Ocena brak

Teoretycy epoki ars antiqua

Autor /KonstancjuszII Dodano /08.04.2013

W epoce ars antiqua działali teoretycy: Johannes de Garlandia (przypuszczalnie ur. ok. 1190,zm. przypuszczalnie w 1272, w Paryu pojawił sie ok. 1217),FrancozKolonii (działał wpołowie XIII w.), Petrus de Cruce (działał w drugiej połowie XIII w.), a pózniej teoretykangielski Walter Odington (ur. ok. 1278). W miejsce (wzorowanych na miarach greckich)wartosci krótkich i długich teoretycy ci wprowadzaja podział wartosci najdłuszej (longaperfecfa) na dwie, trzy i wiecej czesci. W ten sposób zasób wartosci rytmicznych poszerzył sieniepomiernie.

Nuty menzuralne miały róne kształty i odpowiadały rónym wartosciomrytmicznym. Zrazu uywano nut czarnych (pełnych), pózniej doszły nuly białe (niewypełnione). Nuta o najdłuszej wartosci była w muzyce menzuralnej maxima, jej połowestanowiła longa, tej znów połowe brevis (odpowiadajaca naszej podwójnej nucie całej), dalej:semibrevis, minima (nasza półnu-ta), semiminima, jusci i semifusa (nasza obecna szesnastka).

Wartosc rytmiczna nut zaleała od taktu, a zatem takt trójdzielny miał proporcje potrójne. Dlataktu doskonałego (tempus perfectum) wprowadzono znak koła, i tu jednostka miary była trójdzielnosc,w której - znów odpowiedniosc - mona było znalezc odbicie trójjednosci religijnej.Takt ten był uywany najczesciej, dla wielu był to wrecz jedyny układ taktu. Pózniejwprowadzono takt dwudzielny, parzysty, tempus imperfectum, oznaczony półkolem (C),kreska pionowa przez srodek koła czy półkola oznaczała dwukrotnie szybsze tempo.

Muzyka menzuralna nie znała jeszcze kreski taktowej, nuty umieszczone sa obok siebie bez przerw.Złoona bardzo czesc teorii menzuralnej stanowiły tzw. ligatury w muzyce wokalnej, grupynut spiewane na jednej zgłosce. W miare rozwoju muzyki pojawiły sie nowe zasadyharmoniczne: jesli dotad za konsonanse uwaano tylko unison, oktawe, kwinte, i kwarte- toteraz do konsonansów zalicza sie równie tercje i seksty, które uywane sa coraz czesciej.Sekundy, septymy i nony uwaane były za dysonanse, a niektórzy teoretycy jeli sie domagac uznania kwarty (schodzacej na tercje) za dysonans.

W muzyce tego okresu pojawiaja sie jakowane wyznaczniki stylu: niezalenosc rytmu od melodii, trzygłosowa na ogół polifonia orazuywany czesto hoquetus, polegajacy na przerywanym toku w jednym z głosów, który przezto uniezaleniał sie od głosów pozostałych, lub na rozbiciu melodii na drobne czesci (nawetpojedyncze nuty), wykonywane na przemian w dwu głosach.

Podobne prace

Do góry