Ocena brak

Teoria wyboru konsumenta

Autor /Encyklopedia Zarządzania Dodano /11.07.2011

Charakterystyka

Teoria wyboru konsumenta - teoria mikroekonomii podejmująca tematykę zachowania gospodarstwa domowego na rynku oraz decyzji dotyczący zaspokajania jego potrzeb w warunkach ograniczoności zasobów. Celem działalności gospodarstwa domowego jest maksymalizowanie użyteczności uzyskiwanej z konsumpcji dóbr przy danych dochodach i cenach dóbr i usług. Maksymalizowanie tej użyteczności wymaga podejmowania przez nie konkretnych decyzji, są to przede wszystkim:


1. wybór struktury konsumpcji


2. wybór czasu poświeconego na pracę i na wypoczynek


3. decyzje dotyczące rozdysponowania dochodu pomiędzy konsumpcję i oszczędności


1. Wybór struktury konsumpcji


Konsument dąży do maksymalizacji użyteczności konsumowanych dóbr, jednak musi on brać pod uwagę ograniczenia. Są nimi głównie dochód, który jest ograniczony oraz cena, na która konsument nie ma bezpośredniego wpływu. Użyteczność jest kategorią subiektywną, odczuciem określonego konsumenta. To samo dobro dla jednego może stanowić dużą użyteczność a dla innego może nie mieć jej wcale. W przypadku gdy chodzi o wybór pomiędzy dwoma dobrami, konsument wybierze taka kombinację wielkości konsumpcji, która da mu największa użyteczność całkowitą. Obrazem wszystkich możliwych kombinacji dwu dóbr dających ten sam poziom użyteczności całkowitej jest krzywa obojętności konsumenta. Posuwając się wzdłuż krzywej konsument zastępuje jedno dobro drugim.
Natomiast ograniczenia konsumenta (wynikające z ceny i wielkości jego dochodu) przedstawia krzywa ograniczenia budżetowego (AB), zwana również ścieżką cen. Względne położenie tych krzywych ilustruje poniższy wykres.

optimum_konsumenta2.jpg



Krzywe obojętności przedstawiają różne poziomy satysfakcji osiąganej przez konsumenta. Krzywa położona najwyżej (C3) jest dla niego najbardziej korzystna, lecz przy takim poziomie cen i przy takich dochodach jest dla niego niedostępna.
Optymalną krzywą obojętności, która wybierze konsument jest środkowa krzywa (C2), gdyż jest ona dla niego dostępna i daje mu najwyższy poziom użyteczności. Punkt styczności linii ograniczenia budżetowego ze środkową krzywą obojętności wyznacza strukturę spożycia, którą wybierze konsument. Sytuacja taka oznaczać będzie równowagę konsumenta, czyli jego optimum (punkt E).

2. Wybór czasu poświeconego na pracę i na wypoczynek


Dochody gospodarstw domowych (konsumenta) pochodzą głównie ze sprzedaży pracy. Tak, jak wcześniej konsument musi dokonać wyboru, tym razem między wypoczynkiem (czasem wolnym, który przedstawia jego użyteczność) a pracą, która przynosi dochód. Krzywa obojętności dla czasu wolnego i konsumpcji ma kształt podobny do krzywej obojętności dotyczącej wyboru struktury konsumpcji. Poruszając sie po niej konsument zamienia czas wolny z dochodem z pracy.
To, jak wysoko położona krzywa obojętności dla czasu i konsumpcji będzie dostępna dla konsumenta jest determinowane przez stawki płac. Wyznaczają one linię budżetu czasu pracy konsumenta, która odpowiada kształtem i właściwościami ścieżce cen. tak jak poprzednio punkt równowagi zostanie wyznaczony przez punkt styczności linii płac z możliwie najdalej oddaloną od początku układu współrzędnych krzywa obojętności.

</div>


3. Decyzje dotyczące rozdysponowania dochodu pomiędzy konsumpcję i oszczędności


Konsument musi podjąć decyzję jaką część dochodu od razu skonsumuje, a jaką zaoszczędzi na poczet przyszłej konsumpcji. Ten wybór ma również swoje ograniczenia, którymi są wysokość dochodu i wysokość stopy procentowej. Tworzą one specyficzne ograniczenie budżetowe, zwane linią możliwości rynkowych. Jej zetknięcie z krzywa obojętności dla konsumpcji bieżącej i oszczędności wyznacza optymalną strukturę konsumpcji przyszłej i bieżącej.
Zmiana stopy procentowej wpłynie na zmianę tej struktury. Wyższa stopa procentowa wyznacza konsumpcje bieżącą na niższym poziomie, jednocześnie powodując wzrost oszczędności. Tak, więc występuje pozytywna zależność między oszczędnościami a zmianami stopy procentowej Rysunek poniżej przedstawia tą zależność. Krzywa ta nosi nazwę krzywej podaży oszczędności pojedynczego gospodarstwa domowego.

podaż_oszczędności2.jpg


Autor: Magdalena Idzik
Źródło: Encyklopedia Zarządzania
Treść udostępniana na licencji GNU licencja wolnej dokumentacji 1.3 lub nowsza.

Podobne prace

Do góry