fałdów maziowych.


 

Podobne prace

Do góry