Ocena brak

SZCZĘŚCIE

Autor /Charyzjusz Dodano /18.04.2012

Por. Fortuna. Dolina Szczęścia słynne z urody miejsce w Kotlinie Kaszmirskiej (Indie). Garbate szczęście pech. Hyperborejskie szczęście zob. Hyperboreje. Kalosze szczęścia słynna baśń Andersena.

Wróżka Szczęścia daje ludziom parę kaloszy, które „mają tę cudowną własność, że człowiek, który je włoży, może znaleźć się w takim czasie i miejscu, w jakim tylko zechce", nie wiedząc jednak o tych właściwościach kaloszy.

Nareszcie będzie naprawdę szczęśliwy! Ale wróżka Troski nie wierzy, że przyniosą one komukolwiek szczęście. I kalosze rozpoczynają swą dziwną wędrówkę. Każdy jest kowalem swego szczęścia (losu) zob. Los.

Kosz szczęścia kosz używany przy loterii fantowej, z którego wyciąga się losy a. wygrane przedmioty. Lepszy łut szczęścia niż funt rozumu przysł. Nic tak nie boli, jak chwile szczęścia wspominać w niedoli, wł. nessun maggior dolore che ricordarsi del tempo felice nella miseria, z Boskiej Komedii, Piekło, 5,121, Dantego.

Nie ma pełnego szczęścia maksyma wg Pieśni, 2,16, Horacego: nihil est ab omni parte beatum. Pod szczęśliwą gwiazdą... zob. Gwiazda. Przybądź, szczęście, rozum będzie przysł., gdy szczęście przyjdzie, i rozum się znajdzie.

Szczęściarz, nm. Hans im Gliick, bajka braci Grimm, której tytuł stał się w jęz. nm. przysłowiem. Jan, młody wieśniak, po siedmiu latach służby u gospodarza, pragnie wrócić do rodzinnej wsi; dostaje od swego pana za wierną służbę sztabę złota.

Dysząc i pocąc się pod cennym ciężarem, spotyka na drodze wędrowca na chudej szkapie. „Szczęściarz!" - woła Jan, a tamten proponuje mu zamianę kobyły na złoto. Szereg następnych zamian daje Janowi krowę za konia, świnię za krowę, gęś za świnię, wreszcie za gęś osełkę, którą wrzuca beztrosko do studni i, lekki i swobodny, czuje się szczęśliwym .człowiekiem; por. Schlemihl.

Szczęśliwi, którzy posiadają, łac. beati possidentes, wg interpretacji Bismarcka - ci, którzy, mając dochodzić swych praw do terytorium, wzięli je faktycznie w posiadanie; por. Pieśni, 4, 9, 45, Horacego.

Szczęśliwi nie liczą godzin wg dramatu Piccolomini, 3, 3 (1800) Fr. Schillera. Szczęśliwy, kto z dala od interesów (uprawia ziemię ojców), łac. beatus Ule qui procul negotiis, z Epod, 2,1, Horacego.

Szczęśliwy naród, którego kroniki są nudne myśl przypisywana Monteskiuszowi, znana również w wersji: „... który nie ma historii." Wyspy Szczęśliwych zob. Elizjum.

Podobne prace

Do góry