Ocena brak

TROSKA I PIEŚŃ, zbiór wierszy W. Broniewskiego

Autor /Karolinia2 Dodano /02.04.2012

TROSKA I PIEŚŃ, zbiór wierszy W. Broniewskiego, wyd. w Warszawie 1932. Gromadzi utwory powst. po 1927, pośw. rozrachunkowi z przeszłością, współcz. problematyce polit.-społ., refleksji ideowej i twórczej. Uznając walkę proletariatu za kontynuację patriotyczno-niepodległościowej tradycji romant. nadał jej autor poet. kształt o znacznej sile oddziaływania emocjonalnego, nasycając liryki gniewem, patosem, egzaltacją poświęcenia i ofiary. Zwrócił uwagę na dramatyczne wydarzenia społ.-polit. w Polsce i ną świecie: strajki górników (Zagłębie Dąbrowskie), włókniarzy (Łódź), stracenie Sacco i Vanzettiego (Prawodawcom), nadużycia cenzury polit. (satyra §), przejawy militaryzacji (Lekka atletyka), dał wyraz solidarności z manifestującymi (piosenka Bezrobotny) i więzionymi (Księżyc ulicy Pawiej, Do towarzysza więźnia). Sięgnął do historii ruchu rewol. i robotn., przywołując jego powikłane, często tragiczne epizody (wizyjna Ballada o Placu Teatralnym, interpretowana przez część krytyki jako polemika z romant. genealogią piłsudczyzny) i legendarne postaci przywódców (Elegia na śmierć Ludwika Waryńskiego, Bakunin), w których losach uwydatniał związek samotniczego protestu i buntu z ideałami walczącego proletariatu (pochwałę niezależnej postawy i dumnego odosobnienia dał również w wierszu Rimbaud). W tomie znalazły się także wiersze o odmiennej tonacji lirycznej - apelujące do prostych ludzkich emocji, wydobywające liryzm z codziennych zdarzeń, ulotnych chwil i nastrojów (Smuga cienia, Gwiazdy, Kalambury). Odrębną grupę tworzą liryki będące manifestacją własnego programu poet. (utwór tyt., Powrót do wierszy, Żywioły, Przyjacielu, los nas poróżnił), powst. na marginesie sporu w obozie lewicy o kształt poezji rewolucyjnej. Doktrynerskiemu stanowisku przyjaciół - adwersarzy (S. R. Stande, W. Wandurski), żądających podporządkowania poezji interesom aktualnej walki polit., przeciwstawił Broniewski swój ideał poezji społ. i prawo do osobistej wypowiedzi lirycznej. W T. i p. zarysowały się w pełni artyst. walory dojrzałej twórczości poety: język będący poet. przetworzerftem mowy potocznej, precyzja i oszczędność słowa, eliminacja metaforyki na rzecz odkrywczego obrazu i porównania, umiejętność kontrastowania tradycyjnego poetyzmu z prozaizmem i wulgaryzmem, bogactwo odwołań i aluzji do tradycji lit., zwł. do tyrtejskich i prometejskich wątków pol. romantyzmu. Zbiór był kilkakrotnie wznawiany (wyd. 4 1967), podobizny autografów wierszy wyd. prżez F. Lichodziejewską w „Blok-Notes Muzeum Mickiewicza" 1963 z. 2.

Podobne prace

Do góry