Ocena brak

SZCZYT RUCHU KRZYŻOWEGO - Republika Rzymska

Autor /Sydonia Dodano /19.04.2013

Ruch krzyżowy przyczynił się do rozwoju handlu, co z kolei przyniosło od XI wieku szybki rozwój miastjako ośrodków kupieckich i rzemieślniczych. Szybko też bogacili się kupcy, powoli zaś rzemieślnicy,zwłaszcza pochodzący z napływowej ludności wiejskiej, powstały więc wewnętrzne konflikty. Bogatemieszczaństwo, świadome swego znaczenia, walczyło o wolność miast od panów feudalnych i prawo dosamorządu.

W Rzymie, dawne dążności szlachty do opanowania urzędów i politycznej samodzielności, ożyły terazprzy współudziale mieszczan, w nawiązaniu do historycznych tradycji republikańskich i w oparciu o ruchewangeliczny, domagający się Kościoła ubogiego. Rzymianie, wzorując się bezpośrednio na rozkwitającychmiastach lombardzkich, wypowiedzieli posłuszeństwo urzędnikom papieskim (1143), wybrali senati patrycjusza jako swoją najwyższą władzę. Sytuacja była dla nich korzystna, bo po śmierci InnocentegoII trwały krótko dwa pontyfikaty, Celestyna II (1143-1144) i Lucjusza II (1144-1145). Przez pół rokusprawowania rządów nie zdołał Celestyn II podjąć żadnej akcji przeciw republikanom, a Lucjusz II napróżno zabiegając o pomoc króla niemieckiego, Konrada III, zmarł na skutek uderzenia kamieniem podczaszamieszek w mieście.

Arnold z Brescia (około 1100-1155) był ideologiem, a przez pewien okres przywódcą Republiki Rzymskiej.Uczeń Abelarda, przeor klasztoru kanoników regularnych w Brescia, jako reformator występował wkazaniach przeciw świeckiej władzy kleru, głosząc dobrowolne ubóstwo duchowieństwa i powrót Kościołado życia z czasów apostolskich. Na soborze laterańskim pierwszym otrzymał zakaz głoszenia kazań,a potępiony z Abelardem na synodzie w Sens (1140) za herezję i wypędzony z Francji, znalazłschronienie w Szwajcarii. Pojednał się z nowym papieżem, Eugeniuszem III (1145-1153) i działał wRzymie, ale na rzecz Republiki, organizując w niej władzę na wzór starożytnego republikańskiego Rzymui pierwszych wspólnot chrześcijańskich z czasów apostolskich.

Papież musiał opuścić Rzym (1146), Arnoldzaś mimo ekskomuniki działał, aż do rzucenia interdyktu (1154) na miasto przez następnego papieża,Hadriana IV. Poróżniony z senatem opuścił Rzym, został jednak ujęty przez cesarza Fryderyka I iwedług umowy z Konstancji wydany papieżowi, osądzony w Rzymie i powieszony. Jego ciało spalono, apopioły wrzucono do Tybru. Powrót Hadriana IV i koronacja cesarska Fryderyka I oznaczały przywróceniedawnej formy rządów w Rzymie. Pozostali wszakże w Italii i Francji uczniowie Arnolda (arnoldyści),którzy propagowali jego naukę o Kościele ubogim i odrzucali sprawowanie sakramentów, przyczyniającsię do rozwoju waldensów i albigensów.

Podobne prace

Do góry