Ocena brak

Urazowe zwichnięcie stawu kolanowego

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Urazowe zwichnięcie stawu kolanowego jest rzadkim obrażeniem kończyny dolnej. Powstaje w wyniku działania znacznych sił, np. w wypadkach komunikacyjnych z udziałem motocyklistów lub pieszych. Zwichnięcie kolana dzieli się na przednie, boczne, tylne, przyśrodkowe lub rotacyjne w zależności od kierunku przemieszczenia piszczeli względem uda. Najczęstsze są zwichnięcia przednie -31%, dalej tylne

-    25%, boczne - 13%, rotacyjne - 4%, przyśrodkowe

-    3%, a w 20% nie daje się ustalić sposobu przemieszczenia piszczeli.

Przednie zwichnięcie powstaje zwykle w wyniku przeprostu kolana, uszkodzeniu ulega tylna część torebki stawowej, oba więzadła krzyżowe, a powyżej 50° przeprostu naczynia dołu podkolanowego. W tylnym zwichnięciu także zwykle oba więzadła krzyżowe ulegają uszkodzeniu. Przy znacznym przesunięciu piszczeli do boku uszkodzeniu ulegają głównie struktury przyśrodkowe (oprócz więzadeł krzyżowych). Pozostałe typy są niezwykle rzadkie.

W związku z wielkimi siłami koniecznymi do zwichnięcia kolana uszkodzeniu może ulec także tętnica podkolanowa, żyła podkolanowa i struktury nerwowe, a zwłaszcza nerw strzałkowy, który może nawet ulec przerwaniu. Powikłania nerwowo-naczynio-we zdarzają się w około 30% przypadków. Przy podejrzeniu uszkodzenia tętnicy podkolanowej należy wykonać arteriografię (zdaniem niektórych autorów

-    we wszystkich przypadkach). Brak tętna na zimnej i sinej stopie, tkliwość, obrzęk i zasinienie w dole podkolanowym to objawy nakazujące chirurgiczną eksplorację dołu podkolanowego. Chirurgiczna naprawa tętnicy powinna być dokonana w ciągu 6-8 godzin od urazu, w przeciwnym przypadku zagrożenie amputacją staje się bardzo realne.

Leczenie. Powinno być rozpoczęte od nastawienia zwichnięcia i unieruchomienia w minimalnym zgięciu. Leczenie operacyjne jest postępowaniem z wyboru w przypadkach uszkodzeń naczyniowych lub braku możliwości nastawienia zwichnięcia metodą zamkniętą. Rekonstrukcję więzadeł należy poprzedzić naprawą uszkodzonej tętnicy, zwykle przy użyciu przeszczepu z żyły odpiszczelowej. Natychmiastowa naprawa uszkodzonego nerwu strzałkowego nie znalazła jak dotąd powszechnego uznania. Jednoczaso-wa rekonstrukcja więzadeł krzyżowych powinna być podjęta w wypadku uszkodzeń awulsyjnych z oderwaniem przyczepów więzadła krzyżowego przedniego i/lub tylnego. Stabilizacja oderwanych fragmentów kostnych daje zwykle dobre wyniki. W innych przypadkach rekonstrukcję przeprowadza się metodami opisanymi wcześniej. Jeżeli więzadła poboczne są uszkodzone, należy podjąć próbę ich odtworzenia z zachowaniem anatomicznej lokalizacji ich przyczepów. Ryzyko zespołu ciasnoty powięziowej, ogromne zwłaszcza przy uszkodzeniach naczyniowych, należy zmniejszyć dokonując rozległej fasciotomii. Po zabiegu kończynę powinno się unieruchomić w orte-zie. O czasie rozpoczęcia ćwiczeń decyduje stan naczyniowy kończyny.

 

Podobne prace

Do góry