Ocena brak

Trzecia krucjata

Autor /Sydonia Dodano /19.04.2013

Wieść o utracie Jerozolimy wstrząsnęła Europą, która miała powody, by poczuwać się do winy. Wcześniejsze,od kilku lat, wołanie z Jerozolimy o pomoc pozostawało bez skutku, nawet na soborze laterańskimtrzecim (1179) zajmowano się sprawą marginesowo. Papież Aleksander III wydał wprawdzie wezwaniedo całego chrześcijaństwa o pomoc dla Ziemi Świętej, ale uczynił to krótko przed śmiercią (1181).

Gdy nadeszła wieść o utracie Jerozolimy, zmarł papież Urban III (1185-1187). Jego następca, GrzegorzVIII, którego pontyfikat trwał niecałe dwa miesiące, ogłosił krucjatę i wysłał legatów do wszystkichkrajów. Jej zorganizowaniem zajął się Klemens III (1187-1191) przy pomocy gorliwego legata, kardynałaHenryka z Albano, który pośredniczył w zawarciu pokoju między królami, angielskim i francuskim,oraz nakłonił obu do przyjęcia znaku krzyżowca. W Niemczech pozyskał Henryk do wyprawy cesarzaFryderyka l i licznych książąt. Termin krucjaty ustalono na wiosnę 1189 roku.

Po raz pierwszy wprowadzono we Francji i Anglii na cele krucjaty dziesięcinę, nazwaną dziesięciną Saladyna,a wyprawę propagowali nie tylko wędrowni kaznodzieje, ale także duchowieństwo parafialne,urządzając widowiska i wystawiając sztuki ludowe. Rozpowszechniano też pisma i pieśni dworskie owalkach z Saracenami.

W krucjacie wzięli osobisty udział, cesarz Fryderyk I, król angielski Ryszard Lwie Serce i król francuskiFilip August, wraz z rycerstwem ich państw, ale także krzyżowcy z Sycylii i innych krajów. Cesarzudał się tradycyjnym szlakiem lądowym do Bizancjum, gdzie spędził zimę (1189/1190), po ostrym konflikciez tamtejszym władcą, Izaakiem. Po wkroczeniu do Azji Mniejszej posuwał się wśród walk naprzódz wielkim trudem, zdobył Ikonium i znalazł się w Cylicji, w której poparcia udzieliła mu ludnośćarmeńska, lecz niespodziewanie zginął podczas kąpieli w rzece Salef (10.06.1190). Dowództwo przejąłjego syn, Fryderyk Szwabski, który dotarł z częścią rycerstwa do Antiochii, gdzie zmarł.

Większość rycerzyjuż z Cylicji wróciła do kraju. Nieliczni z Antiochii przedostali się do Akkon, dokąd też przybylikrzyżowcy francuscy pod wodzą Filipa Augusta i krzyżowcy angielscy z Ryszardom Lwie Serce. Obajkrólowie odbywali drogę częściowo wspólnie. W Neapolu i na Sycylii walczyli w obronie królowejwdowy. Ryszard zdobywa wówczas przydomek Lwie Serce, ale wpada w kłótnię z Francuzami o łupy,zrywa zaręczyny z Alicją, siostrą Filipa Augusta, i podejmuje dalszą podróż osobno. Burza zapędziła jegookręty na Cypr. Podjął tam walkę z Grekami, zdobył wyspę i oddał ją królowi jerozolimskiemu Gwidonowi.

Z Cypru udał się Ryszard pod Akkon, oblężony przez krzyżowców francuskich. Walki toczono tam równieżz armią Saladyna, która od strony lądu chciała przyjść twierdzy z pomocą. Długie walki i chorobyosłabiły obie strony. Krzyżowcy z Lubeki i Bremy zorganizowali własny szpital i bractwo do pielęgnowaniarannych i chorych, co dało początek Krzyżakom, zatwierdzonym jako zakon w 1198 roku. Pertraktacjez załogą twierdzy doprowadziły do jej poddania, wtedy Filip August przynaglony wewnętrznymiproblemami Francji powrócił do kraju, Ryszard zaś dalej toczył walki, lecz nie zdołał wydać Saladynowidecydującej bitwy i wszedł w konflikty z innymi przywódcami krzyżowców. Saladyn zdobył Jaffę, ważnedla chrześcijan miasto portowe. Ryszard ją odzyskał, ale z kolei oblężony tam przez Saladyna, podjąłpertraktacje. Układ pokojowy (1.09.1192) postanawiał: pozostawienie Jerozolimy we władaniu Saladynai wolny dla chrześcijan dostęp do niej i innych miejsc świętych w Palestynie. Królestwo Jerozolimskiezatrzymało Jaffę, Tyr i posiadłości w Syrii.

Król angielski wracając z krucjaty, został uwięziony przez obrażonego ongiś austriackiego księcia Leopolda,a w Anglii doszło do buntu jego brata, Jana. Arcybiskup Hubert Walter z Canterbury jako regentstłumił rokosz i wykupił Ryszarda, który jednak pozostał w angielskich posiadłościach we Francji i zmarł(1199) wskutek rany odniesionej w walce z wasalem.

Podobne prace

Do góry