Ocena brak

Szopy - Szop pracz

Autor /Jana Dodano /31.01.2012

Szopy i ich krewniacy są potomkami psowatych. Pojawiły się one na Ziemi ponad 20 milionów lat temu, kiedy Europa i Ameryka Północna były jednym kontynentem. Dzisiaj jednak wszyscy przedstawiciele tej rodziny, z wyjątkiem pand, występują wyłącznie w Ameryce Północnej i Południowej.
Zwierzęta należące do rodziny szopowatych są małymi lub średniej wielkości ssakami, posiadającymi wydłużony tułów i gęste fut­ro. Barwa sierści jest różna, ale nieomal wszystkie gatunki charakteryzują się posiadaniem długich ogonów, na których występują ciemne pręgi. Wie­le gatunków ma charakterystyczny rysunek na gło­wie, na przykład szopy. Rysunek ten przypomina wyglądem maskę na oczy.
Wszystkie zwierzęta z tej rodziny potrafią do­brze się wspinać. Są one, tak jak niedźwiedzie i lu­dzie, stopochodne lub półstopochodne, to znaczy, że chodząc, opierają się na opuszkach stóp. Każda stopa jest pięciopalczasta, a palce są opatrzone za­krzywionymi pazurami.
Chociaż szopowate są zaliczane do ssaków dra­pieżnych, to jednak większość z nich to gatunki wszystkożerne. Zęby tych ssaków są przystoso­wane do radzenia sobie z różnorodnym pokarmem, zarówno roślinnym jak i zwierzęcym. Tylko jeden gatunek żywi się głównie mięsem.
Większość gatunków z rodziny szopowatych prowadzi nocny tryb życia, a dzień spędza w dziu­plach, wypróchniałych pniach lub wśród gałęzi drzew. W środowiskach bezdrzewnych szopowa­te szukają kryjówek w podziemnych norach lub rozpadlinach skalnych.
Naukowcy wyróżniają sześć gatunków szopów. Najlepiej znanym z nich jest szop pracz, który zasiedla rejony od południowej Kanady po Ame­rykę Środkową. Należące do tego gatunku osob­niki są pokryte szaro ubarwionym futrem, czasa­mi prawie czarnym, o odcieniu brązowym lub rdzawym, szczególnie w okolicy szyi. Na ogonie może znajdować się od pięciu do dziesięciu czar­nych pręg, na pysku występuje jasno obwiedziona czarna maska. Głowa jest szeroka, ze spiczastym pyskiem; zwierzę zaopatrzone jest w stojące, krót­kie i zaokrąglone małżowiny uszne.
Szopy występują w różnego rodzaju środowi­skach, chociaż preferują zadrzewione okolice brze­gów rzek, jezior, strumieni lub tereny bagniste. Rzadko można je spotkać na wysokościach po­wyżej 2500 metrów nad poziomem morza. Cho­dzą wolno, z głową nisko przy ziemi, z wygiętym łukowato grzbietem i spuszczonym ogonem. Jed­nakże w razie konieczności potrafią szybko bie­gać, są także dobrymi pływakami.
Szopy zasadniczo są samotnikami i zwykle za­chowują się agresywnie na widok innego osobni­ka. Jednakże w miejscach, gdzie jest dużo pokar­mu, szczególnie blisko siedzib ludzkich, można je widywać w dość dużych skupiskach, gdyż często odwiedzają kosze na śmieci i wyjadają z nich odpadki z kuchni.
Pokarm.
Szopy żywią się różnorodnym pokarmem. Zjadają dzikie owoce, jagody, winogrona, orzechy, trawę i liście, a pokarmem pochodzenia zwierzęcego są dla nich różnego rodzaju larwy owadów i dorosłe owady, dżdżownice, ślimaki, skorupiaki, a czasem nawet małe ssaki, na przykład wiewiórki. Rabują także gniazda ptaków, wyjadając z nich jaja i pisk­lęta, nie gardzą także jajami żółwi, płazami i ga­dami. Pewien gatunek, szop rakojad, wybiera tyl­ko jeden rodzaj pokarmu. Jednakże wbrew nazwie, podstawowym pokarmem tego szopa nie są tylko skorupiaki, lecz wszystkie zwierzęta wodne, wystę­pujące w jego środowisku.
Środowisko i rozmnażanie się.
Szop pracz jest gatunkiem żyjącym dziko tylko w Ameryce Północnej i Południowej. Introdukowano go jednak na niektóre obszary Europy i Azji, gdzie zadomowił się w pewnych regionach. Szopy pracze zakładają kryjówki nie tylko w wypróchniałych drzewach, ale także w rozpadlinach skal­nych lub norach opuszczonych przez inne zwie­rzęta. Czasami znajdują też schronienie w ogrodo­wych altankach lub opuszczonych budynkach.
Na północnych obszarach zasięgu występowa­nia gatunku szopy pracze często bardzo ograni­czają swoją aktywność w okresach najsroższej zimy i pozostają wtedy w swoich kryjówkach przez wiele dni, wykorzystując zapasy tłuszczu nagromadzone w czasie jesieni. Szopy jednak nie zapadają tam w prawdziwy sen zimowy, gdyż liczba uderzeń serca nie zmniejsza się, podobnie nie obniża się temperatura ciała i nie zwalnia się tem­po przemiany materii.
Pod koniec stycznia i na początku lutego docho­dzi do kojarzenia się samców i samic szopów pra­czy. Samce wędrują, czasami pokonując znaczne odległości, w poszukiwaniu samic. W okresie go­dów samiec przebywa kilka dni w norze samicy, a później udaje się na poszukiwania następnych, gotowych do zapłodnienia samic.
Jedna samica ma młode tylko z jednym samcem w danym roku. Po okresie ciąży trwającym około 65 dni, w którym to samica jest dość ospała, rodzi ona późną wiosną do siedmiu szczeniąt. Młode szopy ważą zaledwie 50-70 gramów i mają dłu­gość 16 cm, z tego jedna trzecia to długość ogona. Ich rozwój jest zależny od opieki ze strony samicy. Mniej więcej po ukończeniu trzeciego tygodnia ży­cia otwierają oczy, a cztery - pięć tygodni później zaczynają pojawiać się w otworze nory.
Mając około dwóch i pół miesiąca, młode szopy zaczynają towarzyszyć matce w jej łowieckich ekspedycjach. W razie zagrożenia szybko ucieka­ją na drzewa i są zaciekle bronione przez samicę. Matka przestaje je karmić mlekiem, gdy mają czte­ry miesiące i wkrótce potem młode oddzielają się od samicy. Czasami potomstwo pozostaje z matką na okres zimy. Wraz z nastaniem wiosny samica jednak przepędza je i ponownie może przystąpić do rozrodu.

■ Szopy pracze są głównymi roznosiciela-mi wścieklizny w południowo-wschodnich stanach USA.
Nazwa gatunkowa szopa pracza pocho­dzi od szczególnego zachowania się tego zwierzęcia. Szopy te mają zwyczaj płukania w wodzie pokarmu przed spożyciem. Uważa się też, że moczenie łapek wzmacnia wraż­liwość dotykową kończyn.
■ Polowania z psami na szopy są popular­ną rozrywką w niektórych częściach USA. Goniąc szopa w wodzie, pies może być w niebezpieczeństwie. Znane są bowiem przypadki, kiedy trzymający się napastnika szop wciągnął psa pod wodę i go utopił.
■ W XIX wieku szopy były jednymi z naj­ważniejszych zwierząt futerkowych w USA.

Szopy
Jest sześć gatunków należących do jednego rodzaju.
Wielkość: długość od głowy do nasady ogona 55 cm
Wśród gatunków: Szop pracz (Procyon lotor)

Podobne prace

Do góry