Ocena brak

Tybinga i jej szkoły

Autor /PimenII Dodano /05.12.2012

Kilka zupełnie różnych kierunków teologicznych, które się utożsamia z uniwersyte-tem w Tybindze. Hrabia Eberhard z Wirtembergi, który zakładał ten uniwersytet w roku 1477, zyskał poparcie scholastyka Gabriela Biela (ok. 1420-1495), którego nominalizm znacznie wpłynął na Marcina Lutra (1483-1546).

W latach 1534-1535 wydział teologiczny opanowali protestanci. Zastępca Lutra, Filip Melanchton (1497-1560), studiował w Tybindze. Do późniejszych studentów należeli Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) oraz Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling (1775-1854).

W latach 1573-1581 trzej teologowie luterańscy: Jakob Andreae, Lukas Osiander oraz Jakob Heerbrand, a także uczony grecki Marcin Crusius - wszyscy z uniwersytetu w Tybindze - nawiązali korespondencję z Jeremiaszem II z Konstantynopola (z przerwami, patriarchą ekumenicznym w latach 1572-1595), któremu w latach 1573-1574 wysłali grecki przekład Wyznania augsburskiego. Mimo przyjaznej reakcji patriarchy nie osiągnięto żadnej zgody.

Na początku XIX stulecia Ferdinand Christian Baur (1792-1860) założył sławną “szkołę w Tybindze”, w której skład wchodzili Adolf Hilgenfeid (18231907), Albert Schwegler (1819-1857) i David Friedrich Strauss( 1808-1874). Stosując do dziejów chrześcijaństwa i jego teologii heglowską dia-lektykę rozwoju (teza-antyteza-synteza), Baur dowodził, że we wczesnym chrześcijaństwie dialektyka żydowskiego stronnictwa Piotra i pogańskiego stronnictwa Pawła została pokonana przez pojawienie się w II stuleciu katolicyzmu.

Szkoła Baura upadła, kiedy z niej odeszli Albrecht Ritschl (1822-1889) i Adolf von Hamack (1851-1930). Katolicka szkoła w Tybindze pojawiła się, kiedy w roku 1819 przeniesiono tam katolicki wydział teologiczny z Erlangen. W pierwszym okresie do wybitnych postaci tej szkoły na-leżeli: Johann Sebastian Drey (1777-1853), Johann Baptist Hirscher (1788-1853), który w roku 1837 przeniósł się do Fryburga, oraz Johann Adam Möhler (1796-1838).

W drugim okresie katolickiej szkoły w Tybindze spotykamy Johanna Evangelista Kuhna (1806-1887), Franza Antona Staudenmeiera (1800-1856), który się później przeniósł do Fryburga, oraz Karla Josepha Hefelego (1809-1893), sławnego hi-storyka soborów i biskupa Rottenburga.

Trzeci okres zaznaczył się wykładowcami: Paul Schanz (1841 -1905), Francis Xavier Funk (1840-1907), Karl Adam (1876-1966) i Joseph Rupert Geiselmann (1890-1970). Chociaż programy się różniły, do zagadnień wspólnych należały: królestwo Boże, rozwój tradycji. Kościół jako organizm i krytyczne studia historyczne. Pod wpływem Johannesa Michaela Sailera (1751-1832) ci katoliccy teologowie mogli przezwyciężyć Oświecenie przez to, że je “ochrzcili”. Po Soborze Watykańskim II z trudem można mówić o “szkołach” w Tybindze.

Byli tam jednak znakomici wykła-dowcy: Joseph (później kardynał) Ratzinger (ur. 1927), Hans Kling (ur. 1928), a także Walter Kasper (ur. 1933), późniejszy biskup Rottenburga, a od 1999 r. sekretarz Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan. Wśród profesorów protestanckich wspomnieć trzeba Gerharda Ebelinga (ur. 1912), Eberhar-da Jiingela (ur. 1934), Ernsta Käsemanna (1906-1998) i Jürgena Moltmanna (ur. 1926).

Zob. augsburskie wyznanie wiary, oświecenie, szkoły teologiczne.

Podobne prace

Do góry