Ocena brak

Terapia zajęciowa

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Terapia zajęciowa (ergoterapia, leczenie pracą) w systemie kompleksowej rehabilitacji jest jeszcze jednym środkiem leczniczym, mającym na celu przyśpieszenie powrotu utraconych funkcji narządu ruchu lub ich kompensacji przez wyrobienie funkcji zastępczych. Terapia zajęciowa jest uzupełnieniem i kontynuacją ćwiczeń stosowanych w kinezyterapii. Ma tę przewagę nad innymi środkami, że stawia przed chorym konkretny cel wykonania pewnej pracy. Skupienie uwagi na wykonywanym zadaniu sprawia, że zapominając o znużeniu powtarza o wiele więcej ruchów niż w czasie ćwiczeń w sali gimnastycznej. Powtarzanie czynności przyczynia się do poprawienia koordynacji ruchowej, utrwala model ruchu w o.u.n. i jest sprawdzonym sposobem reedukacji. Osiągnięcie celu daje choremu zadowolenie z wykonanej pracy i przywraca poczucie przydatności społecznej. Terapia zajęciowa ma więc również bardzo duże znaczenie psychoterapeutyczne.

Metoda ta nie jest nowa. Pierwsze wzmianki o leczeniu przez różnego rodzaju zajęcia sporządzane były przez lekarzy w starożytności. Cornelius Cel-sus stosował m.in. głośne czytanie, zabawy z piłką, chodzenie. Galenzalecał kopanie, rybołówstwo i inne zajęcia. W pamiętnikach Marco Polo, znanego podróżnika XIII i XIV wieku, znajduje się dokładny opis postępowania z kalekami w Cesarstwie Wielkiego Chana Mongolii. Specjalni strażnicy zbierali po ulicach miast osoby kalekie i dostarczali je do szpitali, gdzie przydzielano im prace w określonym zawodzie. Wielu lekarzy okresu średniowiecza i czasów nowożytnych (Thomas, Syndeham, Nicolas, Andry, Tissot) zalecało w leczeniu stosowanie pracy i ćwiczeń.

W XIX i na początku XX wieku terapię zajęciową jako jedną z form leczenia stosowano szeroko u psychicznie chorych. W czasie II wojny światowej terapia zajęciowa była jednym z głównych sposobów przyśpieszania usprawniania pacjentów po uszkodzeniach narządów ruchu. W 1951 r. powstała Światowa Federacja Terapeutów Zajęciowych. W 1964 r. Światowa Organizacja Zdrowia przyjęła definicję, w myśl której „rehabilitacja to nie tylko przywrócenie choremu (o ile to możliwe) poprzedniej sprawności, ale także rozwinięcie do maksymalnego stopnia fizycznych i umysłowych funkcji. W rehabilitacji chodzi o przywrócenie inwalidzie zaufania do siebie w życiu codziennym i zdolności do powrotu do poprzedniej pracy, a jeżeli to niemożliwe, przygotowanie do nowego zawodu odpowiadającego jego zdolnościom”. Rolę tę w znacznym stopniu spełnia terapia zajęciowa. Prowadzić ją powinni specjalnie przeszkoleni terapeuci, którzy znają różnorodne techniki pracy i metody ich nauczania, a równocześnie jako członkowie zespołu rehabilitacyjnego ściśle współpracują z lekarzem, fizjoterapeutą i psychologiem. Lekarz informuje terapeutę zajęciowego o stanie pacjenta i jego możliwościach funkcjonalnych oraz formułuje cele terapii zajęciowej. Terapeuta zajęciowy uwzględniać musi wszystkie wskazania i przeciwwskazania lekarskie i dostosowywać rodzaj terapii oraz czas jej trwania do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Znaczenie terapii zajęciowej w rehabilitacji polega na jej wielostronnym oddziaływaniu. Jest to działanie psychologiczne, fizyczne usprawnianie funkcjonalne i forma przygotowania do powrotu do pracy lub zmiany zawodu.

Podobne prace

Do góry