Ocena brak

Teoria systemów pielęgnowania

Autor /pinezka Dodano /09.06.2014

System całkowicie kompensacyjny jest stosowany w opiece nad osobami z bardzo dużymi deficytami samoopieki, które nie są zdolne samodzielnie zaspokajać podstawowych potrzeb z powodu dużych ograniczeń fizycznych lub intelektualnych, np. niezdolności do oceny swojego stanu zdrowia, wydawania opinii, umiejętności planowania itd. Przykładami takich grup osób, u których ten system powinien być stosowany, są chorzy nieprzytomni, małe dzieci, osoby w ciężkim stanie zdrowia i z ciężkimi upośledzeniami umysłowymi. W tym systemie pielęgnowania dominuje całkowite zastępowanie pacjenta w czynnościach, których nie jest w stanie sam wykonać. Jak już wspomniano przy metodzie „działanie za pacjenta”, należy pamiętać o respektowaniu praw pacjenta i o dążeniu do stopniowego zwiększania jego samodzielności.

System częściowo kompensacyjny stosuje się u osób z mniejszymi deficytami samoopieki, u których zachowana jest częściowo zdolność do zaspokajania potrzeb. Polega on na pomaganiu i częściowym wykonywaniu czynności, których pacjent nie potrafi w pełni samodzielnie wykonać. W tym systemie istotne znaczenie ma umiejętna ocena zakresu koniecznej pomocy, z uwzględnieniem indywidualnych możliwości pacjenta i dynamiki zmian w jego stanie zdrowia.

System wspierająco-edukacyjny jest stosowany u tych osób, które mają potencjalną zdolność samoopieki, jednak wykazują braki wiedzy, umiejętności lub motywacji do jej realizowania. Dominującymi metodami stosowanymi przez pielęgniarkę w tym systemie są uczenie i wspieranie pacjenta.

Jak widać, zależność pacjenta od pielęgniarki oraz role, jakie pełnią obie strony, zmieniają się w zależności od deficytu samoopieki i od systemu pielęgnowania. Pacjent może wymagać zastosowania jednego systemu lub kombinacji kilku z nich. Również zmiany stanu zdrowia powodują, przechodzenie od jednego do drugiego systemu pielęgnowania. Na przykład pacjent przygotowywany do planowego zabiegu operacyjnego wymaga po przyjęciu do szpitala głównie wsparcia i informacji o zabiegach diagnostycznych, przebiegu operacji i okresu pooperacyjnego, może też wymagać częściowej pomocy w niektórych czynnościach. Po zabiegu konieczna będzie całkowita kompensacja (np. wykonanie toalety ciała, prześcielenie łóżka, nawadnianie drogą dożylną itd.). W przypadku nie-powikłanego przebiegu pooperacyjnego pacjent znów będzie wymagał tylko częściowej kompensacji, a następnie edukacji dotyczącej postępowania po wypisie ze szpitala. Z kolei u osoby z chorobą nowotworową w pierwszym okresie po rozpoznaniu może być konieczne szeroko rozumiane wparcie. W przypadku progresji choroby pacjent będzie wymagał częściowej kompensacji deficytów, a w terminalnej fazie choroby — całkowitej kompensacji.

 

Podobne prace

Do góry