Ocena brak

Tapiry

Autor /Kuzyn Dodano /31.01.2012

W okresie pomiędzy 55 a 25 milio­nami lat temu tapiry i nosorożce należały do najliczniejszych ssaków kopytnych. Do czasów obecnych przetrwało zaledwie kilka gatunków tych zwierząt.
Tapiry i nosorożce są blisko spokrewniony­mi ze sobą ssakami należącymi do rzędu nieparzystokopytnych. Do tej samej grupy należą także koniowate: konie, zebry i osły. Tapiry pojawiły się pierwsze - są one jednymi z najpry­mitywniejszych współczesnych dużych ssaków świata. Od momentu swego pojawienia się, przed 55 milionami lat, zwierzęta te zmieniły się bardzo mato. Pierwsze tapiry żyły na obszarze dzisiejszej Ameryki Północnej, skąd rozprzestrzeniły się na teren obecnej Eurazji.
Tapir ma wydłużone, masywne ciało, krótkie koń­czyny, małe i raczej niezbyt ruchliwe małżowiny uszne. Krótka szyja, bardzo krótki ogon i wynie­siony nieco ponad linię barku zad dopełniają opisu zwierzęcia. Opływowy, klinowaty i zwarty kształt ciała umożliwia tapirowi przeciskanie się przez gęste poszycie lasu. Głowa jest wyposażona w krót­ką, mięsistą trąbę, na końcu której znajdują się nozdrza. Trąba ta jest dłuższa u gatunków amerykań­skich niż u tapira malajskiego. Tapir używa tego małego, ruchliwego organu jako narządu węchu, a także jako bardzo wrażliwego „palca", dzięki któ­remu może wkładać do pyska pędy i liście roślin, które zjada. Oczy tapira są małe - wzrok jest nie­zbyt ważnym zmysłem dla tego prowadzącego głównie nocny tryb życia ssaka - i są osadzone głę­boko w oczodołach, co jest zabezpieczeniem przed zranieniem ich przez gałęzie lub kolce. Tapir ma dobry słuch, choć nie tak doskonale wykształcony jak węch, który jest jego podstawowym zmysłem. Skóra tapira jest twarda i okryta tylko rzadkim, twardym włosem. Wyjątkiem jest tapir górski, który posiada długą i gęstą sierść zabezpieczającą go przed zimnem.

Gatunki.
Trzy gatunki tapira zamieszkują Amerykę Środ­kową i Południową, a jeden żyje w południowo-wschodniej Azji. Tapir panamski zamieszkuje lasy różnego typu, zarówno lasy namorzynowe, jak i tropikalną dżunglę. Spotkać go można od połu­dniowego Meksyku po Ekwador. Liczebność tego gatunku zmniejsza się; ulega on rozczłonkowaniu na mniejsze lokalne populacje.
Tapir górski (zwany również tapirem włocha­tym łub andyjskim) jest najmniejszym i najrzad­szym gatunkiem tapira na świecie. Jego okrywa włosowa jest bardziej bujna niż innych tapirów, co zabezpiecza go przed chłodnym klimatem górskim. Tapir górski żyje w lasach ciągnących się aż do wys. 4500 m n.p.m. Gatunek ten występuje na roz­rzuconym obszarze w Kolumbii, Peru i Ekwadorze i prawdopodobnie w zachodniej Wenezueli.
Tapir anta (inaczej tapir amerykański) jest naj­bardziej rozpowszechnionym gatunkiem tapira. Występuje on na obszarze od Kolumbii i Wenezueli po Brazylię i Paragwaj. Ssaki te spotkać można zarówno w lasach jak i na terenach trawiastych.
Tapir malajski (inaczej azjatycki lub czaprakowaty) jest największym gatunkiem i ma najcie­kawsze ubarwienie sierści. Jest ona czarno-biała -nogi, głowa, szyja i zad są czarne, a grzbiet i boki ciała białe lub popielate.

Zazwyczaj tapir chodzi z głową nisko pochyloną nad ziemią. Prawdopodobnie w ten sposób węchem poznaje otoczenie i może wykryć obecność innych tapirów lub drapieżników. Zwykle ssak ten spędza dzień ukryty w gęstwinie lasu, skąd wychodzi w nocy na żerowiska położone wzdłuż brzegów rzek, na porośniętych trawą polanach i rzadkich zaroślach. Pokarmem tapira są trawy i roślinność wodna, liście i gałązki drzew a także owoce. Pre­feruje jednak zielone, delikatne części łodyg.
Tapir jest doskonałym pływakiem, potrafi też nurkować. Dużo czasu spędza w wodzie zjadając roślinność wodną lub zanurzony w rzecznym mule szuka ochłody i pozbywa się pasożytów skóry. Oprócz tego zwierzę to potrafi doskonale wspinać się po stromych zboczach brzegów rzek i stokach górskich, co niewątpliwie jest bardzo ważną umie­jętnością w środowisku, w którym żyje. Tapiry są samotnikami przez większą część roku. Wyjątkiem jest okres rozrodu, kiedy dochodzi do kopulacji i czas opieki nad potomstwem, gdy samica pro­wadzi młode.
Tapiry są zdolne do rozmnażania przez cały rok, a każdy osobnik ma inny cykl życiowy. Samica rodzi zwykle jedno młode raz na półtora roku lub dwa lata. Gody są bardzo hałaśliwym wydarze­niem, podnieceni partnerzy wydają przenikliwe gwizdy i świszczące dźwięki. Dwa zwierzęta, sto­jąc obok siebie, obwąchują swoje narządy płcio­we i w takiej pozycji kręcą się dookoła.
Poród odbywa się w bezpiecznym miejscu. U wszystkich gatunków młode są okryte rudobrązową sierścią i mają białe lub żółte paski albo cętki.
Taki rysunek doskonale zabezpiecza przed wzro­kiem drapieżników w cienistym lesie, z rzadka prześwietlonym promieniami słońca. Ubarwienie maskujące zaczyna zanikać w drugim miesiącu życia małego tapira. Po ukończeniu sześciu mie­sięcy młody tapir jest już całkowicie okryty sierścią osobnika dorosłego i wkrótce po tym opuszcza matkę. Dojrzałość płciową osiąga po ukończeniu drugiego lub trzeciego roku życia.
Ochrona.
Głównym zagrożeniem dla egzystencji tapirów w obecnych czasach jest zanik pierwotnych drze­wostanów, które są ich naturalnym środowiskiem. Tereny te są przekształcane w grunty orne i pastwi­ska albo są zalewane wodą sztucznych zbiorników zaporowych. Tapiry są też obiektem polowań dla mięsa i cennej skóry, z której wyrabia się rozma­ite przedmioty.
Wszystkie dziko żyjące gatunki tapirów tracą w zastraszającym tempie swoją liczebność. Naj­bardziej zagrożone są tapiry panamskie i tapiry gór­skie. Najlepszym sposobem ich ochrony jest two­rzenie rezerwatów o dużej powierzchni, gdzie ssaki te znajdą wszystko, co jest konieczne dla ich po­myślnej egzystencji.

■ Tapiry występują tylko w Ameryce Środ­kowej i Południowej, a także w południowo - wschodniej Azji. Takie ich rozmieszczenie jest wynikiem tego, że ewolucja tych zwie­rząt odbywała się, gdy Ameryka Południowa i Azja były ze sobą połączone w jeden ląd zwany Gondwaną. Zanim kontynent ten uległ powolnemu rozpadowi, pradawne ta­piry mogły swobodnie się przemieszczać po całym jego obszarze.
■ Tapiry bardzo lubią sól i potrafią poko­nywać duże odległości, aby dotrzeć do tej substancji.

Tapiry należą do rodziny Tapiridae.

Są 4 gatunki należące do jednego rodzaju.
Wielkość: 1,75-2,4 metra

Gatunki:
Tapir panamski (Tapirus bairdi)
Tapir amerykański (Tapirus terrestris)
Tapir górski (Tapirus pinchaque)
Tapir malajski (Tapirus indicus)

Podobne prace

Do góry