Ocena brak

Swoboda przepływu kapitału

Autor /Zerpaphspeemy Dodano /26.11.2006

Swoboda przepływu kapitału

Przez wiele lat swoboda przepływu kapitału podlegała licznym ograniczeniom, które służyły ochronie interesów państwowych, głównie zachowaniu równowagi bilansu płatniczego i stabilizacji polityki pieniężnej. W związku ze wzrostem znaczenia sektora finansowego we współczesnej gospodarce oraz intensyfikacją integracji w ramach Jednolitego Rynku Wewnętrznego i tworzeniem Unii Gospodar¬czej i Walutowej dalsze utrzymywanie barier w tej dziedzinie nie było jednak uzasadnione i obecnie swoboda przepływu kapitału traktowana jest tak samo jak pozostałe swobody Jednolitego Rynku Wewnętrznego. Podstawę omawianej swobody stanowi art. 56 Traktatu o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej, który ustanawia zakaz wszelkich ograniczeń w przepływie kapitału i płatności mię¬dzy państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. Urzeczywistnianie swobody przepływu płatności przebiegało szybciej niż swobody przepływu kapitału, głównie dlatego, że swoboda ta płatności nie ma charakteru samoistnego, lecz jest wtórna w stosunku do pozostałych podstawowych swobód Wspólnego Rynku . Swoboda przepływu kapitału polega na jednostronnym przeniesieniu wartości majątkowych do innego państwa członkowskiego, a jej celem jest umożliwienie realizacji, za pomocą różnego rodzaju instrumentów finansowych, samo¬istnej komercyjnej inwestycji w innym państwie członkow¬skim i ewentualne korzystanie z jej efektów. Najczęściej uważa się, iż swoboda w tym zakresie powinna umożliwiać m.in.: inwestycje bezpośrednie, zakup i sprzedaż nierucho¬mości w innych państwach członkowskich, zakup i sprzedaż papierów wartościowych oraz transakcje z ich udziałem, zaciąganie pożyczek, udzielanie kredytów, poręczeń i gwa¬rancji oraz przepływy kapitału o charakterze osobistym. Warto przy tym zwrócić uwagę, iż w odróżnieniu od pozo¬stałych swobód, art. 56 zapewnia swobodę przepływu płat¬ności i kapitału również między państwami członkowskimi a państwami trzecimi . Zgodnie z traktatem rzymskim, liberalizacja przepływu kapitałów we Wspólnocie miała być realizowana stopniowo i w zakresie niezbędnym dla dobrego funkcjonowania wspólnego rynku. W odróżnieniu od handlu towarami i usługami żaden precyzyjny harmonogram znoszenia ograniczeń w cyrkulacji kapitału nie został określony. Radzie przyznano prawo realizacji procesu liberalizacyjnego poprzez wydawanie stosownych dyrektyw. Ponadto krajom członkowskim pozostawiono prawo do jednostronnego zastosowania środków ochronnych w wypadku zaburzeń na rynku kapitałowym lub zaistnienia trudności w bilansie płatniczym. Niektóre kraje Wspólnoty zniosły w pełni ograniczenia dewizowe już w latach siedemdziesiątych (RFN, Wielka Brytania), ale było to raczej rezultatem decyzji ich rządów, niż wspólnotowych regulacji prawnych .11 maja 1960 r. Rada uchwaliła Pierwszą Dyrektywą (D. U. 1960, nr 921 str.

Podobne prace

Do góry