Ocena brak

SZTUKA

Autor /Broniwoj Dodano /18.04.2012

Twórczość art.; utwór dramatyczny, sceniczny; umiejętność, biegłość, kunszt, mistrzostwo, talent; fortel, wybieg; figiel, sztuczka; pojedyncza rzecz, jednostka, egzemplarz; dawn. kawał(ek), część, kęs; dawn. sztuczność, pozór, fałsz, udawanie; z nm. Stiick 'kawał(ek), część; jednostka (sztuka); teatr, sztuka; egzemplarz, okaz'.

Chytra (zdolna, sprytna itd.) sztuka z uznaniem o człowieku chytrym, zdolnym itd. Do trzech razy sztuka zob. Trzy. Na raz sztuka coś, co się już drugi raz nie uda. Nawet do pieczenia jabłek trzeba sztuki, nm. es gehort Kunst zum Apfelbraten, przysł. Porąbać (rozsiekać) na sztuki, w sztuki na kawałki.

„Sztuka" Towarzystwo Ajtystów Polskich zał. w Krakowie w 1897, do którego należeli wszyscy wybitniejsi artyści polscy XIX i pocz. XX w., organizujące wystawy obrazów i rzeźb na wysokim poziomie art., w kraju i za granicą. Ostatnia 101. wystawa odbyła się w 19£0 w Warszawie.

Sztuka cenniejsza niż złoto i drogie kamienie, łac. Ars auro gemisąue prior, napis na jednym z romańskich relikwiarzy. Sztuka czarnoksięska, tajemna, czarodziejska, diabelska magia (zob.), czary.

Sztuka czysta zob. niżej Sztuka dla sztuki. Sztuka dla sztuki, fr. L'artpour l'art, z Wykładu 22 na Sorbonie (1818) filozofa fr. Victora Cousin; sztuka czysta, hasło kierunku w sztuce, sprzeciwiającego się stosowaniu w ocenie dzieła sztuki kryteriów pozaartystycznych, rozumiejącego sztukę jako cel sam w sobie, jako służbę celom estetycznym.

Sztuka kochania, łac. Ars amatoria, zob. Miłość. Sztuka krzyżowa zob. Krzyż(owa sztuka). Sztuka małpująca naturę, łac. Ars simia naturae, co w śrdw. było zarzutem, a w epoce Odrodzenia - pochwałą dzieła. Sztuka mięsa, sztukamięs kawałek gotowanej wołowiny.

Sztuka operacyjna teoria i praktyka przygotowania i prowadzenia działań bojowych przez armie, grupy armii, fronty. Sztuka poetycka, łac. Ars poetica, zob. Poeta. Sztuka polega na ukryciu (wysiłków) sztuki, łac. Ars est celare artem.

Sztuka stosowana termin używany w Polsce po 1881 do końca 1. wojny świat., a później tylko z rzadka, na oznaczenie sztuki użytkowej, dekoracyjnej, zwł. w dziedzinie rzemiosła, dekoracji wnętrz i grafiki użytkowej. Sztuka sukna, płótna a. innej tkaniny, zwój, bela, postaw (zob.), ilość tkaniny, jaka mogła być wyprodukowana na krośnie poziomym.

Sztuka użytkowa, sztuka zdobnicza rzemiosło artystyczne przedmiotów dekoracyjnych a. codziennego użytku, rękodzieło art. Sztuka wojenna umiejętność prowadzenia działań wojennych na wszystkich szczeblach dowodzenia, obejmująca strategię, sztukę operacyjną (zob. wyżej) i taktykę.

Sztuka w sztukę każda jednostka taka jak inne. Sztuka zdobnicza zob. wyżej Sztuka użytkowa. Sztuką Niemców (durniów, baby, diabła, kozły, niedźwiedzie, wilki, owce, ryby) tłuką przysł., właściwym sposobem, odpowiednią metodą. Sztuki łamane dawn. popisy magików, kuglarzy, sztukmistrzów, połykaczy ognia, cyrkowców itp. Sztuki magiczne popisy sztukmistrzów, prestidigitatorów, iluzjonistów, magików itp.

Sztuki piękne przest. sztuki plastyczne; zob. niżej . Sztuki plastyczne termin obejmujący: architekturę, rzeźbę, malarstwo, rysunek, grafikę i rzemiosło artystyczne. Sztuki wyzwolone zob. Siedem (sztuk wyzwolonych).

To nie sztuka zabić kruka przysł., z różnymi wersjami dalszego ciągu, zwł. w typie uczniowskim, np.: „ani sowę trafić w głowę, ale sztuka całkiem świeża gołym zadkiem siąść na jeża".

W sztuce (to, co) najlepsze, jest (ledwo) wystarczające, nm. in der Kunst ist das Beste gut genug, z Podróży do Włoch (1813-17) Goethego. Życie (jest) krótkie, sztuka długotrwała zob. Życie. Życie jest poważne, sztuka jest radosna zob. Życie.

Podobne prace

Do góry