Ocena brak

SZEMPLIŃSKA-SOBOLEWSKA ELŻBIETA

Autor /Bosman Dodano /10.04.2012

SZEMPLIŃSKA-SOBOLEWSKA ELŻBIETA, ur. 29 IV 1910 w Warszawie, poetka, powieściopisarka. Studiowała prawo na UW. W 1939-41 we Lwowie, red. „Almanachu Lit.", współpracowniczka —» „Nowych Widnokręgów", od 1941 w głębi ZSRR. Po powrocie, od 1946 na placówce dypl. w Luksemburgu, pozostała na Zachodzie do 1962. We wczesnych powieściach: Narodziny człowieka (1932, cz. 1 trylogii, dalsze zaginęły) i Zrosty (cz. 1 Potrójny ślad 1938, Kochankowie z Warszawy 1939) w poetyce bliskiej naturalizmowi występowała przeciw krzywdzie społ. i kołtunerii obyczajowej. Te same tendencje zaznaczają się we wczesnej poezji Sz. (pierwszy tomik 1933), eksponującej z dramatyzmem i brutalnością fizjologię, akcenty psychol., antyurbanizm, bunt społeczny. Związana ze środowiskiem twórców poezji proletariackiej, poetyką twórczości bliższa była tradycji ekspresjonist. i skamandrytom. Twórczość powojenną Sz. otwiera powieść dokumentalna Warszawa w ogniu (1946) - „jeden z najlepszych reportaży lit. o wrześniu 1939" (R. Matuszewski); t.r. ogłosiła wybór wierszy z l. 1933-39 Krzyż Warszawy. Wydała nast. Powrót z daleka (1963) - wybór opowiadań i Notatki z podróży(1968) - wiersze z czasu wojny i wcześniejsze. W wierszach tych Sz. odchodzi od wczesnego socjologizmu w stronę ujęć symbolicznych, psychol. penetracji dzieciństwa i grozy wojny, niepokojów egzystencjalnych.

Do góry