Ocena brak

TESTAMENT NAPOLEONA, dokument zawierający ostatnią wolę cesarza Francuzów

Autor /Erazm123 Dodano /18.06.2013

Napisany przez niego 13-25 IV 1821, na kilkanaście dni przed śmiercią. Przygotowywał go od dawna i świadomie nadał mu znaczenie testamentu politycznego, który w przyszłości miał ułatwić bona-partystom odzyskanie władzy we Francji. Wykonawcami t.N. byli towarzysze niewoli cesarza; gen. Montholon, gen. Bertrand oraz kamerdyner Marchand, który przy tej okazji otrzymał tytuł hr. Napoleon powierzył im najcenniejsze pamiątki, które mieli z czasem wręczyć jego synowi. Aby zapobiec ewentualnym działaniom gub. Lowe'a, cesarz sporządził też fałszywy testament, w którym przekazał wszystko, co miał, trzem wymienionym osobom, ale nadał temu dokumentowi formę zwykłego testamentu, bez żadnego znaczenia politycznego.

T.N. zaczyna się od słów: „Umieram w religii apostolskiej i rzymskiej, w której urodziłem się przed ponad 50 laty. Pragnę, aby moje prochy spoczęły nad brzegami Sekwany, pośród ludu francuskiego, który tak umiłowałem”.

Najcenniejsze przedmioty przeznaczył cesarz dla swego syna, króla Rzymu - teraz arcyks. austr. Miał je jednak otrzymać z rąk wykonawców testamentu dopiero po ukończeniu 16 lat, a więc wówczas, kiedy stanie się już pełnoletni i będzie mógł pretendować do politycznej spuścizny po ojcu. Spore sumy otrzymali towarzysze niedoli cesarza, a także ci z dawnych towarzyszy broni, którzy pozostali do końca wierni, a teraz przebywali we Francji lub na emigracji. Napoleon wymienił tu m.in. hr. Lavalette’a, chirurga Larreya, gen.: Lefebvre-Desnouet-tes’a, Droueta, Cambronne’a, Lallemanda i Clau-zela, swego sekretarza Menevala, płk. Marbota, dyplomatę Bignona. Niejeden z nich stanie się działaczem bonapartystowskiej opozycji.

Swój majątek osobisty, oceniany na 200 min franków, przeznaczył cesarz w połowie do podziału między żoł. i ofic., którzy walczyli w latach 1792--1815, a w połowie dla tych miejscowości w płn. i wsch. Francji, które szczególnie ucierpiały w wyniku obcych inwazji 1814 i 1815. Wiedział przy tym doskonale, że Burboni nie zgodzą się na wykonanie jego woli, a ci wszyscy, którzy zostaną pozbawieni choćby symbolicznych sum, zasilą szeregi bonapartystowskiej opozycji.

Napoleon nie przeznaczył żadnych sum dla członków swej rodziny, nie pozostawił też niczego swoim potomkom, poza wspomnianymi pamiątkami z dni chwały dla syna. W ten sposób mógł uchodzić za człowieka bezinteresownego, który w ostatnich chwilach swego życia myślał tylko o umiłowanej Francji i dawnych żoł.

Podobne prace

Do góry